Sygn. akt C-122/26
Wydanie tymczasowe
POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania)
z dnia 6 października 2026 r. (*)
Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Przyjmowanie odwołań do rozpoznania – Artykuł 170b regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wniosek wykazujący istotność kwestii dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Częściowe przyjęcie odwołania do rozpoznania
W sprawie C-122/26 P
mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lutego 2026 r.,
DT, którego reprezentowała A. Kunst, Rechtsanwältin,
strona wnosząca odwołanie,
w której drugą stroną postępowania jest:
Eulex Kosowo, z siedzibą w Prisztinie (Kosowo),
strona pozwana w pierwszej instancji,
TRYBUNAŁ (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania),
w składzie: T. von Danwitz, wiceprezes Trybunału, M. Condinanzi i R. Frendo (sprawozdawczyni), sędziowie,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając wniosek sędzi sprawozdawczyni i po zapoznaniu się ze stanowiskiem, J. Kokott, rzeczniczki generalnej,
wydaje następujące
Postanowienie
DT wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 stycznia 2026 r., DT/Eulex Kosowo (T-218/24, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2026:34), w którym Sąd oddalił jego skargę zmierzającą, tytułem głównym, na podstawie art. 272 TFUE, do uznania za niezgodne z prawem pism Eulex Kosowo z dnia 13 listopada 2023 r. i z dnia 20 lutego 2024 r., którymi instytucja, odpowiednio, rozwiązała z nim umowę o pracę i oddaliła jego wewnętrzne odwołanie od tego rozwiązania, a także do naprawienia szkody, jaką miał on ponieść w wyniku tych pism i innych aktów, oraz, tytułem żądania ewentualnego, po pierwsze, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności tych pism, a po drugie, na podstawie art. 268 TFUE, do naprawienia szkody, jaką miał ponieść w ich wyniku.
W przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania
Na mocy art. 58a akapit drugi lit. b) statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku odwołań wniesionych od orzeczeń Sądu dotyczących wykonania umowy zawierającej klauzulę arbitrażową w rozumieniu art. 272 TFUE Trybunał decyduje wcześniej o ich przyjęciu do rozpoznania.
Na podstawie art. 58a akapit trzeci tego statutu odwołanie przyjmuje się do rozpoznania, w całości lub w części, zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie postępowania przed Trybunałem, jeżeli występuje w nim kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii.
Zgodnie z brzmieniem art. 170a § 1 regulaminu postępowania w sytuacjach, o których mowa w art. 58a akapit drugi statutu, wnoszący odwołanie załącza do odwołania wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, w którym wyjaśnia on, jakiej kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii ono dotyczy, i który zawiera wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku.
Zgodnie z art. 170b §§ 1 i 3 regulaminu postępowania Trybunał orzeka w przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w możliwie najkrótszym czasie postanowieniem z uzasadnieniem.
Argumentacja wnoszącego odwołanie
Na poparcie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wnoszący odwołanie podnosi, że trzy zarzuty jego odwołania dotyczą kwestii istotnych dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii.
Zarzut pierwszy, który składa się z dwóch części, dotyczy naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się Sąd z uwagi na to, że po pierwsze, błędnie uznał się za niewłaściwy do zbadania likwidacji stanowiska wnoszącego odwołanie, a po drugie, że stwierdził niedopuszczalność wszystkich zarzutów dotyczących likwidacji tego stanowiska, z naruszeniem art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) i art. 19 TUE. Zarzut drugi, który składa się z dwóch części, dotyczy, po pierwsze, naruszenia przez Sąd orzecznictwa odnoszącego się do sporów w dziedzinie zatrudnienia dotyczących urzędników i innych pracowników Unii oraz naruszenia prawa, jakiego miał się dopuścić Sąd, orzekając w istocie, że misja Eulex Kosowo nie była związana obowiązkiem dbałości, a po drugie, naruszenia w szczególności zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 20, 21 i 47 Karty.
