Sygn. akt C-111/24
Wydanie tymczasowe
POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (wielka izba)
z dnia 6 października 2026 r.(*)
Artykuł 155 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Brak rozstrzygnięcia – Brak
W sprawie C‑111/24 P-OST
mającej za przedmiot wniosek na podstawie art. 155 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wniesiony w dniu 23 kwietnia 2026 r.,
German Khan, zamieszkały w Londynie (Zjednoczone Królestwo), którego reprezentowali A. Bass i T. Marembert, adwokaci,
wnioskodawca,
w której stroną przeciwną postępowania jest:
Rada Unii Europejskiej, którą reprezentowali P. Pecheux i J. Rurarz, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana w pierwszej instancji,
TRYBUNAŁ (wielka izba),
w składzie: K. Lenaerts, prezes, C. Lycourgos, I. Jarukaitis, M.L. Arastey Sahún (sprawozdawczyni), I. Ziemele, J. Passer, O. Spineanu-Matei, M. Condinanzi i F. Schalin, prezesi izb, E. Regan, N. Piçarra, A. Kumin, B. Smulders, S. Gervasoni i N. Fenger, sędziowie,
rzecznik generalny: L. Medina,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej,
wydaje następujące
Postanowienie
Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 23 kwietnia 2026 r. wnioskodawca złożył, na podstawie art. 155 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającego zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 190 § 1 tego regulaminu, wniosek o usunięcie dwóch braków rozstrzygnięcia w wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245).
We wskazanym wyroku Trybunał oddalił między innymi odwołanie wnioskodawcy od wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 listopada 2023 r., Khan/Rada (T‑333/22, zwanego dalej „wyrokiem Sądu”, EU:T:2023:758), którym Sąd oddalił jego skargę zmierzającą w istocie do stwierdzenia nieważności szeregu aktów Rady Unii Europejskiej, na mocy których nałożono, a następnie utrzymano wobec niego środki ograniczające w następstwie agresji wojskowej Federacji Rosyjskiej na Ukrainę.
Na poparcie tego odwołania wnioskodawca, jak wynika z pkt 68 wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), niekwestionowanego w niniejszej sprawie, przedstawił cztery żądania zmierzające do tego, aby Trybunał, po pierwsze, uchylił wyrok Sądu, po drugie, rozpatrzył skargę co do istoty i stwierdził nieważność wyżej wymienionych aktów Rady, po trzecie, tytułem żądania ewentualnego, uchylił wyrok Sądu i przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania, a po czwarte, w każdym wypadku, obciążył Radę kosztami postępowania.
Na poparcie tych żądań wnioskodawca przedstawił osiem zarzutów, które zostały oddalone, odpowiednio, w pkt 142, 202, 258, 277, 383, 409 i 441 wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245).
Na poparcie wniosku opartego na art. 155 regulaminu postępowania wnioskodawca podnosi w pierwszej kolejności, że rozpatrując w pkt 187–192 wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), część pierwszą zarzutu czwartego odwołania, dotyczącą naruszenia przez Sąd zasady pewności prawa, w połączeniu z zarzutami szczegółowymi podniesionymi przez innego wnoszącego odwołanie w odrębnym odwołaniu i nie rozpoznając w tym kontekście tej części zarzutu ze względu na to, że pkt 187–192 odnosiły się wyłącznie do zarzutów szczegółowych tego innego wnoszącego odwołanie, Trybunał nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania uchylenia wyroku Sądu ze względu na naruszenie zasady pewności prawa.
W drugiej kolejności wnioskodawca utrzymuje, że w pkt 408 i 409 wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), Trybunał nie rozpoznał części drugiej zarzutu ósmego odwołania, zgodnie z którą Sąd miał naruszyć zasadę równości broni. W związku z tym Trybunał nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania uchylenia wyroku Sądu ze względu na naruszenie tej zasady.
