Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 9 lutego 2022 r., C-35/21

Sygn. akt C-35/21

62021CO0035

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (dziesiąta izba)

z dnia 9 lutego 2022 r. ( *1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Systemy jakości mające zastosowanie do produktów rolnych i środków spożywczych – Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 – Nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne – Artykuł 9 – Tymczasowa ochrona krajowa – Oznaczenie geograficzne odnoszące się do produktu rolnego, zarejestrowane zgodnie z prawem państwa członkowskiego i objęte ochroną na poziomie krajowym

W sprawie C‑35/21

mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Varhoven kasatsionen sad (najwyższy sąd kasacyjny, Bułgaria) postanowieniem z dnia 29 grudnia 2020 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 stycznia 2021 r., w postępowaniu:

„Konservinvest” OOD

przeciwko

„Bulkons Parvomay” OOD,

TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),

w składzie: I. Jarukaitis (sprawozdawca), prezes izby, M. Ilešič i Z. Csehi, sędziowie,

rzecznik generalny: N. Emiliou,

sekretarz: A. Calot Escobar,

uwzględniając pisemny etap postępowania,

rozważywszy uwagi, które przedstawili:

–

w imieniu „Konservinvest” OOD – Y. Ivanova i P. Angelov, advokati,

w imieniu „Bulkons Parvomay” OOD – M. Georgieva-Tabakova, advokat,

w imieniu Komisji Europejskiej – początkowo M. Konstantinidis, I. Naglis i G. Koleva, a następnie M. Konstantinidis i G. Koleva, w charakterze pełnomocników,

postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem,

wydaje następujące

Postanowienie

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).

Wniosek ten złożono w ramach sporu między spółką „Konservinvest” OOD a spółką „Bulkons Parvomay” OOD (zwaną dalej „Bulkonsem”) w przedmiocie używania przez Konservinvest znaków towarowych naruszających prawa Bulkonsu w zakresie oznaczenia geograficznego „Lyutenitsa Parvomay”.

Ramy prawne

Prawo Unii

Rozporządzenie (WE) nr 510/2006

Artykuł 5 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2006, L 93, s. 12), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. 2006, L 363, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 510/2006”), przewidywał, że Republika Bułgarii i Rumunia wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 5 ust. 4–7 nie później niż w ciągu roku od dnia przystąpienia.

Artykuł 5 ust. 11 rozporządzenia nr 510/2006 przewidywał ponadto:

„W przypadku Bułgarii i Rumunii krajowa ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia istniejąca w dniu przystąpienia może być nadal stosowana przez okres dwunastu miesięcy po dniu przystąpienia.

W przypadku złożenia do Komisji wniosku o rejestrację przed upływem wymienionego wyżej okresu ochrona taka wygasa w dniu wydania decyzji o rejestracji na mocy tego rozporządzenia.

Konsekwencje takiej ochrony krajowej, w przypadku gdy nazwa nie została zarejestrowana na podstawie niniejszego rozporządzenia, należą do wyłącznej odpowiedzialności zainteresowanego państwa członkowskiego”.

Rozporządzenie to zostało uchylone i zastąpione ze skutkiem od dnia 3 stycznia 2013 r. rozporządzeniem nr 1151/2012.

Rozporządzenie nr 1151/2012

Zgodnie z motywami 13–15, 17, 18, 20 i 24 rozporządzenia nr 1151/2012:

„(13)

[…] następujące przepisy należy scalić w jednolite ramy prawne obejmujące nowe lub znowelizowane przepisy rozporządzeń [Rady] (WE) nr 509/2006 [z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (Dz.U. 2006, L 93, s. 1)] i [nr 510/2006], a także te przepisy rozporządzeń [nr 509/2006 i nr 510/2006], które pozostaną w mocy.

(14)

W celu zapewnienia jasności i przejrzystości należy zatem uchylić rozporządzenia [nr 509/2006 i nr 510/2006] i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem.

(15)

Zakres stosowania niniejszego rozporządzenia należy ograniczyć do przeznaczonych do spożycia przez ludzi produktów rolnych, wymienionych w załączniku I do traktatu oraz do wykazu produktów niewymienionych w tym załączniku, ściśle związanych z produkcją rolną lub z gospodarką obszarów wiejskich.

[…]

(17)

Zakres nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych należy ograniczyć do produktów, w przypadku których istnieje nierozłączny związek między cechami produktu lub środka spożywczego a obszarem geograficznym pochodzenia […].

(18)

Konkretnymi celami ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych są: zapewnienie rolnikom i producentom godziwego dochodu z tytułu właściwości i cech danego produktu lub sposobu jego wytwarzania oraz dostarczenie jasnych informacji na temat produktów, których określone cechy mają związek z pochodzeniem geograficznym, co pozwoli konsumentom na podejmowanie [dokonywanie] bardziej świadomego wyboru co do zakupów.

(20)

Unijne ramy ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, przewidujące wpisywanie ich do rejestru, ułatwiają rozwój tych instrumentów, ponieważ wynikające z nich spójniejsze podejście gwarantuje uczciwą konkurencję między producentami produktów opatrzonych tymi oznaczeniami i zwiększa wiarygodność samych produktów w oczach konsumentów […].