W części pierwszej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 37-43, 68, 119, 147, 170 i 185 zaskarżonego wyroku, że nie jest on właściwy do zbadania stanowiącej część zmienionego planu rozmieszczenia misji Eulex Kosowo (zwanym dalej „zmienionym planem rozmieszczenia”) decyzji o likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska ze względu na to, że plan ten wchodzi w zakres wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), w związku z czym likwidacja stanowiska wynikała z „wyboru strategicznego”. Zdaniem wnoszącego odwołanie w zakresie, w jakim misja działała w ramach udostępnionych jej środków, decyzja ta stanowiła akt zarządzania administracyjnego nieobjęty zakresem WPZiB. Sąd nie uwzględnił zatem orzecznictwa wynikającego w szczególności z wyroków: z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i in. (C-455/14 P, EU:C:2016:569, pkt 54, 55); z dnia 10 września 2024 r., KS i in./Rada i in. (C-29/22 P i C-44/22 P, EU:C:2024:725, pkt 127, 128).
W części drugiej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 35, 36, 68, 119 i 148 zaskarżonego wyroku, że zarzuty skierowane przeciwko decyzji o likwidacji jego stanowiska w zmienionym planie rozmieszczenia były niedopuszczalne i że nie mógł on zakwestionować tej likwidacji w drodze incydentalnego zarzutu w ramach skargi wniesionej na decyzję o rozwiązaniu z nim umowy o pracę. Sąd wprowadził zatem wymóg wniesienia odrębnej skargi na zmieniony plan rozmieszczenia, podczas gdy taki wymóg nie wynika z orzecznictwa dotyczącego spraw wniesionych na podstawie art. 270 TFUE.
Zdaniem wnoszącego odwołanie zarzut pierwszy dotyczy, po pierwsze, kwestii zakresu właściwości sądu Unii w ramach WPZiB, a w szczególności kwestii, czy decyzje o reorganizacji i likwidacji stanowisk podejmowane w ramach tej polityki nie podlegają kontroli sądowej. Kwestia ta jest istotna dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii, ponieważ może mieć wpływ na wielu członków personelu misji działających w ramach WPZiB lub agencji Unii działających w tym obszarze.
Po drugie, zarzut ten dotyczy zakresu skutecznej ochrony sądowej na podstawie art. 47 Karty w odniesieniu do personelu misji działających w ramach WPZiB, a w szczególności kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii, a mianowicie tego, czy decyzja o likwidacji stanowiska powinna być przedmiotem odrębnego środka zaskarżenia, czy też może zostać zbadana w drodze zarzutu incydentalnego w ramach skargi na decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę, która z tej likwidacji wynika. Zdaniem wnoszącego odwołanie sformułowanie wymogu wniesienia odrębnej skargi w sprawach dotyczących personelu misji działających w ramach WPZiB, w sytuacji gdy taki wymóg nie ma zastosowania do skarg wniesionych na podstawie art. 270 TFUE, może prowadzić do nierównej ochrony sądowej tego personelu, zważywszy w szczególności na poufny charakter działań restrukturyzacyjnych w tej dziedzinie.
W części pierwszej zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż misja Eulex Kosowo nie uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi dbałości. Twierdzi on, że w pkt 179–181 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie uznał, iż misja Eulex Kosowo była zobowiązana do uwzględnienia jedynie interesu służby, z naruszeniem własnego orzecznictwa, w szczególności wyroków: z dnia 10 października 2014 r., EMA/BU (T-444/13 P, EU:T:2014:865, pkt 28, 32); a także z dnia 24 kwietnia 2017 r., HF/Parlament (T-584/16, EU:T:2017:282, pkt 119, 120). Sąd przyjął zatem, w szczególności w pkt 150 zaskarżonego wyroku, wykładnię, która niesłusznie ogranicza obowiązki pracodawcy wobec personelu misji działających w ramach WPZiB, wbrew orzecznictwu mającemu zastosowanie do urzędników i innych pracowników Unii, opierając się na „tymczasowym charakterze” misji i warunków zatrudnienia.