Uznając, że wniosek wnioskodawcy należy odrzucić jako niedopuszczalny ze względu na to, że zarzuca on Trybunałowi, iż ten nie wydał rozstrzygnięcia nie tyle w odniesieniu do konkretnego żądania, ile w odniesieniu do argumentów podniesionych w ramach odwołania, Rada kwestionuje zasadność argumentów wnioskodawcy.
Artykuł 155 § 1 regulaminu postępowania, mający zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 190 § 1 tego regulaminu, stanowi, że jeżeli Trybunał nie rozstrzygnął w przedmiocie jednego z żądań lub w przedmiocie kosztów, zainteresowana strona składa na piśmie stosowny wniosek w terminie miesiąca od doręczenia orzeczenia.
Ze wskazanego przepisu wynika, że brak rozstrzygnięcia wynika z naruszenia przez Trybunał obowiązku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie jednego lub kilku podniesionych przed nim żądań, w tym żądań w przedmiocie kosztów postępowania. Natomiast wniosek na podstawie tego przepisu nie może zostać wniesiony do Trybunału w celu podniesienia zarzutu braku rozstrzygnięcia w przedmiocie jednego lub kilku argumentów podniesionych przed Trybunałem (zob. podobnie postanowienie z dnia 19 marca 2026 r., Giuliani/EUIPO, C‑365/25 P-OST, EU:C:2026:236, pkt 5 i przytoczone tam orzecznictwo).
W tym względzie należy przypomnieć, że jak wynika z art. 168 § 1 lit. d) i e) regulaminu postępowania, „żądania” z jednej strony oraz „podnoszone zarzuty i argumenty prawne” z drugiej strony są odrębnymi elementami odwołania.
Zgodnie z art. 169 § 1 i art. 170 § 1 tego regulaminu postępowania żądania powinny mieć na celu uchylenie, w całości lub w części, orzeczenia Sądu w brzmieniu zawartym w sentencji tego orzeczenia, a w przypadku uznania odwołania za zasadne – uwzględnienie, w całości lub w części, żądań przedstawionych w pierwszej instancji, z wykluczeniem wszelkich nowych żądań. Co się tyczy podniesionych zarzutów i argumentów prawnych, powinny one, zgodnie z art. 169 § 2 tego regulaminu, precyzyjnie wskazać motywy orzeczenia Sądu, które są kwestionowane, podobnie jak powody, dla których orzeczenie Sądu będące przedmiotem odwołania ma naruszać prawo i które uzasadniają uwzględnienie żądań opartych na tych zarzutach i argumentach (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 czerwca 2015 r., Ipatau/Rada, C‑535/14 P, EU:C:2015:407, pkt 56, 57 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 16 lutego 2017 r., Brandconcern/EUIPO i Scooters India, C‑577/14 P, EU:C:2017:122, pkt 37).
Niezależnie od tego rozróżnienia należy uznać, że Trybunał nie wydaje rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania uchylenia, w całości lub w części, orzeczenia Sądu, jeżeli nie orzeka w przedmiocie zarzutu, którego ewentualne uwzględnienie umożliwiałoby uzyskanie uchylenia tego wyroku – w innym wypadku doszłoby do nadmiernego ograniczenia skuteczności (effet utile) art. 155 § 1 regulaminu postępowania.
Co się tyczy w pierwszej kolejności zarzutu szczegółowego opartego na braku wydania przez Trybunał rozstrzygnięcia, o którym mowa w pkt 5 niniejszego postanowienia, zarzut szczegółowy wnioskodawcy należy rozumieć w ten sposób, że poprzez argumentację podniesioną na poparcie tego zarzutu szczegółowego wnioskodawca zarzuca Trybunałowi brak wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania uchylenia wyroku Sądu ze względu na to, że w wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), Trybunał miał nie wydać rozstrzygnięcia w przedmiocie części pierwszej żądania czwartego odwołania, którego ewentualne uwzględnienie umożliwiałoby uzyskanie uchylenia wyroku Sądu, skutkiem czego, w świetle kryterium wskazanego w pkt 12 niniejszego postanowienia, wspomniany zarzut szczegółowy jest dopuszczalny.
