Sygn. akt C-23/05
WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
z dnia 27 października 2005 r. (*)
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2000/34/WE – Warunki pracy – Organizacja czasu pracy – Brak transpozycji w wyznaczonym terminie
W sprawie C‑23/05
mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną w dniu 25 stycznia 2005 r.,
Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez G. Rozeta oraz N. Yerrell, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
strona skarżąca,
przeciwko
Wielkiemu Księstwu Luksemburga, reprezentowanemu przez S. Schreinera, działającego w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana,
TRYBUNAŁ (szósta izba),
w składzie, J.‑P. Puissochet, pełniący funkcję prezesa szóstej izby, S. von Bahr i A. Borg Barthet (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: J. Kokott,
sekretarz: R. Grass,
uwzględniając procedurę pisemną,
podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłącz[onych] z tej dyrektywy (Dz.U. L 195, str. 41, zwanej dalej „dyrektywą”), a w każdym razie nie zawiadamiając Komisji o takich przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy.
Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy uściśla, że „Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do uzyskania zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż dnia 1 sierpnia 2003 r., lub zapewnią, że najpóźniej do tego dnia partnerzy społeczni w danym sektorze wprowadzą odpowiednie środki na mocy umowy, a państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich możliwych kroków, aby umożliwić im w jakimkolwiek czasie możliwość osiągnięcia efektów, wynikających z niniejszej dyrektywy. W odniesieniu do lekarzy odbywających praktykę datą tą będzie dzień 1 sierpnia 2004 r. Bezzwłocznie informują one Komisję o powyższym”.
Oceniając, że nie dokonano transpozycji dyrektywy do prawa luksemburskiego w wyznaczonym terminie, Komisja wszczęła postępowanie w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidziane w art. 226 akapit pierwszy WE. Po wezwaniu w dniu 6 października 2003 r. Wielkiego Księstwa Luksemburga do przedstawienia swoich uwag Komisja, w dniu 9 lipca 2004 r., wydała uzasadnioną opinię, wzywając to państwo członkowskie do podjęcia środków w celu dostosowania się do niej w terminie dwóch miesięcy od chwili jej doręczenia. Ponieważ z informacji przedłożonych przez władze luksemburskie w następstwie wydania uzasadnionej opinii wynikało, że nie dokonano jeszcze transpozycji dyrektywy, Komisja podjęła decyzję o wniesieniu niniejszej skargi.
Rząd luksemburski nie kwestionuje, że nie dokonano transpozycji wyżej wskazanej dyrektywy w wyznaczonym terminie. Podnosi jednakże, że środki do tego niezbędne są w trakcie opracowywania. Ponadto projekt ustawy dokonującej transpozycji dyrektywy jest już gotowy.
Stosownie do postanowień art. 92 ust. 2 regulaminu Trybunał może w każdym czasie z urzędu badać niedopuszczalność skargi ze względu na bezwzględne przeszkody procesowe.
W tej kwestii należy stwierdzić, że dyrektywa przewiduje w swym art. 2 ust. 1, że państwa członkowskie dokonują jej transpozycji najpóźniej do dnia 1 sierpnia 2003 r. W odniesieniu jednakże do lekarzy odbywających praktykę termin ten wyznaczony jest na dzień 1 sierpnia 2004 r. Tymczasem wezwanie, jakie Komisja wystosowała do Wielkiego Księstwa Luksemburga datowane jest na dzień 6 października 2003 r. W tym dniu termin do dokonania transpozycji dyrektywy w odniesieniu do lekarzy odbywających praktykę jeszcze nie upłynął.
Jak to już stwierdził Trybunał, sformułowanie wezwania do usunięcia uchybienia wymaga, by zarzucono dokonanie wcześniejszego uchybienia zobowiązaniu ciążącemu na danym państwie członkowskim (zob. postanowienie z dnia 13 września 2000 r. w sprawie C‑341/97 Komisja przeciwko Niderlandom, Rec. str. I‑6611, pkt 18 oraz wyrok z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie C‑230/99 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑1169, pkt 32). Dla takiego państwa członkowskiego możliwość przedstawienia swych uwag – nawet jeżeli ocenia ono, że nie ma obowiązku skorzystania z tej możliwości – stanowi podstawową gwarancję, zapisaną w Traktacie WE, której przestrzeganie stanowi istotny wymóg proceduralny prawidłowości procedury stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Przedmiotem wezwania nie może w konsekwencji być brak transpozycji dyrektywy, do wdrożenia której termin jeszcze nie upłynął (zob. wyrok z dnia 17 lutego 1970 r. w sprawie 31/69 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. 25, pkt 12–14).
Wynika stąd, że w tym konkretnym przypadku zarzucane uchybienia dotyczące wykonania dyrektywy w zakresie, w jakim dotyczy ona lekarzy odbywających praktykę, nie zostały wykazane i że skargę należy uznać za częściowo niedopuszczalną w zakresie, w jakim jej przedmiotem jest wdrożenie dyrektywy w odniesieniu do lekarzy odbywających praktykę.
Za to jeżeli chodzi o dziedziny, do których z wyjątkiem lekarzy odbywających praktykę dyrektywa ma zastosowanie, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienie uchybienia winno być oceniane w zależności od takiej sytuacji państwa członkowskiego, jaka istniała z upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, oraz że zmiany, które nastąpiły później, nie mogą być przez Trybunał uwzględnione (zob. w szczególności wyroki z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie C‑323/01 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑4711, pkt 8 oraz z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C‑322/00 Komisja przeciwko Niderlandom, Rec. str. I‑11267, pkt 50).
W tym konkretnym przypadku bezsporne jest, że z upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii wymagane dla zapewnienia transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego środki nie zostały przyjęte.
W tych okolicznościach należy skargę wniesioną przez Komisję uznać za częściowo uzasadnioną.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy, z wyjątkiem przepisów dotyczących lekarzy odbywających praktykę, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania, a to ostatnie sprawę przegrało, należy obciążyć je kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:
1) Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłącz[onych] z tej dyrektywy - z wyjątkiem przepisów dotyczących lekarzy odbywających praktykę - Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy.
2) Skarga zostaje odrzucona w pozostałym zakresie.
3) Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.
Podpisy
* Język postępowania: francuski.