Zdaniem wnoszącego odwołanie część pierwsza zarzutu drugiego dotyczy kwestii zakresu obowiązku dbałości w kontekście misji działającej w ramach WPZiB, a w szczególności kwestii, czy Sąd może wykluczyć jakikolwiek obowiązek przeniesienia osoby na inne stanowisko wyłącznie ze względu na „tymczasowy charakter” misji. Kwestia ta jest istotna dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii, ponieważ orzekając w ten sposób, Sąd naruszył również orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i in. (C-455/14 P, EU:C:2016:569, pkt 54, 55), z którego wynika, że personel misji w ramach WPZiB korzysta z takiej samej ochrony jak urzędnicy i inni pracownicy Unii.
W części drugiej zarzutu drugiego wnoszący odwołanie twierdzi, że w pkt 200–202 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, orzekając, iż istnienie klauzuli o rozwiązaniu umowy stoi na przeszkodzie temu, by zapewnienia udzielone wnoszącemu odwołanie mogły wzbudzić uzasadnione oczekiwania co do zachowania jego umowy o pracę. Orzekając w ten sposób, Sąd naruszył również orzecznictwo w tej dziedzinie, w szczególności wyrok z dnia 11 kwietnia 2016 r., FN i in./CEPOL (F-41/15 DISS II, EU:F:2016:70, pkt 85). Zdaniem wnoszącego odwołanie takie rozwiązanie prowadzi do braku spójności między ochroną uzasadnionych oczekiwań urzędników i innych pracowników Unii, których umowy również zawierają postanowienia o rozwiązaniu umowy, a ochroną pracowników kontraktowych misji działających w ramach WPZiB.
W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd, traktując go, jako członka personelu misji w ramach WPZiB, mniej korzystnie niż urzędników i innych pracowników Unii, naruszył zasadę równego traktowania ustanowioną w art. 20 i 21 Karty, a także jego prawo do skutecznej ochrony sądowej przewidziane w art. 47 Karty. Twierdzi, że chociaż odrębne systemy zatrudnienia mogą uzasadniać różnice w warunkach zatrudnienia, to nie mogą one uzasadniać wyłączenia kontroli sądowej decyzji mających zastosowanie do personelu misji działających w ramach WPZiB. Powołuje się on w tym względzie na wyrok z dnia 17 lipca 2024 r., Montanari/EUCAP Sahel Niger (T-371/22, EU:T:2024:494, pkt 224), zgodnie z którym na gruncie zasady równego traktowania regulamin pracowniczy urzędników Unii oraz związane z nim orzecznictwo mają zastosowanie w drodze analogii do personelu misji w ramach WPZiB, który znajduje się w sytuacji porównywalnej z sytuacją personelu podlegającego regulaminowi pracowniczemu. Zdaniem wnoszącego odwołanie wyjaśnienie tej kwestii przez Trybunał jest konieczne w celu uniknięcia niespójności w orzecznictwie.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy stwierdzić, że to na stronie wnoszącej odwołanie spoczywa ciężar wykazania, że kwestie podnoszone w odwołaniu są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienie z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 14 i przytoczone tam orzecznictwo).
Poza tym, jak wynika z art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z art. 170a § 1 i art. 170b § 4 regulaminu postępowania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi zawierać wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie w przedmiocie przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz określenie, w przypadku częściowego przyjęcia tego odwołania do rozpoznania, zarzutów lub części odwołania, których powinna dotyczyć odpowiedź na odwołanie. Skoro bowiem mechanizm wstępnego przyjmowania odwołań do rozpoznania przewidziany w art. 58a tego statutu ma na celu ograniczenie kontroli sprawowanej przez Trybunał do kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, jedynie zarzuty podnoszące takie kwestie i wykazane przez wnoszącego odwołanie mogą podlegać badaniu przez Trybunał w ramach procedury odwoławczej (zob. wyrok z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo).
