Sygn. akt T-445/04
POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba)
z dnia 28 lutego 2005 r.(*)
Wspólnotowy znak towarowy – Udział adwokata lub radcy prawnego – Oczywista niedopuszczalność
W sprawie T‑445/04
Energy Technologies ET SA, z siedzibą we Fribourg (Szwajcaria), reprezentowana przez A. Boman,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM),
strona pozwana,
w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była
Aparellaje eléctrico, SL, z siedzibą w Hospitalet de Llobregat (Hiszpania),
mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lipca 2004 r. (sprawa R 366/2002‑4) dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego UNEX jako wspólnotowego znaku towarowego,
SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba),
w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie,
sekretarz: H. Jung,
wydaje następujące
Postanowienie
Okoliczności faktyczne i przebieg postępowania
Pismem, które zostało zarejestrowane w sekretariacie Sądu w dniu 10 listopada 2004 r., strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 lipca 2004 r. (sprawa R 366/2002‑4).
Zgodnie z pismem strona skarżąca reprezentowana jest przez Angelę Boman, Attorney at Law. Do pisma załączono zaświadczenie prezesa Länsrätten i Göteborg (sądu administracyjnego hrabstwa Göteborg, Szwecja) stwierdzające, że A. Boman jest prawnikiem uprawnionym do reprezentowania klientów i występowania samodzielnie przed wszystkimi sądami szwedzkimi. Pismo zostało podpisane przez A. Boman.
W dniu 3 grudnia 2004 r. Sąd, na podstawie art. 44 § 6 regulaminu Sądu, wezwał A. Boman do przedstawienia dowodu, iż jest uprawniona do występowania jako adwokat przed sądem państwa członkowskiego, jak tego wymaga art. 19 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, to znaczy, że jest uprawniona do występowania w Szwecji jako „advokat”. W dniu 10 grudnia 2004 r. A. Boman stwierdziła w odpowiedzi, że choć nie jest członkiem szwedzkiej izby adwokackiej (advokatsamfundet), jest uprawniona do występowania przed sądami szwedzkimi, ponieważ ma dyplom magistra prawa (juris kandidatexamen) i odbyła dwuletnią aplikację w sądach szwedzkich (notarietjänstgöring).
Co do prawa
Zgodnie z art. 111 regulaminu, jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna albo wyraźnie pozbawiona podstawy prawnej, Sąd może, bez dalszych czynności procesowych, podjąć decyzję, wydając postanowienie wraz z uzasadnieniem.
Sąd postanawia na podstawie tego przepisu podjąć w niniejszej sprawie decyzję bez dalszych czynności procesowych.
Zgodnie z art. 19 akapit trzeci Statutu Trybunału Sprawiedliwości, który znajduje zastosowanie do postępowania przed Sądem na mocy art. 53 statutu, strony nieuprzywilejowane muszą być przed sądami wspólnotowymi reprezentowane przez adwokatów lub radców prawnych, to jest zgodnie z wersją szwedzką przez osobę mającą tytuł „advokat”. Zgodnie z prawem szwedzkim tytuł ten przysługuje wyłącznie osobom legitymującym się dyplomem magistra prawa i przyjętym do izby adwokackiej.
Ponadto z art. 19 akapit czwarty Statutu Trybunału Sprawiedliwości jasno wynika, że możliwość reprezentowania przed sądami wspólnotowymi stron innych niż państwa członkowskie i instytucje Wspólnoty przez określoną osobę uzależniona jest od spełnienia łącznie dwóch warunków, a mianowicie żeby osoba ta była adwokatem lub radcą prawnym („advokat” w wersji szwedzkiej) i żeby była uprawniona do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub innego państwa, które jest stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Wymagania te stanowią podstawowe zasady proceduralne, których niedotrzymanie powoduje niedopuszczalność skargi.
Uzasadnieniem wymagań zawartych w art. 19 Statutu Trybunału Sprawiedliwości jest status adwokata jako osoby wspomagającej wymiar sprawiedliwości, której zadaniem jest udzielenie klientowi niezbędnej pomocy prawnej, przy zachowaniu całkowitej niezależności i w jego wyłącznym interesie. Ochrona ta z drugiej strony podlega zasadom dyscypliny zawodowej, wymaganej i nadzorowanej w ogólnym interesie przez powołane do tego celu instytucje. Zasada ta odpowiada tradycjom prawnym wspólnym dla państw członkowskich i znajduje swe odzwierciedlenie również we wspólnotowym porządku prawnym (zob. analogicznie wyrok Trybunału z dnia 18 maja 1982 r. w sprawie 155/79 AM & S przeciwko Komisji, Rec. str. 1575, pkt 24).
Ponieważ A. Boman nie jest członkiem rady adwokackiej, nie jest adwokatem („advokat”) w rozumieniu art. 19 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. W związku z tym, nawet jeśli zgodnie z prawem szwedzkim może ona reprezentować strony w sprawach przed sądami tego państwa, to nie spełnia pierwszego z dwóch kumulatywnych warunków art. 19 akapit czwarty Statutu Trybunału Sprawiedliwości i nie jest zatem uprawniona do reprezentowania skarżącej przed Sądem.
Jak wynika z powyższych rozważań, niniejszą skargę należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną, bez potrzeby doręczania jej stronie pozwanej.
W przedmiocie kosztów
Wobec tego, że niniejsze postanowienie zostało wydane przed doręczeniem skargi stronie pozwanej i zanim mogłaby ona ponieść jakiekolwiek koszty, wystarczy stwierdzić, że strona skarżąca – zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu – ponosi własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (czwarta izba)
postanawia:
1) Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.
2) Strona skarżąca ponosi własne koszty.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 28 lutego 2005 r.
Sekretarz
Prezes
H. Jung
H. Legal
* Język postępowania: angielski.
