Sygn. akt V CSK 633/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski Dnia 18 maja 2017 r.
w sprawie z powództwa D. N. przeciwko Z. Spółce z o.o. w W. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 maja 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I ACa (…)
1. odrzuca skargę kasacyjną w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie;
2. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej w zakresie roszczenia o niemajątkową ochronę dóbr osobistych;
3. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 2940 (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powódka wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołała się na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości, a także oczywistą zasadność skargi. Niestety, uzasadnienie dla tych twierdzeń jest bardzo pobieżne.
W zasadzie w ogóle brak argumentów w skardze, w świetle których miałoby być jasne, że skarga jest oczywiście uzasadniona - nie wykazano, że Sąd II instancji w sposób oczywiście nieprawidłowy zastosował lub wyłożył przepisy. Brak też wskazania, które przepisy i dlaczego wymagają wykładni. Jedynie za uzasadnione można przyjąć występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego. W o cenie skarżącej ma się ono sprowadzać do oceny interferencji między reżimem prawnym ochrony danych osobowych i ochrony dóbr osobistych. Kwestia ta jest jednak jasna. P o pierwsze, są to samodzielne reżimy prawne. P o drugie, regulacja dotycząca ochrony danych osobowych ma tylko ten wpływ na reżim ochrony dóbr osobistych, że pozwala na ocenę, kiedy naruszenie tych dóbr w postaci imienia, nazwiska, prywatności jest bezprawne.
Jeżeli z perspektywy przepisów o ochronie danych osobowych przez publikację i posługiwanie się tymi danymi nie narusza się przepisów o ochronie dóbr osobistych, to przez to samo działanie nie narusza się też dóbr osobistych - albo można też przyjąć, że nawet gdy do ich naruszenia dochodzi, to nie jest to bezprawne. Nie wyklucza to przy tym stwierdzenia, że przez taką publikację do naruszenia dochodzi, np. z uwagi na kontekst publikacji: przez sam fakt publikacji nie ma tylko naruszenia. W tym stanie rzeczy należy zatem przyjąć, że wskazana przez skarżącą wątpliwość prawna jest łatwa do wyjaśnienia. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skarg i kasacyjnej w zakresie roszczenia o ochronę niemajątkową dóbr osobistych.
Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu (art. 398 6 § 2 i 3 w związku z art. 398 2 § 1 k.p.c.). jw