Wobec powyższego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi w każdym wypadku w sposób jasny i precyzyjny wskazywać zarzuty, na których odwołanie się opiera, z taką samą precyzją i jasnością określać kwestię prawną podnoszoną w każdym zarzucie, uściślać, czy ta kwestia jest istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, i podawać w sposób konkretny powody, dla których wspomniana kwestia jest istotna w świetle przywołanego kryterium. Co się tyczy w szczególności zarzutów odwołania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi określać przepis prawa Unii lub orzecznictwo, które mogły zostać naruszone przez zaskarżony wyrok lub postanowienie, przedstawiać w sposób zwięzły naruszenie prawa, którego miał się dopuścić Sąd, i wskazywać, w jakiej mierze wpłynęło ono na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku lub postanowieniu. W przypadku gdy podnoszone naruszenie prawa wynika z naruszenia orzecznictwa, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania powinien wskazywać w sposób zwięzły, lecz jasny i precyzyjny, po pierwsze, gdzie występuje domniemana sprzeczność, poprzez wskazanie zarówno punktów zaskarżonego wyroku lub postanowienia, które wnoszący odwołanie podważa, jak i punktów orzeczenia Trybunału lub Sądu, które miały pozostać nieuwzględnione, a po drugie, konkretne powody, dla których taka sprzeczność stanowi kwestię istotną dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienie z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).
Zgodnie z zasadą, że ciężar dowodu spoczywa na autorze wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania, autor ten musi wykazać, że niezależnie od kwestii prawnych, które podnosi w odwołaniu, występuje w nim jedna lub więcej kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, których zakres wykracza poza ramy zaskarżonego wyroku, którego dotyczy odwołanie i, ostatecznie, poza ramy samego odwołania (zob. podobnie postanowienie z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).
Wykazanie to wymaga ustalenia zarówno istnienia, jak i wagi takich kwestii za pomocą konkretnych i swoistych dla danego przypadku dowodów, a nie tylko w drodze analizy o charakterze ogólnym (postanowienie z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że we wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w sposób precyzyjny i jasny wskazano trzy zarzuty podniesione w ramach odwołania, z których pierwszy dotyczy naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się Sąd, uznając się za niewłaściwy do zbadania decyzji o likwidacji stanowiska wnoszącego odwołanie i odrzucając jako niedopuszczalne zarzuty podniesione z tego tytułu, co miało tym samym naruszać w szczególności art. 47 Karty, drugi – naruszenia przez Sąd orzecznictwa dotyczącego sporów w dziedzinie zatrudnienia dotyczących urzędników i innych pracowników Unii, naruszenia prawa, jakiego miał się dopuścić Sąd, orzekając w istocie, że misja Eulex Kosowo nie była związana obowiązkiem dbałości, a także naruszenia w szczególności zasady uzasadnionych oczekiwań, a po trzecie, naruszenia art. 20, 21 i 47 Karty.
W drugiej kolejności należy stwierdzić, że we wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w sposób wymagany prawem wyjaśniono, na czym mają polegać popełnione przez Sąd naruszenia prawa i w jakim zakresie te podnoszone naruszenia miały wpływ na wynik zaskarżonego wyroku. Ponadto, z wyjątkiem części drugiej zarzutu drugiego, we wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania przedstawiono również konkretne powody, dla których błędy zarzucane Sądowi przez wnoszącego odwołanie – przy założeniu, że zostaną wykazane – dotyczą, każdy z nich, kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii.
Po pierwsze bowiem, jak wskazano w pkt 8 niniejszego postanowienia, z rozpatrywanego wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wynika, że naruszenie prawa zarzucane Sądowi w części pierwszej zarzutu pierwszego ma polegać na tym, że w pkt 37-43, 68, 119, 147, 170 i 185 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, z naruszeniem orzecznictwa Trybunału, że zmiana zakresu misji Eulex Kosowo wynikająca ze zmienionego planu rozmieszczenia, pociągająca za sobą likwidację niektórych stanowisk, była bezpośrednio związana z wyborami strategicznymi dokonywanymi w ramach WPZiB. W konsekwencji Sąd uznał, że nie jest właściwy do zbadania i oceny zgodności z prawem zmienionego planu rozmieszczenia, w tym decyzji o likwidacji stanowiska wnoszącego odwołanie. Tymczasem zgodnie ze wspomnianym wnioskiem o przyjęcie odwołania do rozpoznania, gdyby nie popełniono tego błędu, wnoszący odwołanie mógłby zaskarżyć decyzję o likwidacji jego stanowiska do Sądu. Argumentacja ta dotyczy zatem również prawa do skutecznej ochrony sądowej na podstawie art. 47 Karty.
