Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 maja 2017 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto na pierwszej spośród wymienionych przesłanek. Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga sformułowania tego zagadnienia i wskazania argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Należy bowiem wyjaśnić, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określić, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub rozbieżności występujące w orzecznictwie sądów. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. m.in. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, nie publ.).

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć zagadnienie, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostające w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy, i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ.). Przedstawiony przez skarżącą problem prawny został ujęty w pytaniu: „ czy umowa o roboty budowlane może zostać zawarta na czas oznaczony konkretną datą powodującą wygaśnięcie z jej upływem umowy?”. Zaprezentowany w skardze problem prawny pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a jego treść wskazuje na polemikę z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez sądy obu instancji.

Z ustaleń tych wynika, że wykładnia umowy łączącej strony prowadzi do wniosku, że strony nie ustaliły w niej końcowego terminu zakończenia prac (konkretnej daty) wskazano, że „rozpoczęcie prac nastąpi w latach 2010 - 2011”, a „za datę zakończenia prac uważa się datę uwidocznioną w protokole odbioru końcowego”. Dlatego też brak jest podstaw do uznania, że przedstawione przez skarżącą zagadnienie dotyczące tego, czy umowa o roboty budowlane może zostać zawarta na czas oznaczony konkretną datą ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw l.n