Postanowienie Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2012 r.

K. Z. oskarżony został o popełnienie tzw. oszustwa internetowego (art. 286 § 1 k.k.). Sąd Rejonowy w K., po uzyskaniu opinii biegłego lekarza sądowego, wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na poważny stan zdrowia oskarżonego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Inicjatywa sądu właściwego zasługiwała na uwzględnienie.

Co należy rozumieć pod pojęciem „dobra wymiaru sprawiedliwości”, o którym mowa w art. 37 k.p.k., ustawa nie wyjaśnia, niemniej w judykaturze utrwalił się już pogląd, że chodzi tu również o sytuacje, gdy stan zdrowia w znacznym stopniu utrudnia oskarżonemu dotarcie do sądu właściwego i uczestniczenie w 2 czynnościach procesowych (zob. post. SN z 12 sierpnia 2008 r., II KO 50/08, ROSNKW 2008, poz. 1625).

Z opinii biegłego sądowego dr. n .med. J. F. jasno wynika, że K. Z. nie może stawić się do Sądu Rejonowego w K. i uczestniczyć w rozprawie z powodu choroby nowotworowej, natomiast „w niedalekiej przyszłości może brać udział w posiedzeniu Sądu w miejscu zamieszkania”, to jest w posiedzeniu odpowiedniego sądu poznańskiego (k. 373).

Dlatego Sąd Najwyższy, uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przychyleniem się do postulatu sądu terytorialnie właściwego, orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.