Ponadto, podkreślając, że kwestia zakresu właściwości sądu Unii do rozpoznawania sporów dotyczących decyzji w sprawie reorganizacji i redukcji personelu podejmowanych w ramach WPZiB może dotyczyć wielu pracowników misji działających w ramach tej polityki lub agencji Unii działających w tej dziedzinie oraz że jednolite stosowanie przepisów regulujących właściwość sądu Unii przyczynia się do spójności prawa Unii, wnoszący odwołanie podnosi, że poruszona w ten sposób kwestia prawna wykracza poza ramy jego odwołania, ponieważ udzielona na nie odpowiedź może mieć skutki wykraczające poza niniejszą sprawę.
Wnoszący odwołanie podaje w ten sposób konkretne powody, dla których kwestia ta jest istotna z punktu widzenia jedności i spójności prawa Unii.
Po drugie, jak wskazano w pkt 9 niniejszego postanowienia, z wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wynika, że naruszenie prawa zarzucane Sądowi w części drugiej zarzutu pierwszego opiera się w istocie na tym, że Sąd orzekł w pkt 35, 36, 68, 119 i 148 zaskarżonego wyroku, iż zarzuty skierowane przeciwko decyzji o likwidacji stanowiska wnoszącego odwołanie przewidzianej w zmienionym planie rozmieszczenia były niedopuszczalne ze względu na to, że likwidacji tego stanowiska nie można było zakwestionować w drodze zarzutu w ramach skargi na rozwiązanie jego umowy, lecz powinna być ona przedmiotem odrębnej skargi. Tymczasem wymóg wniesienia odrębnej skargi nie istnieje w kontekście spraw objętych zakresem art. 270 TFUE.
Z jednej strony należy zatem stwierdzić, że ten zarzucany Sądowi błąd mógł mieć wpływ na wynik zaskarżonego wyroku, ponieważ gdyby Trybunał orzekł, że taki błąd został popełniony, podniesione przez wnoszącego odwołanie zarzuty dotyczące tego planu mogłyby zostać uznane za dopuszczalne. Z drugiej strony, utrzymując, że kwestia, czy personel misji działających w ramach WPZiB jest zobowiązany do wniesienia odrębnej skargi, w odróżnieniu od skarg wnoszonych przez urzędników i innych pracowników Unii w ramach sporów objętych art. 270 TFUE, ma znaczenie dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii, wnoszący odwołanie przedstawia konkretne powody, dla których kwestia ta wykracza poza ramy jego odwołania.
Po trzecie, z pkt 12 niniejszego postanowienia wynika, że część pierwsza zarzutu drugiego odwołania dotyczy naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd w pkt 179–181 zaskarżonego wyroku, orzekając, że misja Eulex Kosowo nie uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi dbałości, ponieważ była zobowiązana do uwzględnienia wyłącznie interesu służby. Sąd miał również błędnie orzec, że Eulex Kosowo nie miała żadnego obowiązku przeniesienia wnoszącego odwołanie na inne stanowisko ze względu na „tymczasowy charakter” warunków zatrudnienia personelu, co stanowiło naruszenie orzecznictwa, w szczególności wyroków: z dnia 10 października 2014 r., EMA/BU (T-444/13 P, EU:T:2014:865, pkt 28, 32); a także z dnia 24 kwietnia 2017 r., HF/Parlament, T-584/16 (EU:T:2017:282, pkt 119, 120). Wnoszący odwołanie powołuje się również na wyrok z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i in. (C-455/14 P, EU:C:2016:569, pkt 54, 55), z którego wynika, że personel misji działających w ramach WPZiB korzysta z takiej samej ochrony jak urzędnicy i inni pracownicy Unii. Wnoszący odwołanie podnosi, że ten błąd może mieć wpływ na wielu członków personelu misji działających w ramach WPZiB.
