Sygn. akt V KO 29/18
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 18 kwietnia 2018 r. SSN Barbara Skoczkowska
w sprawie A. K. oskarżonego o czyny z art. 263 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. wniosku Sądu Rejonowego w P. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
nie uwzględnić wniosku.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 21 marca 2018 r., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt VI K … /17, do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W złożonym wniosku wskazano na problemy z doprowadzeniem na termin rozprawy oskarżonego, który przebywa w Areszcie Śledczym w O ., jako okoliczność uniemożliwiającą rozpoznanie sprawy przez właściwy miejscowo sąd.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione we wniosku okoliczności dotyczące problemów z doprowadzeniem oskarżonego na termin rozprawy nie przekonują o konieczności skorzystania z instytucji art. 37 k.p.k. i odstąpienia od właściwości miejscowej ustalonej na podstawie obowiązujących przepisów. Z akt sprawy i znajdujących się w nich informacji wynika, iż o ile rzeczywiste były problemy z doprowadzeniem A. K. na terminy rozprawy z uwagi na brak zgody Sądu Okręgowego w O. , do dyspozycji którego wymieniony pozostawał, o tyle w chwili obecnej wobec zmiany sytuacji procesowej, problem ten, jak się wydaje, w ogóle nie istnieje. Z informacji Aresztu Śledczego w O. z dnia 31 stycznia 2018 r. (k. 1001, t.
V) wynikało, iż wobec oskarżonego stosowany był środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania w sprawach o sygn. akt II K 12/15 Sądu Okręgowego w O. i VI K … /17 Sądu Rejonowego w P. Skoro zatem, jak podkreślono w treści wniosku, Sąd Okręgowy w O. uchylił wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania, jednocześnie uchylając areszt tymczasowy wobec oskarżonego, konieczność ustalenia do czyjej dyspozycji pozostawał wymieniony jawiła się jako oczywista. Powyższe ustalenia wskazałyby, że organem, d o którego dyspozycji pozostaje A. K. jako osoba tymczasowo aresztowana jest wyłącznie Sąd występujący z wnioskiem.
Potwierdza to zresztą pismo Służby Więziennej z dnia 6 kwietnia 2018 r., w którym wnioskuje się o przetransportowanie oskarżonego do Aresztu Śledczego w P. Nadto należy zauważyć, że w kwestii ewentualnego transportu oskarżonego wystarczającą wydaje się być informacja z dnia 14 lutego 2018 r. Kierownika Ambulatorium Izby Chorych AŚ w O. (k. 1032, t. V), a zwracanie się w tej sprawie do biegłych tylko przedłuża postępowanie oraz podraża jego koszty.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