Co do istoty jedyny argument podniesiony na poparcie części pierwszej zarzutu czwartego odwołania wnioskodawcy został streszczony przez Trybunał w pkt 154 wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), przy czym Trybunał odpowiedział na ten argument w pkt 202 tego wyroku, po przeprowadzeniu w pkt 190–192 wspomnianego wyroku analizy, w świetle zasady pewności prawa, pkt 91 wyroku Sądu, krytykowanego przez wnioskodawcę w ramach tej części pierwszej.
W tym względzie okoliczność, że w pkt 190–192 Trybunał zbadał również inny wyrok Sądu dotyczący innego wnoszącego odwołanie, jest pozbawiona znaczenia. Podobnie okoliczność, że wnioskodawca kwestionuje sposób, w jaki Trybunał odpowiedział na część pierwszą zarzutu czwartego odwołania, nie może być uznana za brak rozstrzygnięcia w przedmiocie konkretnego żądania w rozumieniu art. 155 § 1 regulaminu postępowania.
W związku z tym Trybunał nie zaniechał wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania mającego na celu uchylenie wyroku Sądu ze względu na to, że Trybunał nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie części pierwszej czwartego zarzutu odwołania wnoszącego odwołanie, dotyczącej naruszenia zasady pewności prawa. Wynika stąd, że pierwszy zarzut szczegółowy oparty na podnoszonym braku rozstrzygnięcia jest bezzasadny.
Co się tyczy w drugiej kolejności zarzutu szczegółowego opartego na braku wydania przez Trybunał rozstrzygnięcia, o którym mowa w pkt 6 niniejszego postanowienia, zarzut wnioskodawcy należy rozumieć w ten sposób, że poprzez argumentację podniesioną na poparcie tego zarzutu szczegółowego wnioskodawca zarzuca Trybunałowi brak wydania w wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), rozstrzygnięcia w przedmiocie części drugiej zarzutu ósmego odwołania, opartego na naruszeniu zasady równości broni, którego ewentualne uwzględnienie pozwoliłby na uzyskanie uchylenia wyroku Sądu. W świetle kryterium ustanowionego w pkt 12 niniejszego postanowienia wspomniany zarzut szczegółowy jest dopuszczalny.
Co do istoty ów zarzut ósmy był, w odniesieniu do wszystkich dopuszczalnych argumentów podniesionych na jego poparcie, przedmiotem oceny prawnej w pkt 408 wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), w rezultacie której został on oddalony w pkt 409 tego wyroku. W tym względzie należy przypomnieć, że spoczywający na Trybunale obowiązek uzasadnienia nie wymaga jednak, by Trybunał przedstawił wywód, w którym wyczerpująco rozpatrzyłby każdy z argumentów wysuniętych przez stronę postępowania, a tym samym to uzasadnienie może być dorozumiane, jeżeli tylko pozwala tej stronie zapoznać się z powodami nieuwzględnienia jej argumentów przez Trybunał (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 101). Tymczasem odpowiedź udzielona na zarzut ósmy w pkt 408 tego wyroku pozwala wnioskodawcy zrozumieć powody, dla których wszystkie dopuszczalne argumenty podniesione na poparcie tego zarzutu, w tym argumenty dotyczące naruszenia zasady równości broni stanowiące część drugą zarzutu ósmego, zostały oddalone. Wynika stąd, że drugi zarzut szczegółowy oparty na podnoszonym braku rozstrzygnięcia jest bezzasadny.
W świetle powyższych rozważań wniosek skarżącego mający na celu usunięcie braku wydania przez Trybunał rozstrzygnięcia w wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), należy oddalić w całości jako bezzasadny.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada wniosła o obciążenie wnioskodawcy kosztami postępowania, a wnioskodawca przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) postanawia, co następuje:
1) Wniosek złożony na podstawie art. 155 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wniesiony w dniu 23 kwietnia 2026 r. przez Germana Khana, zostaje oddalony.
2) German Khan zostaje obciążony kosztami postępowania.
Podpisy
* Język postępowania: francuski.
