Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2017 r.

Postanowieniem z dnia 26 września 2016 r. Sąd Apelacyjny [...] odrzucił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą [...] w likwidacji o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego [...] z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie I ACa …/13, którym oddalono apelację pozwanej A. sp. z o.o. z siedzibą [...] od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie VI GC …/12. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.). Skarżący powołał się bowiem na wydanie wskazanych wyżej wyroków z naruszeniem prawa, w szczególności z art. 228 k.k. i 229 k.k., a także naruszenie art. 178 Konstytucji, albowiem sędziowie sprzeniewierzyli się zasadzie niezawisłości. Stosownie do art. 404 k.p.c., z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów, zaś taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W zażaleniu na to postanowienie, skarżący, zarzucając naruszenie art. 401 pkt 2 k.p.c. oraz art. 405 k.p.c. w zw. z art. 406 k.p.c. i art. 200 § 2 k.p.c. , wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w [...] jako właściwemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W skardze o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku skarżący jest zobowiązany wskazać tak zwaną ustawową podstawę wznowienia, podlegającą badaniu na wstępnym etapie sprawy zainicjowanej wniesieniem skargi, a więc którąś z okoliczności wskazanych w art. 401, art. 401 1 lub art. 403 k.p.c., stanowiących przyczynę wniesienia tego środka zaskarżenia. Ma także obowiązek wykazać jej istnienie, w przeciwnym razie skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak ustawowej podstawy wznowienia.

Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 403 k.p.c. nie oznacza przy tym oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z jej uzasadnienia wynika, że w rzeczywistości nie występuje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., IV CZ 38/12, nie publ., z dnia 5 lutego 2009 r., I CZ 4/09, nie publ., z dnia 18 maja 2006 r., IV CZ 36/06, nie publ., z dnia 15 września 2005 r., II CZ 78/05, nie publ. oraz z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, nie publ.). W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił dopuszczenie się przez sędziów przestępstw z art. 228 i 229 k.k. przy wydaniu wyroku, co zasadnie zostało uznane przez Sąd Apelacyjny za podstawę wznowienia stypizowaną w art. 403 § 1 p kt 2 k.p.c. i ocenioną w kontekście art. 404 k.p.c.

Wbrew zarzutom zażalenia, z treści skargi Spółki z dnia 25 kwietnia 2016 r., wiążącej Sąd Apelacyjny w trakcie jej badania wstępnego, nie wynika, aby skarżący oparł skargę na art. 401 pkt 2 k.p.c. Nie tylko bowiem nie powołał się na zawarte w tym przepisie przyczyny ewentualnej nieważności postępowania, ale nie wskazał także żadnych faktów i dowodów wskazujących na ich istnienie. Nie doszło także do naruszenia art. 405 i art. 406 k.p.c., albowiem sądem właściwym do rozpoznania skargi był Sąd Apelacyjny [...], który orzekł ostatnio co do istoty sprawy. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 k.p.c. w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. ). Przeciwnik skargi wniósł odpowiedź na zażalenie, stąd przysługiwały mu koszty zastępstwa w postępowaniu zażaleniowym przez Sądem Najwyższym według obowiązujących przepisów. aj kc 5