Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lipca 2019 r.

Sąd Rejonowy w C. , rozpoznający sprawę R.K. , oskarżonego o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k ., postanowieniem z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. II K […], wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie przedmiotowej sprawy innemu Sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Wniosek uzasadniono stanem zdrowia oskarżonego, który, zgodnie z załączoną do akt sprawy opinią biegłych sądowych, uniemożliwia mu odbycie podróży i udział w roz prawie. Ponadto podniesiono, że oskarżony chce uczestniczyć w procesie a w sprawie do przesłuchania jest jeden świadek.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, pod pojęciem wskazanej w art. 37 k.p.k. przesłanki „dobra wymiaru sprawiedliwości”, uzasadniającej przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, należy rozumieć między innymi konieczność zapewnienia sprawnego i możliwie szybkiego rozpoznania każdej sprawy (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2008 r., II KO 77/08; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2008 r., II KO 5/08). Sąd Najwyższy przyjmuje również, że stan zdrowia oskarżonego może być okolicznością, która uzasadnia przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2018 r., II KO 22/18).

Przytoczone przez Sąd wnioskujący argumenty, znajdujące potwierdzenie w zawartej w aktach sprawy opinii biegłych z zakresu chorób wewnętrznych (endokrynologii i diabetologii) i medycyny sądowej z dnia 22 maja 2019 r. (k. 284 - 287), w pełni uzasadniają przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L. . Z opinii tej wynika, że u oskarżonego występowało nawracające ostre zapalnie trzustki, w konsekwencji którego rozwinęła się niedomoga trzustki w postaci cukrzycy – obecnie insulinozależnej. W opinii wskazano również, że cukrzyca jest „chwiejna, niedostatecznie wyrównana” i wymaga dużej dyscypliny życia, odpowiedniej diety i regularnego przyjmowania leków, w tym insuliny. Taki stan rzeczy stanowi przeciwskazanie do odbywania dalekich podróży (w tym przypadku uczestnictwa w procesie o dbywającym się ok. 350 km od miejsca zamieszkania oskarżonego).

Biegli nie stwierdzili natomiast przeszkód, aby oskarżony mógł uczestniczyć w postępowaniu przed Sądem w miejscu swojego zamieszkania tj. w L. W związku z powyższym należy stwierdzić, że określona w art. 37 k.p.k. przesłanka przekazania sprawy do rozpoznania innemu Sądowi równorzędnemu została spełniona. Nie ulega wątpliwości, że kryterium "dobra wymiaru sprawiedliwości", uzasadniające korzystanie z właściwości delegacyjnej na podstawie art. 37 k.p.k., przejawia się nie tylko w realnym zagrożeniu obiektywizmu w orzekaniu o odpowiedzialności karnej, lecz także w równie realnym zagrożeniu sprawnego i szybkiego przeprowadzenia postępowania sądowego, realizującego ustawowy postulat rozpoznania spraw y w rozsądnym terminie.

Tym bardziej więc dobro wymiaru sprawiedliwości narażone jest na szwank wówczas, gdy w sprawie zawisłej przed sądem może w ogóle nie dojść do wydania orzeczenia kończącego postępowanie ze względu na stan zdrowia uczestnika procesu ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt III KO 47/05). Jeżeli możliwe jest więc usunięcie takiego niepożądanego stanu poprzez dopuszczenie odstępstwa od zasad wyznaczających właściwość sądu, to sprawę należy przekazać sądowi, przed którym oskarżony - uwzględniając jego stan zdrowia - może się stawić. W ocenie Sądu Najwyższego, taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie i dlatego orzeczono jak na wstępie.