Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2017 r.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w (…) m.in. zmienił - po częściowym uwzględnieniu apelacji powoda Skarbu Państwa - wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 stycznia 2014 r. w całości oddalający powództwo w ten sposób, że: w punkcie 1) a zasądził na rzecz Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśniczego Nadleśnictwa N. od każdego z pozwanych po 24 750 zł z ustawowymi odsetkami oraz w punkcie 1)b zasądził na rzecz Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśniczego Nadleśnictwa S. od każdego z pozwanych po 15 466,66 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Od tego wyroku pozwani K.G. i H.S. wnieśli skargę kasacyjną, wskazując jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 120 650zł, a w odniesieniu do każdego z pozwanych po 40 217 zł. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę kasacyjną pozwanych jako niedopuszczalną. W zażaleniu skarżący zarzucili naruszenie: art. 72 § 2 i art. 73 § 2 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ani ze współuczestnictwem jednolitym ani ze współuczestnictwem koniecznym, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na to, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Należy wskazać, że postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach zarządził na podstawie art. 219 k.p.c. połączenie spraw: z powództwa Skarbu Państwa Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśniczego Nadleśnictwa N. ze sprawą z powództwa Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśniczego Nadleśnictwa S. przeciwko pozwanym J.G., H.S., K.G. o zwrot korzyści. Utrwalone jest stanowisko, iż połączenie - na podstawie art. 219 k.p.c. - kilku spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia jest zabiegiem technicznym, który nie prowadzi do powstania jednej nowej sprawy.

Łącznie rozpoznawane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami i w każdej z nich zapada odrębne rozstrzygnięcie, nawet jeśli przybiera ono postać procesową jednego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia 2014 r., II UZ 69/13, Lex nr 1424854, z dnia 12 września 2013 r., II CSK 105/13, Lex nr 1375146 czy z dnia 28 lutego 2013 r., IV CSK 719/12, Lex nr 1314439). W konsekwencji o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia w każdej z połączonych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 164/11, LEX nr 1254636 czy z dnia 2 lipca 2009 r., III PZ 5/09, LEX nr 551888). Zsumowanie tych wartości nie może prowadzić do nadania charakteru kasacyjnego sprawom połączonym, jeśli odrębnie rozpatrywane nie spełniają warunków z art. 398 2 § 1 k.p.c.

Ponieważ cytowany przepis wyłącza skargę kasacyjną w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł, ten próg kwotowy musi być osiągnięty w każdej ze spraw rozstrzygniętych wyrokiem łącznym sądu drugiej instancji. Ponieważ zaś w żadnej z połączonych spraw wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie przekracza 50.000 zł, odrzucenie skargi kasacyjnej pozwanych, jako ni edopuszczalnej, było prawidłowe. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 394 1 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie. Z uwagi na trudną sytuację materialną i życiową pozwanych, o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. aj