(24)

Nazwy pochodzenia oraz oznaczenia geograficzne, które mają zostać objęte ochroną na terytoriach państw członkowskich, powinny być rejestrowane jedynie na szczeblu unijnym. Ze skutkiem od dnia złożenia wniosku o rejestrację na szczeblu unijnym państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznawania na szczeblu krajowym tymczasowej ochrony, która nie będzie miała wpływu na handel wewnątrzunijny ani międzynarodowy […]”.

Artykuł 1 rozporządzenia nr 1151/2012, zatytułowany „Cele”, stanowi w ust. 1:

„Celem niniejszego rozporządzenia jest wspieranie producentów produktów rolnych i środków spożywczych w informowaniu kupujących i konsumentów o cechach produktów i środków spożywczych i związanej z nimi produkcji rolnej, by tym samym zapewnić:

uczciwą konkurencję – rolnikom i producentom produktów rolnych i środków spożywczych mających cechy i właściwości stanowiące wartość dodaną;

Środki określone w niniejszym rozporządzeniu mają za zadanie wspierać działalność rolno-przetwórczą oraz systemy rolne związane z produktami wysokiej jakości, by przyczynić się w ten sposób do osiągnięcia celów polityki rozwoju obszarów wiejskich”.

Artykuł 2 tego rozporządzenia, który określa zakres jego stosowania, stanowi w ust. 1 akapit pierwszy:

„Niniejsze rozporządzenie obejmuje produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione w załączniku I do traktatu [FUE] oraz inne produkty rolne i środki spożywcze wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia”.

Tytuł II rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne”, zawiera art. 4–16. Artykuł 4 owego rozporządzenia, zatytułowany „Cel”, stanowi:

„Ustanawia się system chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, tak aby wesprzeć producentów wyrobów związanych z danym obszarem geograficznym poprzez:

zagwarantowanie godziwych dochodów z tytułu właściwości wytwarzanych przez nich produktów;

zapewnienie jednolitej ochrony nazw jako jednego z praw własności intelektualnej na terytorium Unii;

udostępnienie konsumentom jasnych informacji na temat właściwości stanowiących wartość dodaną produktów”.

Artykuł 5 rozporządzenia nr 1151/2012, zatytułowany „Wymogi dotyczące nazwy pochodzenia i oznaczeń geograficznych”, stanowi w ust. 1 i 2:

„1. Do celów niniejszego rozporządzenia »nazwa pochodzenia« to nazwa, którą określa się produkt:

pochodzący z określonego miejsca, regionu lub, w wyjątkowych przypadkach, kraju;

którego jakość lub cechy charakterystyczne są w istotnej lub wyłącznej mierze zasługą szczególnego środowiska geograficznego, na które składają się czynniki naturalne i ludzkie; oraz

którego wszystkie etapy produkcji odbywają się na określonym obszarze geograficznym.

2. Do celów niniejszego rozporządzenia »oznaczenie geograficzne« to nazwa, którą określa się produkt:

pochodzący z określonego miejsca, regionu lub kraju;

którego określona jakość, renoma lub inna cecha charakterystyczna w głównej mierze wynika z tego pochodzenia geograficznego; oraz

którego przynajmniej jeden etap produkcji odbywa się na tym określonym obszarze geograficznym”.

Artykuł 9 tego rozporządzenia, zatytułowany „Tymczasowa ochrona krajowa”, stanowi:

„Państwo członkowskie może – wyłącznie na zasadzie tymczasowej – przyznać danej nazwie ochronę na szczeblu krajowym na mocy niniejszego rozporządzenia, ze skutkiem od dnia, w którym w Komisji został złożony wniosek o rejestrację.

Tego rodzaju ochrona na szczeblu krajowym ustaje z dniem, w którym podjęta zostaje decyzja w sprawie rejestracji na mocy niniejszego rozporządzenia albo wniosek zostaje wycofany.

W przypadku gdy nazwa nie zostanie zarejestrowana na mocy niniejszego rozporządzenia, za konsekwencje takiej ochrony na szczeblu krajowym odpowiada wyłącznie zainteresowane państwo członkowskie.

Środki podejmowane przez państwa członkowskie na mocy akapitu pierwszego wywołują skutki jedynie na szczeblu krajowym i nie mają wpływu na handel wewnątrzunijny lub międzynarodowy”.

Artykuł 12 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Nazwy, symbole i oznaczenia”, ma następujące brzmienie:

„1. Chronione nazwy pochodzenia oraz chronione oznaczenia geograficzne mogą być wykorzystywane przez dowolny podmiot wprowadzający na rynek produkt zgodny z odpowiednią specyfikacją.

3. […] Na etykietach można umieścić określenia »chroniona nazwa pochodzenia« lub »chronione oznaczenie geograficzne« […].

4. Ponadto na etykietach można umieścić również: przedstawienia graficzne obszaru geograficznego pochodzenia, o którym mowa w art. 5, oraz tekst, elementy graficzne lub symbole odnoszące się do państwa członkowskiego lub regionu, w którym znajduje się obszar geograficzny pochodzenia.

[…]”.

Rozdział IV omawianego rozporządzenia, zawarty w jego tytule V zatytułowanym „Przepisy wspólne”, ustanawia procedury składania wniosków i rejestracji w szczególności w odniesieniu do nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych.

