Postanowienie Sądu Najwyższego z 19 lipca 2017 r.

Zarządzeniem z dnia 30 maja 2017 r. odmówiono przyjęcia wniosku Z. D. i B. D. o wznowienie postępowania w sprawie prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt IV Ka […]. Podstawą odmowy przyjęcia wniosku było nieuzupełnienie przez skazanych w ustawowym terminie, braku formalnego polegającego na niedopełnieniu wymogu tzw. „przymusu adwokackiego” a zatem sporządzenia i podpisania wniosku przez adwokata (art. 545 § 2 k.p.k.) - w sytuacji, gdy wyznaczony uprzednio obrońca z urzędu adw. H. G .-F. poinformowała, iż nie stwierdziła podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania (k. 47 -48). Wezwani do usunięcia braku formalnego Z. i B. D. w zakreślonym terminie braku tego nie usunęli. Na powyższe zarządzenie skazani złożyli zażalenie.

Skarżący podnieśli kwestie związane z merytoryczną trafnością prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie, zwrócili także uwagę na rzekomą sprzeczność rozumowania przedstawionego w skarżonym zarządzeniu polegającą z jednej strony na wskazaniu nieuzupełnienia braku formalnego polegającego na niedopełnieniu wymogu tzw. „przymusu adwokackiego” a zatem sporządzenia i podpisania wniosku przez adwokata, z drugiej zaś odniesienia się do pisma adwokat H. G .-F. zatytułowanego „wniosek o wznowienie postępowania”. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Autorzy zażalenia w dalszym ciągu podtrzymują tok rozważań zmierzający do wykazania wadliwości wydanego w sprawie merytorycznego zarządzenia, ale argumentacja ta na obecnym etapie rozpoznania sprawy jest chybiona. Sprzeczność, o której w zażaleniu wspominają skarżący, jest wyłącznie pozorna.

Skazani skorzystali z pomocy wyznaczonego z urzędu adwokata, który nie stwierdził podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie wskazanej w przepisach postępowania karnego, jako pozostającej w dyspozycji strony. Obrońca w sformułowanym przez siebie piśmie podkreślił, iż jedynym dostrzeżonym przez niego ewentualnym naruszeniem prawa mogącym stanowić podstawę do wznowienia postępowania jest uchybienie w randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. Wniosek ten zasadnie oceniono, jako wyłącznie sygnalizację na podstawie art. 9 § 2 k.p.k. potrzeby wznowienia postępowania, której zaistnienia Sąd Apelacyjny w […] nie stwierdził.

Poinformowany o powyższym obrońca oświadczył (k. 47-48) iż nie stwierdza podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie wskazanej w przepisach postępowania karnego, jako pozostającej w dyspozycji stron, odnosząc się przy tym krytycznie do konkretnych argumentów zawartych w osobistym wniosku skazanych. Należy zauważyć, że przepisy procedury nie nakładają na wyznaczonego w postępowaniu wznowieniowym obrońcę obowiązku sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie, zgodnie z wolą strony. Przeciwnie, wyznaczony z urzędu adwokat czy radca prawny, dysponują wyłącznie uprawnieniem, co oznacza, że niezależnie od sądu czy wymagań strony, dokonują analizy akt sprawy pod kątem zaistnienia lub braku podstaw do wystąpienia w wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie.

Powyższe obowiązki wyznaczony w tej sprawie obrońca wypełnił, zaś Sąd Apelacyjny w […] poinformował Z. i B. D. o stanowisku wyznaczonego z urzędu adwokata, wzywając ich jednocześnie do ewentualnego uzupełnienia braku formalnego złożonego osobiście wniosku o wznowienie postępowania, poprzez sporządzenie i podpisanie go przez adwokata czy radcę prawnego. Skoro wnioskodawcy z obowiązku tego się nie wywiązali w zakreślonym terminie, to zasadna jest konstatacja o trafności wydanego zarządzenia o odmo wie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji. [aw]