Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2017 r.

Wskazanym na wstępie zarządzeniem nie uwzględniono wniosku T. A., złożonego w dniu 9 września 2016 r. (z datą wpływu w dniu 15 września 2016 r.), o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia opisanego wyroku Sądu Apelacyjnego, z uwagi na złożenie tego wniosku po upływie terminu przewidzianego w art. 422 § 1 i 2 k.p .k. Od powyższego zarządzenia T. A. wniósł zażalenie podnosząc, że nie został poinformowany o tym, iż złożenie takiego wniosku ograniczone jest terminem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Z protokołu rozprawy apelacyjnej z dnia 25 maja 2016 r. wynika, że pozbawiony wolności T. A. nie był na niej obecny, ale reprezentowała go jego obrońca. Zgodnie z treścią już w tym czasie obowiązującego art. 422 § 1 k.p.k., mającego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 457 § 2 k.p.k., strona może złożyć wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku w terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia tegoż wyroku. Ten właśnie przepis reguluje sytuację prawną T. A. w omawianej kwestii.

Unormowanie art. 422 § 2a k.p.k. wprawdzie przewiduje, że dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie ma obrońcy i - pomimo złożenia wniosku o doprowadzenie go na termin rozprawy, na którym ogłoszono wyrok – nie był obecny podczas jego ogłoszenia, termin wymieniony w § 1 biegnie od daty doręczenia mu wyroku, ale sytuacja ta nie odnosi się do T. A. , który miał obrońcę. Termin na złożenie wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 maja 2016 r. płynął zatem od dnia ogłoszenia wyroku, co nastąpiło na rozprawie, o której skazany był zawiadomiony. Oznacza to, że składając ten wniosek w dniu 9 września 2016 r., skazany uchybił 7 - dniowemu terminowi.

Jak już wspomniano, termin ten jest terminem zawitym, co powoduje, że wykonana po jego upływie czynność procesowa wystąpienia z omawianym wnioskiem jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.). W tej sytuacji, Zastępca Przewodniczącego Wydziału nie mógł nic innego uczynić, jak odmówić jego przyjęcia. Wskazać natomiast należy, iż podniesiona w zażaleniu okoliczność, zwłaszcza w kontekście zmian w treści przepisów art. 422 § 1 i 2a k.p.k. oraz art. 100 § 3 k.p.k., wprowadzonych z dniem 15 kwietnia 2016 r., może stanowić podstawę ubiegania się o przywrócenie terminu do pojęcia czynności zmierzającej do zaskarżenia wyroku (zob. wywód uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2016r., I KZP 10/16). aw