Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2018 r.

Do Sądu Rejonowego w L. wpłynął akt oskarżenia przeciwko P .N., oskarżonemu o czyn z art. 226 § 1 k.k., polegający na znieważeniu przez w/w i naruszeniu nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji. We wniosku stwierdzono, że oskarżony P .N. jest adwokatem prowadzącym od wielu lat praktykę na terenie L. i występuje w tej roli zawodowej także przed Sądem miejscowo właściwym. Nadto jednym ze świadków w tej sprawie jest sędzia orzekający w tamtejszym okręgu sądowym. Sąd Najwyższy uznał, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Istotnie, skoro oskarżonym w sprawie jest adwokat, który permanentnie występuje w tej roli przed Sądem Rejonowym w L. , to odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez ten Sąd, jako właściwy według przepisów ogólnych, jest uzasadnione. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie powinno być prowadzone w warunkach wykluczających wyłonienie się w odbiorze społecznym opinii o braku bezstronności i obiekty wizmu. Przemawia za tym dobro wymiaru sprawiedliwości. Celowe stało się więc przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego mającego siedzibę poza obszarem właściwości Sądu Okręgowego w L.