Postanowienie Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie n a jej tle istotnego zagadnienia prawnego.

Skarga nie jest oczywiście uzasadniona - wywód Sądu II instancji jest konsekwentny i spójny logicznie: choć można prezentować merytorycznie stanowisko odmienne od niego, to jednak nie można uznać stanowiska Sądu za oczywiście nieprawidłowe; na pewno jest ono jedną z dopuszczalnych interpretacji obowiązującego prawa, która zresztą wydaje się trafna. Istotne zagadnienie prawne powstające na tle tej sprawy ma dotyczyć tego, czy jeśli dłużnik celowo wprowadza wierzyciela w błąd, zapewniając go, że prawidłowo wykonuje zobowiązanie, to bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z chwilą powstania szkody, czy też dopiero z chwilą rzeczywistego dowiedzenia się o niej przez wierzyciela. Kwestia ta jednak nie budzi wątpliwości.

Jak trafnie wskazał w tej sprawie Sąd odwoławczy, w odniesieniu do reżimu odpowiedzialności ex contractu nie ma odpowiednika art. 442 1 k.c., zatem nie ma miejsca na systemowe uwzględnianie chwili dowiedzenia się przez wierzyciela o szkodzie. Oczywiście w szczególnych przypadkach funkcję taką może pełnić art. 5 k.c. - jeśli bowiem działanie dłużnika jest celowe, a następnie próbuje on zasłonić się zarzutem przedawnienia, to jest miejsce na uznanie, że podniesienie takiego zarzutu stanowi przejaw nadużycia prawa. Powinno to jednak być zawsze dokonywane indywidualnie, w kontekście całokształtu okoliczności danej sytuacji, a nie systemowo. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. aw jw