Postanowienie Sądu Najwyższego z 1 października 2026 r.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 października 2025 r., sygn. akt II K 764/25, K. K. został skazany za czyny:

- z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za co na podstawie art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. i art. 60 § 2 pkt 1 k.k. wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności;

- z art. 202 § 3 k.k., za który wymierzono mu na podstawie art. 202 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. i art. 60 § 2 pkt 1 k.k. karę roku pozbawienia wolności;

- z art. 190a § 1 k.k., za który na podstawie tego przepisu w zw. z art. 60 § 1 k.k. i art. 60 § 2 pkt 1 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości każdej stawki na 20 złotych (pkt 1 wyroku). Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzono oskarżonemu karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 2).

Wyrok ten zawiera również rozstrzygnięcia o środkach karnych, dowodach rzeczowych, zaliczeniu oskarżonemu okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary łącznej pozbawienia wolności (pkt 3) i kosztach.

Orzeczenie to zaskarżone zostało apelacją prokuratora w całości – co do kary – na niekorzyść oskarżonego. Skarżący zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w odniesieniu do oskarżonego ma zastosowanie instytucja nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 k.k. oraz rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej. W konsekwencji tych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemu odpowiednio kar: 2 lat i 6 miesięcy, 2 lat oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, wyrokiem z dnia 20 maja 2026 r., sygn. akt IV Ka 790/25:

1. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że:

- za podstawę wymiaru kary za czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia a

przypisany w pkt 1 przyjął art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. w zw. z art.

§ 2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 3 k.k.;

- za podstawę wymiaru kary za czyn opisany w pkt II aktu oskarżenia a

przypisany w pkt 1 przyjął art. 202 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. w zw. z art.

V KK 357/26 3

- za podstawę wymiaru kary za czyn opisany w pkt III aktu oskarżenia a

przypisany w pkt 1 przyjął art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. w zw. z

art. 60 § 2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 4 k.k.;

- przyjął, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 odnosi się do orzeczonej kary

łącznej pozbawienia wolności;

- rozstrzygnął na podstawie art. 63 § 3 k.k. o zaliczeniu na poczet

orzeczonych w pkt 7 wyroku Sądu pierwszej instancji środków karnych

okresu rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków

zapobiegawczych od dnia 8 sierpnia 2025 r.

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;

3. rozstrzygnął o kosztach.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżony został kasacją prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim na niekorzyść skazanego w części „tj. w zakresie kary orzeczonej w/w za czyn I opisany w akcie oskarżenia zakwalifikowany z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., a przypisany skazanemu wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim w jego punkcie 1”. Skarżący, powołując się na przepis art. 523 § 1 k.p.k., zarzucił wyrokowi „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego polegające na niezastosowaniu art. 57 § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2023 roku w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 1 wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 października 2025 r. o sygn. akt II K 764/25 a wyczerpującego znamiona czynu z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w sytuacji wystąpienia obligatoryjnej podstawy obostrzenia wymiaru kary wynikającej z art. 57b k.k., co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego określenia podstaw wymiaru kary i miało istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez wymierzenie za ten czyn kary pozbawienia wolności z nadzwyczajnym złagodzeniem, mimo iż Sąd musiał wymierzoną karę nadzwyczajnie obostrzyć i wymierzyć ją powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia”.

W następstwie tego zarzutu prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja wniesiona została przez prokuratora, działającego jako strona postępowania karnego. Zgodnie z przywołanym w nadzwyczajnym środku zaskarżenia art. 523 k.p.k., kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania (art. 523 § 3 k.p.k.). Ograniczenie to nie dotyczy sytuacji, gdy kasację wnosi podmiot szczególny, wymieniony w art. 521 k.p.k., albo gdy jest ona wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.). Skazany nie został uniewinniony, ani umorzono wobec niego postępowania, kasacja nie została wniesiona przez żaden podmiot szczególny i nie wniesiono jej ze względu na zaistnienie bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia. Powoduje to, że omawiana kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co spowodowało, że na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. należało ją pozostawić bez rozpoznania, a kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa (art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 i art. 637 § 1 k.p.k.).

W. Płóciennnik [J.J.] [r.g.]