Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 sierpnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy w W. wystąpił o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. Sądowi Okręgowemu w J. sprawy G. P. (poprzednio P.). W postanowieniu sądu występującego o przekazanie sprawy podkreślono, że z opinii biegłego lekarza wynika, że oskarżony może brać udział w rozprawie, ale postępowanie powinno być prowadzone w sposób dla niego oszczędzający. Oskarżony zamieszkuje w J. , zaś przeprowadzone dotąd czynności dowodowe i tak trzeba będzie powtórzyć, bo postępowanie ze względu na stan zdrowia oskarżonego nie toczyło się od 2013 r..

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k. polega między innymi na tym, aby postępowanie w danej sprawie mogło się toczyć. Jak wynika z okoliczności ustalonych w tej sprawie, postępowanie przeciwko oskarżonemu powinno się toczyć „w sposób oszczędzający poprzez umożliwienie składania wyjaśnień na siedząco i robienia przerw”. Biorąc w tym kontekście pod uwagę dojazd do Sądu w W. z J. , należy dojść do wniosku, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby postępowanie sądowe toczyło się w sądzie miejsca zamieszkania oskarżonego. Z szeregu opinii biegłych z Uniwersytetu [ … ] w W. wynika, że stan zdrowia oskarżonego ma charakter trwały. Trudno jednocześnie nie zgodzić się poglądem, że ze względu na upływ czasu, postępowanie będzie faktycznie toczyło się od początku. W tym stanie rzeczy dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę przekazać do rozpoznania sądowi, który ma swą siedzibę w miejscu zamieszkania oskarżonego, w którym to sądzie, oskarżony może się stawić i brać udział w postępowaniu. Z powyższych względów, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości należało przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w J .. l.n