Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2021 r.

Postanowieniem z dnia 13 września 2021 r. Sąd Rejonowy w M. w sprawie o sygn. akt II K (…), wystąpił w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w G.. W części motywacyjnej rzeczonej inicjatywy wnioskodawca wskazał, że postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt V KO 49/21, wyłączono przedmiotową sprawę J. S. spod jurysdykcji Sądu Rejonowego w G., przekazując ją do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M..

Wnioskodawca podniósł, że argumentacja stanowiąca podstawę wymienionego orzeczenia Sądu Najwyższego jest aktualna również dla wyłączenia niniejszej sprawy spod jurysdykcji sądu wnioskującego, akcentując w tym zakresie okoliczność, iż oskarżony J. S. jest znanym adwokatem także w M. i od wielu lat wykonuje swoją praktykę zawodową (jako obrońca lub pełnomocnik) w sprawach zawisłych przez Sądem Rejonowym w M.. Intensywność kontaktów zawodowych oskarżonego z sędziami tego sądu – zdaniem wnioskodawcy – może wywołać w powszechnym odbiorze (a szczególnie w środowisku wspierającym kluby sportowe S. i S.) wątpliwości co do rzetelnego rozpoznania niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu wniosku również nadmieniono, że środki odwoławcze od orzeczeń wydanych przez sąd wnioskujący rozpatruje Sądu Okręgowy w G., co w ocenie wnioskodawcy aktualizuje także w odniesieniu do Sądu Rejonowego w M. te okoliczności, które uprzednio Sąd Rejonowy w G. zawarł we wniosku o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k.

Z tych względów wnioskodawca uznał, że przedmiotowa sprawa powinna zostać przekazana innemu sądowi równorzędnemu spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w G.. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek należało uwzględnić.

Biorąc pod uwagę treść rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt V KO 49/21, oraz przywołaną na jego uzasadnienie argumentację, stwierdzić należy, że stanowisko to – wobec motyw ów przedstawionych w rozpoznawanym wniosku – jest również aktualne w odniesieniu do Sądu Rejonowego w M.. W konsekwencji powyższego, Sąd Najwyższy przekazał przedmiotową sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S., jako innemu sądowi równorzędnemu spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w G.. Należy jednak zaznaczyć, że nawet częste kontakty zawodowe osoby wykonującej zawód prawniczy (będącej w realiach konkretnej sprawy stroną postępowania) z sędz iami orzekającymi w sądzie właściwym, jak też pojedyncze przypadki znajomości o charakterze prywatnym – nie zawsze będą przekonywać o wystąpieniu sytuacji mogącej jednoznacznie godzić w dobro wymiaru sprawiedliwości. Formułowanie ocen w tym zakresie powinno być każdorazowo poprzedzone analizą realiów danej sprawy oraz związanych z nią okoliczności szczególnych, a także rozważeniem możliwości zastosowania instytucji wyłączenia sędziego w trybie art. 41 § 1 k.p.k. W omawianym przypadku, specyfika przedmiotowej sprawy oraz zaistniałe okoliczności procesowe, uzasadniały ponowne zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.