Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 października 2024 r.

Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia przewidziana w art. 532 §1 k.p.k. w zw. z art. 545§1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, gdyż stanowi odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9§2 k.k.w., zgodnie z którą orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Ta wyjątkowość wskazanej instytucji wynika z samej istoty nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest wznowienie postępowania. Tym samym wstrzymanie wykonania orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie postępowania powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami prowadzącymi do konkluzji, że wykonanie kary przed rozpoznaniem tego wniosku spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne następstwa. Takiej argumentacji w złożonym wniosku brakuje.

Co więcej, przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532§1 k.p.k. w zw. z art. 545§1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być kompleksowa merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych we wniosku okoliczności. Zauważenia wymaga, że we wniosku nie są podnoszone zarzuty o charakterze bezwzględnych przesłanek odwoławczych. Obrońca skazanego złożył szereg wniosków dowodowych, których przeprowadzenie podważyć ma dopiero, w jego ocenie, prawdziwość ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Nie przesądzając zatem kierunku przyszłego rozstrzygnięcia, zdecydowanie przedwczesne byłoby twierdzenie, iż w sprawie już obecnie zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniosku.

Brak jest jednocześnie jakichkolwiek innych okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wobec Ireneusza Hessa zapadłego wobec niego orzeczenia. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. WB. [ms]