Prawo bułgarskie

Ustawa o znakach towarowych i nazwach geograficznych

Artykuł 51 ust. 1–3 zakon za markite i geografskite oznachenia (ustawy o znakach towarowych i nazwach geograficznych) (DV nr 81 z dnia 14 września 1999 r.), w wersji mającej zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ZMGO”), przewidywał:

„(1) Przez nazwę geograficzną rozumie się nazwę pochodzenia i oznaczenie geograficzne.

(2) Nazwa pochodzenia jest nazwą kraju, regionu lub określonego miejsca w tym kraju, która służy do oznaczenia pochodzącego z tego kraju, regionu lub określonego miejsca produktu, którego jakość lub cechy charakterystyczne są głównie lub wyłącznie zasługą środowiska geograficznego, na które składają się czynniki naturalne i ludzkie.

(3) Oznaczenie geograficzne jest nazwą kraju, regionu lub określonego miejsca w tym kraju, która służy do oznaczenia pochodzącego z tego kraju, regionu lub określonego miejsca produktu, którego jakość, renoma lub inna cecha charakterystyczna może być przypisana temu pochodzeniu geograficznemu”.

Artykuł 53 ust. 1 i 2 ZMGO stanowił:

„(1) Ochronę prawną nazwy geograficznej przyznaje się poprzez jej rejestrację w urzędzie patentowym.

(2) Ochrona prawna obejmuje zakaz:

1. wszelkiego wykorzystania w obrocie handlowym nazwy geograficznej w odniesieniu do produktów porównywalnych z produktem, dla którego została ona zarejestrowana, w zakresie, w jakim wykorzystanie to pozwala czerpać korzyści z renomy chronionej nazwy;

2. wszelkiego bezprawnego używania lub imitacji nazwy geograficznej, nawet jeśli podane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub ta użyta nazwa jest przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie jak »rodzaj«, »gatunek«, »typ«, »imitacja« lub inne podobne określenie;

3. wszelkiego używania innego nieprawdziwego lub wprowadzającego w błąd oznaczenia co do źródła, pochodzenia, charakteru lub podstawowych właściwości produktu na opakowaniu wewnętrznym lub zewnętrznym, w materiałach reklamowych lub dokumentach związanych z danym produktem, mogącego wywołać fałszywe wrażenie co do pochodzenia produktu;

4. wszelkich innych praktyk mogących wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu”.

Zgodnie z art. 76 ZMGO:

„(1) Powództwami w sprawie naruszenia praw wynikających z niniejszej ustawy są powództwa:

1. o stwierdzenie, że doszło do naruszenia;

2. o zaprzestanie naruszenia;

3. o naprawienie szkody;

4. o zajęcie i wycofanie z obrotu towarów będących przedmiotem naruszenia, jak również środków służących do jego popełnienia.

(2) Równolegle z powództwem, o którym mowa w ust. 1, powód może wystąpić do sądu o:

3. ogłoszenie sentencji wyroku na koszt pozwanego w dwóch dziennikach i w paśmie czasowym na antenie stacji telewizyjnej o zasięgu krajowym, wskazanych przez sąd”.

W dniu 22 grudnia 2019 r. uchylono ZMGO (DV nr 98 z dnia 13 grudnia 2019 r.).

Przepisy przejściowe i końcowe ustawy o zmianie i uzupełnieniu ZMGO

Paragraf 8 przepisów przejściowych i końcowych ustawy o zmianie i uzupełnieniu ZMGO (DV nr 61 z dnia 24 lipca 2018 r.) stanowi:

„(1) Właściciele praw do nazw geograficznych zarejestrowanych dla produktów rolnych lub środków spożywczych objętych zakresem stosowania rozporządzenia [nr 1151/2012] nie mogą wnosić powództw w sprawie naruszeń popełnionych do chwili wejścia w życie niniejszej ustawy.

(2) Postępowań karno-administracyjnych nie wszczyna się w odniesieniu do popełnionych przed wejściem w życie niniejszej ustawy naruszeń praw do nazw geograficznych zarejestrowanych dla produktów rolnych lub środków spożywczych objętych zakresem stosowania rozporządzenia [nr 1151/2012]”.

Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

W dniu 12 lutego 1999 r. Konservinvest, spółka, której siedziba zarządu i siedziba statutowa znajdują się w Bułgarii, zarejestrował złożony znak towarowy „K Konservinvest Parvomayska lyutenitsa” w urzędzie patentowym Republiki Bułgarii (zwanym dalej „urzędem patentowym”) celem oznaczenia produktu „lyutenitsa”. Ponadto w dniu 3 maja 2005 r. spółka ta zarejestrowała zgłoszony w dniu 15 maja 2003 r. złożony znak towarowy „Parvomayska lyutenitsa Rachenitsa” celem oznaczenia tego samego produktu. W obu tych znakach towarowych elementy „parvomayska lyutenitsa” nie podlegają ochronie.

