Postanowienie Sądu Najwyższego z 20 września 2017 r.

Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 14 lipca 2017 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt II Kp […] innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie. Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy, innemu niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu wówczas, gdy zaistnieją okoliczności, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny. Zauważyć należy, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy popełnienia sześciu czynów z art. 257 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na szkodę sędziego Sądu Rejonowego w K .- R.A.. Jak wynika z akt sprawy jedno z zawiadomień w tej sprawie złożyła także Prezes Sądu Rejonowego w K. , zaś osobą wskazywaną przez pokrzywdzonego jako potencjalny sprawca jest J.S. – sędzia Sądu Rejonowego w K. zawieszony z powodu prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego o czyny popełnione na szkodę żony pokrzywdzonego. W tym stanie rzeczy należało odstąpić od reguły rozpoznania sprawy przez właściwy Sąd i przekazać przedmiotową sprawę dotyczącą rozpoznania zażalenia na postanowienie o umorzeniu śledztwa Sądowi Rejonowemu w P ., jako znajdującemu się poza obrębem apelacji, które dotychczas były w sprawie miejscowo właściwe. Z tych też względów postanowiono jak w sentencji postanowienia.