Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2019 r.

Wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w P. uznał P. W. za winnego zabójstwa P. S. dokonanego w dniu 7 maja 2012 r. i za ten czyn na podstawie art. 148 § 1 k.k. wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] , po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, powyższe orzeczenie utrzymał w mocy. Po odmówieniu przyjęcia kasacji, jako złożonej po terminie, skazany wielokrotnie składał wnioski o wznowienie postępowania w tej sprawie. Ostatni został załatwiony przez Sąd Najwyższy w dniu 28 listopada 2018 r. w ten sposób, że odmówiono jego przyjęcia z powodu jego oczywistej bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.) – postanowienie SN z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. V KO 78/18.

Obecnie P. W. podniósł, iż na podstawie art. 523 k.p.k. zaskarża wyrok, zarzucając mu rażące naruszenie art. 4, 7 i 410 k.p.k., które miało wpływ na treść orzeczenia wskazując, że doszło w postępowaniu dowodowym do uchybień w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych oraz do obrazy art. 5 k.p.k. poprzez niedostrzeżenie wynikających z materiału dowodowego wątpliwości. Nadto wskazał na ujawnienie się nowych faktów i dowodów, które mają przemawiać za tym, że przypisanego mu czynu nie popełnił (art. 540 § 1 pkt 2 lit. b oraz 544 § 2 k.p.k.), lecz dopuścił się przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. Wskazywać na to mają nieznane dotychczas Sądowi zeznania świadka M. Ł. , zapisy monitoringu, zeznania świadka M. M. , których ocenę wnioskujący zakwestionował, podobnie jak ustalenia odnoszące się do ukrywania się przed organami ściągania i „pilnowania” świadka A. K. .

Podniósł, że w zabezpieczoną odzież był ubrany w dniu zatrzymania, a nie w dniu zdarzenia, a także wskazał na inne nieokreślone osoby, które mogły dopuścić się zbrodni i na konieczność ich identyfikacji. Twierdząc, że nie był obecny w dniu 7 maja 2012 r. na miejscu zdarzenia i że popełnił przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. w dniu 3 maja 2012 r., wniósł o ponowną analizę tych wszystkich wymienionych okoliczności i dowodów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek okazał się oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. Konsekwencją takiego uznania była odmowa jego przyjęcia bez podejmowania dodatkowych czynności związanych z realizacją wymogów formalnych (wzywanie wnioskodawcy do usunięcia braku związanego z przymusem adwokacko - radcowskim - art. 545 § 2 k.p.k .). Oczywista bezzasadność wniosku była widoczna już prima facie, gdyż skazany nie powołał innych okoliczności aniżeli te, które były podnoszone w poprzednich wnioskach (sygn. V KO 60/15, V KO 44/16, V KO 6/17, V KO 6717, V KO 5/18, V KO 50/18, V KO 78/18 ).

Jak wielokrotnie już stwierdzono, obecnie również wskazać należy, że przytoczona przez skazanego P. W. argumentacja nie zawiera się w katalogu podstaw wymienionych w art. 540a § 1 pkt 2 lit. b k.p.k., a także nie sygnalizuje konieczności podjęcia działania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Jej istota sprowadza się do kwestionowania prawomocnie dokonanej oceny dowodów poprzez forsowanie własnej subiektywnej wersji wydarzeń, z której ma wynikać, że skazany nie dopuścił się zbrodni zabójstwa. P. W. nie wskazał żadnych nowych dowodów, lecz jedynie ponownie odwołał się do tych, które były badane w postępowaniu co do istoty lub wskazując na bliżej nieokreślone źródła dowodowe zaprezentował przypuszczenia, wskazując na potrzebę sądowej ich weryfikacji.

Sąd Najwyższy, rozpoznając wniosek obrońcy skazanego w dniu 21 czerwca 2016 r., (sygn. akt V KO 44/16) szczegółowo umotywował, z jakich przyczyn przytoczone okoliczności nie mogły stanowić podstawy wznowienia i argumentacja ta nie straciła na swej aktualności. Obecnie zatem nie było podstaw do nadania wnioskowi skazanego dalszego biegu, gdyż odwoływał się do tych samych okoliczności, które były już rozpoznawane w powyższym postępowaniu o wznowienie oraz które wskazywał w następnych wnioskach. Dlatego na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowiono jak na wstępie.