Decyzją prezesa urzędu patentowego z dnia 3 lipca 2013 r. spółkę Bulkons, której siedziba zarządu i siedziba statutowa również znajdują się w Bułgarii, zarejestrowano na podstawie ZMGO – ustawy, która wówczas obowiązywała – jako użytkownika oznaczenia geograficznego „Lyutenitsa Parvomay” (zwanego dalej „spornym oznaczeniem geograficznym”) w odniesieniu do produktu „lyutenitsa”, przy czym Parvomay [Pyrwomaj] jest gminą w Bułgarii. Bulkons złożył wniosek o rejestrację tego oznaczenia geograficznego w dniu 14 marca 2013 r.

Konservinvest wniósł do sądów administracyjnych skargę o stwierdzenie nieważności owej decyzji na tej podstawie, że prezes urzędu patentowego nie jest właściwy do dokonania rejestracji oznaczenia geograficznego dla produktu rolnego, ponieważ taka rejestracja jest regulowana rozporządzeniem nr 1151/2012 i jest możliwa jedynie na poziomie Unii zgodnie z procedurą przewidzianą w tym rozporządzeniu. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r. Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny, Bułgaria) oddalił tę skargę, uznawszy, że owo rozporządzenie nie ma zastosowania do sporu, ponieważ kwestionowana rejestracja nie miała na celu uzyskania ochrony na podstawie tego rozporządzenia.

Natomiast Bulkons wniósł przeciwko Konservinvestowi do Sofiyski gradski sad (sądu miejskiego w Sofii, Bułgaria) powództwa powiązane na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1–3 w związku w szczególności z art. 76 ust. 1 pkt 4 i art. 76 ust. 2 pkt 3 ZMGO. W powództwach tych wniósł między innymi: o stwierdzenie, że Konservinvest naruszył jego prawa do spornego oznaczenia geograficznego wskutek używania kilku znaków towarowych, w tym znaków wskazanych w pkt 19 niniejszego postanowienia, celem oznaczenia produktu „lyutenitsa”; o zobowiązanie Konservinvestu do zaprzestania naruszenia i do naprawienia poniesionej szkody w wysokości 636284,16 lewów bułgarskich (BGN) (około 325000 EUR) oraz o zarządzenie zajęcia i zniszczenia („wycofania z obrotu”) produktów objętych naruszeniem.

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 r. Sofiyski gradski sad (sąd miejski w Sofii) oddalił te powództwa na tej podstawie, że dotyczyły produktu, do którego rozporządzenie nr 1151/2012 stosuje się bezpośrednio, zaś rozporządzenie to wymaga, by nazwy geograficzne produktów rolnych i środków spożywczych były rejestrowane w Komisji.

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r. Sofiyski Apelativen sad (sąd apelacyjny w Sofii, Bułgaria) uwzględnił wniesioną przez Bulkons od wyroku z dnia 30 listopada 2017 r. apelację i uwzględnił w całości żądania tej spółki. Sąd ten uznał, że owe powództwa są dopuszczalne, ponieważ § 8 ust. 1 przepisów przejściowych i końcowych ustawy o zmianie i uzupełnieniu ZMGO nie ma zastosowania do zawisłego przed nim sporu, a ponadto są one zasadne, ponieważ ZMGO i rozporządzenie nr 1151/2012 regulują różne stosunki i zapewniają równoległą ochronę różnych praw.

Konservinvest wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku do Varhoven kasatsionen sad (najwyższego sądu kasacyjnego, Bułgaria), sądu odsyłającego. Sąd ten wskazuje, że powinien dokonać oceny dopuszczalności powództw wniesionych przez Bulkons i że w tym celu powinien ustalić, czy sporne oznaczenie geograficzne korzysta z ochrony zgodnie z prawem bułgarskim.

W tym względzie uściśla on, że zgodnie z prawem bułgarskim rejestracja oznaczenia geograficznego w urzędzie patentowym, w tym dla produktów rolnych i środków spożywczych, zapewnia mu ochronę krajową pozwalającą na nałożenie przez sąd kary w przypadku naruszenia tego oznaczenia poprzez używanie go przez nieuprawniony podmiot prawa. Takie oznaczenie geograficzne zapewnia konsumentom gwarancje wysokiej jakości opatrzonego nim produktu i opisuje specyficzne cechy tego produktu. Ponadto stoi ono na przeszkodzie pogorszeniu tej jakości w następstwie produkcji realizowanej przez niezarejestrowanych w tym trybie producentów tego produktu.

Zważywszy na rozwój uregulowań międzynarodowych i Unii dotyczących ochrony nazw geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, których jakość i niepowtarzalny charakter są związane z niektórymi regionami Unii, oraz biorąc pod uwagę art. 9 oraz motywy 15 i 24 rozporządzenia nr 1151/2012, sąd odsyłający uważa, że jest możliwe, iż rejestracja i ochrona prawna tych produktów są wyłączone na poziomie krajowym. Twierdzi on jednak, że w sytuacji gdy między lokalnymi producentami jednego i tego samego produktu rolnego toczy się spór w przedmiocie oznaczenia geograficznego, które zarejestrowano jedynie na poziomie krajowym, i gdy chodzi o naruszenia popełnione na terytorium tego samego państwa członkowskiego, możliwość dokonania rejestracji wyłącznie na poziomie krajowym w odniesieniu do produktów rolnych i środków spożywczych objętych zakresem rozporządzenia nr 1151/2012 i skorzystania z konkretnej ochrony wyłącznie na terytorium tego państwa członkowskiego nie jest wyraźnie wykluczona przez prawo Unii.

