Sygn. akt V CSK 77/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk Dnia 15 lipca 2016 r. w sprawie z wniosku J. H. i X. H. przy uczestnictwie T. […] S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II Ca […] , odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Określone w art. 398 4 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznopraw nym, które - zgodnie z art. 398 9 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnioskodawcy X. H. i J. H. we wniesionej skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 3 września 2015 r. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparli na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, tj. zagadnienie nowe dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie sądowym i nauce prawa oraz budzące poważne wątpliwości co do sposobu jego rozwiązania.
Kwestie ujęte w zagadnieniach prawnych wskazanych w skardze kasacyjnej były już wielokrotnie wyjaśniane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 79/02, OSNC 2003, nr 11, poz. 142, z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08 BSN 2008, nr 10, s. 7, z dnia 27 czerwca 2013 r., III CZP 31/13, OSNC 2014, nr 2, poz. 11 i z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 31 grudnia 1962 r., II CR 1006/62, nie publ., uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 1991 r., III CZP 73/91, OSNC 1992, nr 4, poz. 53, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2008 r., III CSK 73/08, Rejent 2008, nr 7-8, s. 222 i z dnia 12 grudnia 2008 r., II CSK 389/08, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2006 r., II CSK 112/06, Mon.
Praw. 2006, nr 19, s. 1016, z dnia 16 stycznia 2013 r., II CSK 289/12, z dnia 6 lutego 2013 r., V CSK 129/12, z dnia 14 czerwca 2013 r., V CSK 321/12, z dnia 18 września 2014 r. oraz z dnia 13 stycznia 2016 r., V CSK 224/15 oraz z dnia 25 maja 2016 r., V CSK 547/15 - nie publ.). Przesłanką przyjęcia możliwości zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej obecnej służebności przesyłu w okresie poprzedzającym wprowadzenie, z dniem 3 sierpnia 2008 r., do systemu prawa przepisów o służebności przesyłu (art. 305 1 - art. 305 4 k.c.) była ocena, że rozwiązanie to nie narusza przepisów Konstytucji. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398 13 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). aw jw
