Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt So […], Wojskowy Sąd Okręgowy w W. , na podstawie art. 36 k.p.k., wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w P. sprawy płk rez. D. R. i innych, oskarżonych m.in. o przestępstwo z art. 230 § 1 k.k. Uzasadniając wniosek wskazano, że dwadzieścia osiem z trzydziestu sześciu osób - zawnioskowanych w akcie oskarżenia do przesłuchania na rozprawie – zamieszkuje blisko Wojskowego Sądu Okręgowego w P. a z dala od sądu właściwego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 36 k.p.k. sąd wyższego rzędu, nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. W przedmiotowej sprawie, jak słusznie podnosi Sąd wnioskujący, zaistniały obydwie przesłanki określone w powyższym przepisie, tj. zarówno przesłanka o charakterze „ilościowym”, jak i „przestrzennym”. Większość osób wskazanych w akcie oskarżenia do bezpośredniego przesłuchania na rozprawie zamieszkuje blisko siedziby Wojskowego Sądu Okręgowego, tj. w P ., z dala od siedziby właściwego Wojskowego Sądu Okręgowego w W .. Sytuacja dotyczy wszystkich oskarżonych a także siedemnastu świadków z dwudziestu pięciu wskazanych do przesłuchania na rozprawie.

Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.