W tych okolicznościach Varhoven kasatsionen sad (najwyższy sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy art. 9 [rozporządzenia nr 1151/2012] dopuszcza istnienie – poza sytuacjami tymczasowej ochrony uregulowanymi w tym samym przepisie – krajowego systemu rejestracji i ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, objętych tym rozporządzeniem, i czy umożliwia państwom członkowskim stosowanie innych, równolegle obowiązujących przepisów na poziomie krajowym (podobnie jak w wypadku równoległego reżimu prawnego dotyczącego znaków towarowych), regulujących spory dotyczące popełnionych naruszeń prawa do takiego oznaczenia geograficznego między miejscowymi przedsiębiorcami, produkującymi i przerabiającymi produkty rolne i środki spożywcze objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 1151/2012 na terytorium państwa członkowskiego rejestracji oznaczenia geograficznego?”.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego

Zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odpowiedź na pytanie prejudycjalne można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem.

W niniejszej sprawie należy zastosować ów przepis.

Na wstępie należy stwierdzić, że chociaż brzmienie przedstawionego pytania dotyczy jedynie art. 9 rozporządzenia nr 1151/2012, to z postanowienia odsyłającego wynika, iż sąd odsyłający zastanawia się nad zakresem całego systemu ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych przewidzianego w tym rozporządzeniu.

W związku z tym należy uznać, że poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy rozporządzenie nr 1151/2012 należy interpretować w ten sposób, iż stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu krajowy system rejestracji i ochrony nazw geograficznych odnoszących się do produktów rolnych i środków spożywczych objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia, mający zastosowanie wyłącznie do sporów w przedmiocie naruszeń praw wynikających z tych nazw między przedsiębiorcami z owego państwa członkowskiego, którzy wytwarzają na jego terytorium produkty, dla których wspomniane nazwy zostały zarejestrowane zgodnie z tym uregulowaniem.

W tym względzie należy zauważyć na wstępie, że jak wynika z motywów 13 i 14 rozporządzenia nr 1151/2012, rozporządzenie to scala w jednolite ramy prawne między innymi nowe lub znowelizowane przepisy rozporządzenia nr 510/2006, a także przepisy tego ostatniego rozporządzenia, które zostają utrzymane w mocy, i zastępuje owo rozporządzenie. Orzecznictwo Trybunału dotyczące przepisów rozporządzenia nr 510/2006, które zostały zasadniczo powtórzone w rozporządzeniu nr 1151/2012, zachowuje zatem znaczenie przy wykładni równoważnych przepisów zawartych w tym ostatnim rozporządzeniu. Podobnie, ponieważ rozporządzenie nr 510/2006 uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 1992, L 208, s. 1), orzecznictwo Trybunału dotyczące przepisów tego ostatniego rozporządzenia, które zostały zasadniczo powtórzone w rozporządzeniu nr 510/2006, a następnie w rozporządzeniu nr 1151/2012, również zachowuje znaczenie przy tej wykładni.

Co się tyczy zadanego pytania, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że jak wynika z motywu 20 zdanie pierwsze, z motywu 24 i z art. 4 rozporządzenia nr 1151/2012, owo rozporządzenie ma w szczególności na celu zapewnienie w Unii jednolitej ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, których dotyczy, i w tym celu ustanawia obowiązek ich rejestracji na poziomie Unii, aby mogły one korzystać z ochrony w każdym państwie członkowskim (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 107, 108).

Tak więc rozporządzenie nr 1151/2012, przyjęte między innymi na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE, stanowi instrument wspólnej polityki rolnej mający zasadniczo na celu zagwarantowanie konsumentom, że produkty rolne opatrzone nazwą pochodzenia lub oznaczeniem geograficznym zarejestrowanymi na podstawie tego rozporządzenia posiadają, z racji swego pochodzenia z określonej strefy geograficznej, pewne szczególne właściwości i w efekcie dają gwarancję jakości związanej z miejscem swego pochodzenia geograficznego, w celu umożliwienia producentom rolnym, w zamian za rzeczywisty wysiłek jakościowy, uzyskania większych dochodów i zapobieżenia, by osoby trzecie nie czerpały nienależnej korzyści z reputacji wynikającej z jakości tych produktów (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 109–111 i przytoczone tam orzecznictwo), co odzwierciedlają w szczególności motyw 18 oraz art. 1 i 4 tego rozporządzenia.

Gdyby natomiast państwa członkowskie miały możliwość zezwolenia swym producentom na używanie na ich terytoriach krajowych jednego z oznaczeń lub symboli, które na podstawie art. 12 rozporządzenia nr 1151/2012 są zastrzeżone dla nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych zarejestrowanych zgodnie z tym rozporządzeniem, w oparciu o tytuł krajowy, który mógłby odpowiadać mniej rygorystycznym wymogom niż te nałożone na rozpatrywane produkty w ramach rzeczonego rozporządzenia, wystąpiłoby ryzyko, że wspomniana gwarancja jakości, która stanowi podstawową funkcję nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych przyznanych na podstawie tego rozporządzenia, nie będzie mogła być udzielona. Taka sytuacja zagrażałaby również realizacji celu polegającego na zapewnieniu na rynku wewnętrznym równej konkurencji między producentami opatrzonych tymi oznaczeniami lub symbolami produktów, a w szczególności mogłaby przyczynić się do naruszenia praw, które winny być zastrzeżone dla producentów, którzy podjęli rzeczywisty wysiłek jakościowy, aby móc używać nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, zarejestrowanych na podstawie rozporządzenia nr 1151/2012 (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 112).

