Postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 22 stycznia 2001 r.

189

POSTANOWIENIE

z dnia 22 stycznia 2001 r.

Sygn. Ts 181/00

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Jadwiga Skórzewska-Łosiak

po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Emilii i Kazimierza W.

p o s t a n a w i a:

odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

W skardze konstytucyjnej Emilii i Kazimierza W. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 listopada 2000 r., zarzucono, niezgodność “w zastosowaniu” przez organ administracji publicznej art. 146 § 1 in fine kodeksu postępowania administracyjnego, przewidującego pięcioletni okres przedawnienia możliwości wznowienia postępowania oraz nieprzestrzeganie przez organ administracji publicznej regulacji zawartych w art. 7, art. 77 oraz art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podnieśli także, iż organy administracyjne naruszyły wskazane w skardze przepisy prawa budowlanego oraz przepisy dotyczące warunków technicznych określających odległości pomiędzy wolnostojącymi domami jednorodzinnymi.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.

W skardze konstytucyjnej będącej przedmiotem rozpoznania wstępnego zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego zbadania prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej wskazanych w tej skardze regulacji prawnych, nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do przepisów stanowiących podstawę normatywną wydanych przez te organy rozstrzygnięć. Wręcz przeciwnie, w piśmie z 22 grudnia 2000 r., stanowiącym uzupełnienie braków formalnych skargi konstytucyjnej, skarżący wyraźnie stwierdzili, iż niezgodność wskazanych przez nich regulacji prawnych polega na ich niewłaściwym zastosowaniu lub naruszeniu przez organy administracji publicznej.

Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.

Niezależnie od powyższej okoliczności Trybunał Konstytucyjny wziął pod uwagę fakt, iż wskazane przez skarżących pismo Naczelnika Wydziału Rewizji Nadzwyczajnych w Sprawach Administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości z 27 września 2000 r. nie ma charakteru ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Nie rozstrzyga ono bowiem w żadnym zakresie o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżących. W szczególności zaś nie ma takiego charakteru powołane przez skarżących prawo do wystąpienia z rewizją nadzwyczajną przed Sądem Najwyższym. Uprawnienie to przysługuje m.in. Ministrowi Sprawiedliwości i nie mieści się ono w określonym w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP pojęciu drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw.

Jak wynika zresztą z akt sprawy, skarżący wykorzystali swoje konstytucyjne uprawnienia do ochrony sądowej, inicjując w swojej sprawie postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które zakończyło się oddaleniem ich skargi.

Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.