W ten sposób wnoszący odwołanie przedstawia konkretne powody, dla których kwestia prawna podniesiona przez niego w części pierwszej zarzutu drugiego odwołania wykracza poza ramy jego odwołania i jest istotna dla jedności i spójności prawa Unii. Odpowiedź na to pytanie może bowiem mieć konsekwencje wykraczające poza niniejszą sprawę, ponieważ w przypadku nierozpatrzenia tej kwestii przez Trybunał zaskarżony wyrok mógłby pozwolić na obchodzenie – w kontekście reorganizacji stanowisk w ramach misji działających w ramach WPZiB lub agencji Unii działających w tej dziedzinie – gwarancji przysługujących personelowi tych podmiotów.
Po czwarte, co się tyczy zarzutu trzeciego odwołania, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania i prawa do skutecznej ochrony sądowej, wnoszący odwołanie powołuje się na wyrok z dnia 17 lipca 2024 r., Montanari/EUCAP Sahel Niger (T-371/22, EU:T:2024:494, pkt 224), z którego wynika, że zasada ta wymaga stosowania w drodze analogii do pracowników misji działających w ramach WPZiB niektórych przepisów regulaminu pracowniczego urzędników Unii i orzecznictwa właściwego dla służby publicznej Unii, jeżeli pracownicy ci znajdują się w sytuacji porównywalnej z sytuacją urzędników i innych pracowników Unii. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd naruszył tę zasadę, wyłączając personel misji działających w ramach WPZiB spod kontroli sądowej, podczas gdy spór dotyczący likwidacji stanowiska jest objęty zakresem, w przypadku urzędników i innych pracowników Unii, art. 270 TFUE. W związku z tym wnoszący odwołanie uważa, że w celu zapewnienia spójnego stosowania tej zasady konieczne jest uzyskanie wyjaśnień Trybunału.
W tym kontekście wnoszący odwołanie przedstawia konkretne powody, dla których kwestia równego traktowania podniesiona w zarzucie trzecim wykracza poza ramy zaskarżonego wyroku i jest istotna dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii.
Natomiast w odniesieniu do części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 11 kwietnia 2016 r., FN i in./CEPOL (F-41/15 DISS II, EU:F:2016:70, pkt 45) poprzez uznanie, że ze względu na to, że jego umowa o pracę zawierała postanowienia dotyczące jej rozwiązania udzielone wnoszącemu odwołanie zapewnienia nie mogły wzbudzić uzasadnionych oczekiwań co do zachowania w mocy jego umowy o pracę. Jednakże wnoszący odwołanie ogranicza się do powołania się na ten zarzucany Sądowi błąd i do przedstawienia argumentów o charakterze ogólnym, nie przedstawiając konkretnych powodów, dla których taki błąd – przy założeniu, że zostałby wykazany – miałby dotyczyć kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, która uzasadniałaby przyjęcie odwołania do rozpoznania.
Należy zatem uznać, że w przypadku części drugiej zarzutu drugiego wnoszący odwołanie nie spełnił wszystkich wymogów wymienionych w pkt 18 niniejszego postanowienia.
W świetle argumentów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie należy stwierdzić, że rozpatrywany tu wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania wykazuje w sposób wystarczający pod względem prawnym, że zarzut pierwszy, część pierwsza zarzutu drugiego i zarzut trzeci dotyczą kwestii istotnych dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii.
W świetle powyższych rozważań należy częściowo przyjąć odwołanie do rozpoznania, ograniczając jego badanie do zarzutu pierwszego, części pierwszej zarzutu drugiego i zarzutu trzeciego, których powinna dotyczyć odpowiedź na odwołanie, i nie przyjąć go do rozpoznania w pozostałym zakresie.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 170b § 4 regulaminu postępowania, jeżeli odwołanie zostanie przyjęte do rozpoznania w całości lub w części zgodnie z kryteriami określonymi w art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, postępowanie toczy się zgodnie z art. 171-190a tego regulaminu.
Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, o kosztach rozstrzyga się w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie.
Ponieważ wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania został częściowo uwzględniony, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Z powyższych względów Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanawia, co następuje:
1) Odwołanie zostaje przyjęte do rozpoznania w zakresie zarzutu pierwszego, części pierwszej zarzutu drugiego oraz zarzutu trzeciego, do których wyłącznie powinna odnosić się odpowiedź na odwołanie.
2) W pozostałym zakresie odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania.
3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Podpisy
* Język postępowania: angielski.
