Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 lipca 2013 r.

Starszy Inspektor Dochodzeniowo-Śledczy Oddziału Żandarmerii Wojskowej w S. postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt […], odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie groźby bezprawnej w stosunku do por. M. W. przez ustalonego żołnierza, to jest o czyn z art. 190 § 1 k.k. – z uwagi na to, że czynu nie popełniono.

Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez por. M. W.

Wojskowy Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. nie uwzględnił zażalenia i zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r., tenże Sąd, w powołanym wyżej orzeczeniu sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą na pierwszej stronie w 2 22 wierszu od góry w ten sposób, że w miejsce błędnie powołanego art. 438 pkt 9 k.p.k. umieścił art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Na postanowienie to zażalenie wniósł por. M. W.

Zarządzeniem z dnia 28 maja 2013 r., Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej.

Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez por. M. W.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Pomimo błędnego pouczenia skarżącego o przysługującym mu środku odwoławczym na orzeczenie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. słusznie odmówił przyjęcia zażalenia na orzeczenie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, jako niedopuszczalnego z mocy prawa.

Wojskowy Sąd Okręgowy w P. zarówno w dniu 8 jak i 14 maja 2013 r., w obu przypadkach orzekał jako Sąd odwoławczy, a wydane w toku tego postępowania orzeczenia nie podlegały zaskarżeniu (art. 426 § 1 k.p.k.).

Argumentacja skarżącego zawarta w jego zażaleniu, w żadnej mierze nie podważa prawidłowej decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P.

Z tych też względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej.