Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2018 r.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 398 4 § 2 k. p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty c el wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 398 9 § 1 k.p.c.

Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz naruszenie prawa zaskarżonym wyrokiem. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w d otychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436). Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których powstało.

Zagadnienie to powinno być nadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 398 3 § 3 i art. 398 13 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie. Powód zawarł w skardze kasacyjnej odrębną część, którą nazwał „zagadnienie prawne” i wyjaśnił w niej, że owo zagadnienie dotyczy „skutków złożenia przez zleceniodawcę oświadczenia o rozwiązaniu ww. umowy ze skutkiem natychmiastowym, jeśli nie zaistniały przesłanki do jej rozwiązania w takim trybie”.

Tak sformułowany problem niewątpliwie nie ma cech zagadnienia prawnego w znaczeniu przytoczonym wyżej. W r amach uzasadnienia swojego stanowiska powód przytoczył wątpliwości, jakie mogą powstawać w związku z kwalifikacją umowy zawieranej na podstawie art. 16 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, ale formułując problemy dotyczące odpowiedzi na pytanie, jakie konsekwencje ma wywoływać niezasadne złożenie przez zlecającego zadanie publiczne oświadczenia o wypowiedzeniu takiej umowy, pominął ustalenia i oceny Sądów meriti poczynione w niniejszej sprawie, z których wynika, że pozwany zasadnie wypowiedział mu tego typu umowę.

Wywody powoda w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wieńczą stwierdzenia, z których wynika, że powód skłonny jest traktować stosunek nawiązywany na podstawie umowy zawartej stosownie do art. 16 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie jako niepodlegający rozwiązaniu na podstawie oświadczenia jednej ze stron o jej wypowiedzeniu, ale takie założenie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami umowy ocenianej w niniejszej sprawie, w której strony wprost przewidziały podstawy do złożenia oświadczenia o jej wypowiedzeniu oraz także z ustawą z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, do której strony odwołały się przy zawieraniu umowy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 9 § 1 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. jw ał