To ryzyko dla realizacji nadrzędnego celu w postaci zapewnienia jakości odnośnych produktów rolnych jest tym większe, że inaczej niż w przypadku znaków towarowych nie przyjęto równolegle na poziomie Unii jakiegokolwiek instrumentu harmonizacji istniejących ewentualnie krajowych systemów ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 113).

Należy stąd wnioskować, że celem rozporządzenia nr 1151/2012 nie jest ustanowienie, obok przepisów krajowych mogących nadal istnieć, dodatkowego systemu ochrony kwalifikowanych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, czyli nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych spełniających kryteria określone w art. 5 tego rozporządzenia, lecz ustanowienie jednolitego i wyczerpującego systemu ochrony takich nazw i oznaczeń (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 114).

Wyczerpujący charakter przewidzianego w rozporządzeniu nr 1151/2012 systemu ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych znajduje potwierdzenie w okoliczności, że procedura rejestracji określona w rozporządzeniu nr 1151/2012 opiera się na podziale kompetencji między dane państwo członkowskie i Komisję. Zgodnie bowiem z procedurą składania wniosków i rejestracji przewidzianą w rozdziale IV tytułu V rozporządzenia nr 1151/2012 Komisja może podjąć decyzję o zarejestrowaniu nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego tylko wtedy, gdy zainteresowane państwo członkowskie przedłożyło jej odpowiedni wniosek, zaś taki wniosek można złożyć tylko wtedy, gdy owo państwo członkowskie zweryfikowało jego zasadność. Krajowe procedury rejestracji zostały zatem włączone do procesu decyzyjnego Unii i stanowią jego zasadniczą część. Nie mogą one istnieć poza systemem ochrony Unii (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 116, 117 i przytoczone tam orzecznictwo).

W tym kontekście z jednej strony należy zauważyć, że art. 9 rozporządzenia nr 1151/2012 przewiduje w istocie, iż do czasu podjęcia decyzji w sprawie wniosku o rejestrację na podstawie tego rozporządzenia lub do czasu wycofania tego wniosku państwa członkowskie mogą, na swoją wyłączną odpowiedzialność, przyznać ochronę tymczasową na szczeblu krajowym. Tego rodzaju przepis nie miałby natomiast żadnego sensu, gdyby państwa członkowskie mogły w każdym razie zachować swoje własne systemy ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w rozumieniu rozporządzenia nr 1151/2012 oraz zapewnić ich obowiązywanie równolegle do tego rozporządzenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 118, 120).

Z drugiej strony wbrew temu, co Bulkons twierdzi w istocie przed Trybunałem, okoliczność, że rozporządzenie nr 1151/2012 nie przejęło systemu przejściowego przewidzianego w art. 5 ust. 11 rozporządzenia nr 510/2006 na rzecz Republiki Bułgarii i Rumunii w następstwie ich przystąpienia do Unii w odniesieniu do krajowych oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia istniejących w dniu tego przystąpienia, nie oznacza w żaden sposób, że rozporządzenie nr 1151/2012 odeszło od koncepcji wyczerpującego charakteru systemu ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, który był przewidziany wcześniej w rozporządzeniu nr 510/2006.

Określony w tym przepisie system przejściowy stanowił w istocie powtórzenie systemu przejściowego obowiązującego wcześniej w odniesieniu do krajowych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych istniejących w dziesięciu państwach, które przystąpiły do Unii w dniu 1 maja 2004 r. Tymczasem nie został on uznany za element decydujący o wyczerpującym charakterze systemu ochrony przewidzianego w rozporządzeniu nr 510/2006, lecz jedynie za element potwierdzający ów wyczerpujący charakter (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 124–128).

To bowiem sam charakter systemu ochrony ustanowionego przez rozporządzenie nr 510/2006 i jeszcze wcześniej przez rozporządzenie nr 2081/92, wynikający z jego celu polegającego na zapewnieniu we Wspólnocie jednolitej ochrony nazw geograficznych, których dotyczył, i na zagwarantowaniu w ten sposób równej konkurencji między producentami opatrzonych tymi nazwami produktów, z korzyścią zarówno dla tych producentów, jak i dla konsumentów, skłonił Trybunał do wniosku, że rozporządzenie nr 510/2006 przewidywało jednolity i wyczerpujący system ochrony takich nazw, wykluczający równoległe istnienie krajowych systemów ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w rozumieniu tego ostatniego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2009 r., Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, pkt 107–114). Tymczasem, jak stwierdzono w pkt 34–38 niniejszego postanowienia, rozporządzenie nr 1151/2012 realizuje ten sam cel w odniesieniu do ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, o których stanowi.

