Postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2016 r.

Do Sądu Rejonowego w W. wpłynął akt oskarżenia przeciwko R. Ł. o popełnienie czynu z art. 191 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w W. , jako Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy, postanowieniem z dnia 22 września 2016 roku (V K (…) ), na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu Sądowi równorzędnemu z uwagi na to, że oskarżony jest osobą schorowaną, cierpiącą na zespół Parkinsona, głuchotę związaną z uszkodzeniem płatów skroniowych, ograniczone zaburzenia zachowania i osobowości oraz upośledzenia umysłowe. Argumentując złożony wniosek Sąd Rejonowy wskazał, że oskarżony mieszka w K. , a stan oskarżonego, w szczególności jego ograniczona sprawność fizyczna – co zostało poparte opinią biegłego neurologa – w praktyce uniemożliwiają mu przemieszczanie się z K. na rozprawy sądowe we W.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie. Przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez Sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego Sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Jest to kryterium podstawowe, zaś przepis art. 37 k.p.k. nie może podlegać wykładni rozszerzającej (zob. postanowienie SN z dnia 13 marca 2014 r. IV KO 14/14). Po zapoznaniu się z przedstawionymi we wniosku argumentami uznać należy, że wniosek Sądu Rejonowego w W. jest zasadny, ze względu na stan zdrowia oskarżonego. Z opinii biegłego neurologa wynika jasno, że oskarżony cierpi na wymienione we wniosku schorzeni a. Takie choroby, jak zespół Parkinsona, głuchota związaną z uszkodzeniem płatów skroniowych, ograniczone zaburzenia zachowania i osobowości oraz upośledzenia umysłowe uniemożliwiają oskarżonemu swobodne przemieszczanie się, a w niniejszej sprawie przejazd z K. a do Sądu w W. wymagałby pokonania trasy ponad 200 km.

Z tych względów zasadne jest odstąpienie od zasady, o której mowa w art. 31 § 1 k.p.k. i przekazanie sprawy R. Ł. Sądowi Rejonowemu w K .. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.