Postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2017 r.

Według art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Wnioskodawczyni zarzuciła we wniesionej skardze kasacyjnej postanowieniu Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 września 2016 r. naruszenie art. 227, 232, 233, 241, 328 § 2, art. 382 i art. 391 k.p.c. - w różnych konfiguracjach, a wnosząc o przyjęcie złożonej skargi do rozpoznania powołała się na przesłankę, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. Podniosła, że w sprawie zachodzi „konieczność wskazania sądom orzekającym na obowiązek wnikliwego oraz precyzyjnego stosowania przepisów dotyczących postępowania przed sądem II instancji, w tym zwłaszcza przepisów dotyczących postępowania dowodowego, szczególnie w sytuacjach wydawania orzeczeń o charakterze reformatoryjnym”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przyjęcie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy do rozpoznania ze względu na przesłankę określoną w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. jest uzależnione od wykazania przez stronę skarżącą, że treść określonych przepisów prawa nie została dostatecznie wyjaśniona w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany dotychczasowej wykładni tych przepisów. Skarżąca nie sprostała temu wymaganiu. Przedstawione przez nią w skardze wątpliwości są ściśle zawiązane z okolicznościami rozpoznawanej sprawy. Zmierzają w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy, a zgodnie z art. 398 3 § 3 k .p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 398 13 § 2 k.p.c.). Uszło też uwagi skarżącej, że podniesione przez nią kwestie dotyczące postępowania przed sądem drugiej instancji były już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, ora z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., IV CSK 159/11 i 27 kwietnia 2017 r., IV CZ 10/17).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7, § 4 pkt 8 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). aj