Należy również stwierdzić, że przepis przejściowy, który był przewidziany w art. 5 ust. 11 rozporządzenia nr 510/2006, nie został powtórzony w rozporządzeniu nr 1151/2012 po prostu ze względu na fakt, że przewidziany w tym przepisie okres wygasł, w związku z czym ów przepis utracił wszelką użyteczność, zważywszy, że wskazane w nim państwa członkowskie po upływie tego okresu były w pełni zobowiązane do przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 510/2006, które są obecnie powtórzone w rozporządzeniu nr 1151/2012.

W tym względzie, mając na uwadze wyrażone przez sąd odsyłający wątpliwości oraz przedstawione przez Bulkons przed Trybunałem uwagi, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 288 akapit drugi TFUE rozporządzenie takie jak rozporządzenie nr 1151/2012 wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto zasada pierwszeństwa prawa Unii, która ustanawia prymat prawa Unii nad prawem państw członkowskich, nakłada na wszystkie organy państw członkowskich obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności różnych norm prawa Unii, a prawo państw członkowskich nie może mieć wpływu na skuteczność przyznaną tym różnym normom w obrębie terytorium tych państw (zob. analogicznie wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r., CRPNPAC i Vueling Airlines, C‑370/17 i C‑37/18, EU:C:2020:260, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo).

W celu zapewnienia skuteczności wszystkich przepisów prawa Unii zasada pierwszeństwa tego prawa wymaga zatem dokonywania przez sądy krajowe wykładni ich prawa krajowego w możliwie największym zakresie zgodnej z prawem Unii [wyroki: z dnia 24 czerwca 2019 r., Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, pkt 57; z dnia 21 października 2021 r., ZX (Usunięcie braków aktu oskarżenia), C‑282/20, EU:C:2021:874, pkt 39].

Tylko w razie niemożności dokonania wykładni uregulowania krajowego, która byłaby zgodna z wymogami określonymi w prawie Unii, sąd krajowy, do którego należy stosowanie przepisów prawa Unii, zobowiązany jest zapewnić pełną ich skuteczność, w razie potrzeby nie stosując, z własnej inicjatywy, wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, także późniejszych, bez konieczności żądania uprzedniego uchylenia tych przepisów w drodze ustawodawczej lub w jakimkolwiek innym trybie konstytucyjnym ani bez konieczności oczekiwania na takie uchylenie [wyroki: z dnia 24 czerwca 2019 r., Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 października 2021 r., ZX (Usunięcie braków aktu oskarżenia), C‑282/20, EU:C:2021:874, pkt 40].

Tak więc w razie niemożności dokonania wykładni zgodnej każdy sąd krajowy, orzekający w ramach swoich kompetencji jako organ państwa członkowskiego, jest zobowiązany odstąpić od stosowania wszelkiego przepisu prawa krajowego sprzecznego z bezpośrednio skutecznym przepisem prawa Unii w ramach toczącego się przed tym sądem sporu [zob. podobnie wyroki: z dnia 24 czerwca 2019 r., Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 października 2021 r., ZX (Usunięcie braków aktu oskarżenia), C‑282/20, EU:C:2021:874, pkt 41].

W drugiej kolejności, co się tyczy systemu, jaki powinno się stosować na rynku państwa członkowskiego, należy zaznaczyć, że o ile rozporządzenie nr 1151/2012 ma na celu ustanowienie jednolitego i wyczerpującego systemu ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych dla produktów rolnych i środków spożywczych objętych jego zakresem stosowania, o tyle wyłączność ta nie stoi na przeszkodzie stosowaniu systemu ochrony nazw geograficznych, który znajduje się poza zakresem stosowania tego rozporządzenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Assica i Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo).

W tym względzie z motywu 17 oraz z art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1151/2012 wynika, że przewidziany w tym rozporządzeniu system ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych ogranicza się, odpowiednio, do nazw pochodzenia związanych z produktami, w przypadku których istnieje bezpośredni związek między z jednej strony ich jakością lub cechami charakterystycznymi a z drugiej strony geograficznym środowiskiem ich pochodzenia, a także do oznaczeń geograficznych związanych z produktami, w przypadku których istnieje bezpośredni związek między z jednej strony określoną jakością, renomą lub inną właściwością tych produktów a z drugiej strony ich pochodzeniem geograficznym (zob. analogicznie wyroki: z dnia 7 listopada 2000 r., Warsteiner Brauerei, C‑312/98, EU:C:2000:599, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 8 maja 2014 r., Assica i Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, pkt 29).

W związku z tym nazwy pochodzenia geograficznego służące jedynie podkreśleniu pochodzenia geograficznego produktu, bez względu na jego szczególne cechy, nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 1151/2012 w zakresie, w jakim dotyczy ono nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Assica i Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).

W konsekwencji systemem ochrony, jaki stosownie do okoliczności może mieć zastosowanie na rynku państwa członkowskiego do nazwy geograficznej, która nie uzyskała rejestracji na szczeblu Unii, jest system przewidziany dla nazw geograficznych oznaczających produkty, w przypadku których nie istnieje szczególny związek między ich cechami charakterystycznymi a ich pochodzeniem geograficznym (wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Assica i Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, pkt 31).

