Postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lipca 2018 r.

Postanowieniem Sądu Rejonowego […] w P. z dnia 1 czerwca 2018 r. (sygn. akt III Kp […]/18) zwrócono się do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. o przekazanie sprawy zażalenia R.N. na postanowienie asesora Prokuratury Rejonowej […] w P. z dnia 29 marca 2018 r. o odmowie wszczęcia śledztwa (sygn. akt PR 1 Ds. […].2018), innemu sądowi równorzędnemu. Uzasadnieniem tego jest okoliczność, że sprawa karna, której owo umorzenie dotyczy obejmuje czyn z art. 231 § 1 k.k., którego zdaniem R.N. dopuścić się miał sędzia tego Sądu J .P.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 37 k.p.k., jako wyjątkowy, nie podlega interpretacji rozszerzającej. Przekazanie sprawy winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego odstąpienie od rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (tak m.in. w postanowieniu z dnia 4 lipca 2006 r. V KO 55/06, Biul.SN 2006/8/17). W realiach niniejszej sprawy, w której sprawa dotyczy sędziego Sądu miejscowo właściwego do rozpoznania zażalenia, niewątpliwie wystąpiły podstawy do zastosowania powyższej regulacji, tak dla zapewnienia optymalnych warunków orzekania, jak i dla wykluczenia potencjalnych spekulacji, że to pozamerytoryczne okoliczności mogłyby wywrzeć wpływ na treść rozstrzygnięcia o zasadności bądź niezasadności zażalenia. Wobec czego należało przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu we W. ał