Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 maja 2017 r.

Uczestnicy postępowania, obejmującego stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej o treści służebności przesyłu, złożyli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 czerwca 2016 r., w których zmieniono postanowienie Sądu Re jonowego z dnia 16 marca 2016 r. (w pkt 1) i stwierdzono wspomniane zasiedzenie z dniem 20 lipca 2007 r na rzecz wnioskodawcy (opis nabytej służebności w pkt 1 zaskarżonego postanowienia). Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. oddalił wniosek jako nieuzasadniony. W skardze kasacyjnej podnoszono zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Motywując wniosek o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wyjaśnili, że wniesiona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.; s. 3 skargi). Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia (w pkt 1 i 3) i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje: Analizując treść uzasadnienia postanowienia obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej, zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęciu skargi do rozpoznania oraz treść odpowiedzi wnioskodawcy na skargę, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidziana w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Wbrew stanowisku skarżących skarga nie jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu tego przepisu.

Skarżący kwestionują przyjęcie przez Sąd Okręgowy dobrej wiary wnioskodawcy w chwili objęcia w posiadanie odpowiadające służebności nieruchomości poprzedników prawnych uczestników postępowania, podnoszą, że wskazana w skardze decyzja administracyjna nie odnosiła się do nieruchomości uczestników, nie została doręczona uczestnikom, a ponadto poprzednik prawny wnioskodawcy uzyskał zgodę na wybudowanie na nieruchomości słupa nr (…) (w przebiegu linii 110 kv) jedynie za zgodą jednego ze współwłaścicieli. Szczegółowe ustalenia faktyczne Sądów meriti przekonywują w wystarczający sposób o zasadności przyjęcia przez Sąd Okręgowy dobrej wiary po stronie wnioskodawcy w chwili uzyskania posiadania nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności (art. 172 § 1 k.c. i art. 352 § 1 k.c. ; s. 6 i n. uzasadnienia zaskarżonego postanowienia ).

Nie było tez podstaw do stwierdzenia, że obalone zostało domniemanie dobrej wiary w omawianym zakresie (art. 7 k.c.). Powołując się na odpowiednie orzeczenie Sądu Najwyższego, Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że samo dysponowanie decyzją administracyjną nie stanowi jeszcze tytułu prawnego do władania nieruchomością, ale o odpowiednim zakwalifikowaniu posiadania służebności (jako w dobrej lub złej wierze ) mogą świadczyć inne jeszcze okoliczności, ustalone w konkretnej sprawie o ustanowienie służebności, a takie właśnie okoliczności Sąd Okręgowy dostrzegł i przedstawił w szerszym wywodzie prawnym (s. 7 – 8 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Trafnie Sąd wyjaśnił także, że kwestie dotyczące prawidłowości wydania decyzji z dnia 30 września 1987 r. (w tym jej doręczenia ) może być podnoszona jedynie w postępowaniu administracyjnym (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia).

Sąd powszechny jest co do zasady związany decyzją administracyjną w takim zakresie, w jakim może ona kształtować określony stan prawny w sferze praw a cywilnego, ale może jednocześnie określić, w jakim zakresie dana decyzja może taki stan prawny skutecznie kształtować. W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej uczestników postepowania (art. 398 9 § 2 k.p.c.) i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 520 § 1 k.p.c.). aj