Jednakże aby taki system mógł być stosowany, musi on być zgodny z wymogami przewidzianymi w prawie Unii. W tym względzie konieczne jest, po pierwsze, aby jego stosowanie nie zagrażało celom rozporządzenia nr 1151/2012. Zważywszy na zakres stosowania tego rozporządzenia, oznacza to, że ochrona przyznana przez odnośny system krajowy powinna skutkować nie zagwarantowaniem konsumentom, że produkty objęte tą ochroną posiadają określoną jakość lub określone cechy charakterystyczne, ale wyłącznie zagwarantowaniem, że owe produkty pochodzą z danego obszaru geograficznego. Po drugie, konieczne jest, aby owo stosowanie nie naruszało postanowień traktatu FUE dotyczących swobodnego przepływu towarów (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Assica i Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, pkt 33–35).

W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że zgodnie z art. 51 ust. 1 ZMGO pojęcie „nazwy geograficznej” odnosi się zarówno do „nazw pochodzenia”, jak i do „oznaczeń geograficznych” w rozumieniu tej ustawy, oraz że zgodnie z art. 51 ust. 2 i 3 owej ustawy każdy z tych rodzajów nazwy może być używany do oznaczania produktów, w przypadku których istnieje bezpośredni związek między z jednej strony ich jakością, renomą lub inną cechą charakterystyczną a z drugiej strony ich pochodzeniem geograficznym. Brzmienie przepisów art. 51 ust. 2 i 3 ZMGO odpowiada zresztą w istocie brzmieniu, odpowiednio, art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 1151/2012.

Ponadto sąd odsyłający wyjaśnia, że oznaczenie geograficzne w rozumieniu tej ustawy zapewnia konsumentom gwarancje wysokiej jakości opatrzonego nim produktu, opisuje specyficzne cechy tego produktu oraz stoi na przeszkodzie pogorszeniu tej jakości w następstwie produkcji realizowanej przez niezarejestrowanych producentów tego produktu.

Wydaje się zatem, że nazwy geograficzne rozpatrywane w postępowaniu głównym nie stanowią zwykłych nazw geograficznych w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 52 niniejszego postanowienia, lecz kwalifikowane nazwy geograficzne w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 38 niniejszego postanowienia, podobnie jak nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne, których ochrona jest przewidziana w rozporządzeniu nr 1151/2012, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

Ponadto z postanowienia odsyłającego, a w szczególności z brzmienia pytania prejudycjalnego wynika, że zakres stosowania przepisów krajowych będących przedmiotem postępowania głównego obejmuje „produkty rolne i środki spożywcze”, które są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 1151/2012, uściślonym w motywie 15 i zdefiniowanym w art. 2 tego rozporządzenia, co ilustruje zresztą spór w postępowaniu głównym, w ramach którego nie jest kwestionowana okoliczność, że rozpatrywany produkt jest objęty tym zakresem stosowania.

W tych okolicznościach, i z zastrzeżeniem ustaleń, których dokonanie należy do sądu odsyłającego, taki krajowy system rejestracji i ochrony nazw geograficznych odnoszących się do produktów rolnych i środków spożywczych objętych zakresem stosowania rozporządzenia nr 1151/2012 nie może współistnieć z systemem ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych przewidzianym przez to rozporządzenie.

W tym względzie okoliczność, że taki krajowy system rejestracji i ochrony kwalifikowanych nazw geograficznych ma zastosowanie wyłącznie w celu uregulowania stosunków między przedsiębiorcami z danego państwa członkowskiego wytwarzającymi na jego terytorium produkty, dla których nazwy te zostały zarejestrowane na podstawie przepisów krajowych, wobec czego znajduje on zastosowanie wyłącznie na rynku krajowym tego państwa członkowskiego, nie pozwala uznać, iż takie współistnienie jest dozwolone. Taki system bowiem – w zakresie, w jakim jego skutkiem nie jest wyłącznie zagwarantowanie konsumentom, że odnośne produkty pochodzą z danego obszaru geograficznego, lecz również zapewnienie ich, że produkty te mają określoną jakość lub pewne cechy – narusza cele rozporządzenia nr 1151/2012. W konsekwencji na podstawie orzecznictwa przypomnianego w pkt 53 niniejszego postanowienia takiego systemu nie można uznać za zgodny z wymogami ustanowionymi w prawie Unii.

Mając na względzie całość powyższych rozważań, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że rozporządzenie nr 1151/2012 powinno się interpretować w ten sposób, iż stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu krajowy system rejestracji i ochrony kwalifikowanych nazw geograficznych odnoszących się do produktów rolnych i środków spożywczych objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia, mający zastosowanie wyłącznie do sporów w przedmiocie naruszeń praw wynikających z tych nazw między przedsiębiorcami z owego państwa członkowskiego, którzy wytwarzają na jego terytorium produkty, dla których wspomniane nazwy zostały zarejestrowane zgodnie z tym uregulowaniem.

W przedmiocie kosztów

Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu krajowy system rejestracji i ochrony kwalifikowanych nazw geograficznych odnoszących się do produktów rolnych i środków spożywczych objętych zakresem stosowania tego rozporządzenia, mający zastosowanie wyłącznie do sporów w przedmiocie naruszeń praw wynikających z tych nazw między przedsiębiorcami z owego państwa członkowskiego, którzy wytwarzają na jego terytorium produkty, dla których wspomniane nazwy zostały zarejestrowane zgodnie z tym uregulowaniem.

Podpisy

( *1 ) Język postępowania: bułgarski.