Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 17 sierpnia 2022 r., C-4/22

Sygn. akt C-4/22

62022CO0004

POSTANOWIENIE WICEPREZESA TRYBUNAŁU

z dnia 17 sierpnia 2022 r. ( *1 )

Odwołanie – Interwencja – Pomoc państwa – System pomocy wprowadzony w życie przez Królestwo Belgii – Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony po upływie sześciotygodniowego terminu przewidzianego w art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem – Dopuszczalność – Artykuły 40 i 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

W sprawie C‑4/22 P(I)

mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniesione w dniu 3 stycznia 2022 r.,

St. Jude Medical Coordination Center BV, z siedzibą w Zaventem (Belgia), którą reprezentują É. Bruc i F. Louis, avocats,

strona wnosząca odwołanie,

w której pozostałymi uczestnikami postępowania są:

Magnetrol International NV, z siedzibą w Zele (Belgia),

strona skarżąca w pierwszej instancji,

Komisja Europejska, którą reprezentują P.-J. Loewenthal i F. Tomat, w charakterze pełnomocników,

strona pozwana w pierwszej instancji,

WICEPREZES TRYBUNAŁU,

po wysłuchaniu rzecznika generalnego M. Szpunara,

wydaje następujące

Postanowienie

Poprzez swoje odwołanie spółka St. Jude Medical Coordination Center BV wnosi o uchylenie postanowienia prezesa drugiej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2021 r., Magnetrol International/Komisja (T‑263/16 RENV, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2021:947), w drodze którego odrzucono wniosek tej spółki o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania spółki Magnetrol International NV, będącej stroną skarżącą w pierwszej instancji w sprawie T‑263/16 RENV.

Okoliczności powstania sporu

Decyzją (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię (Dz.U. 2016, L 260, s. 61, zwaną dalej „sporną decyzją”), Komisja Europejska uznała, że niektóre zwolnienia przyznane przez Królestwo Belgii stanowią system pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, który jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym i który został wprowadzony w życie z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE. Komisja nakazała odzyskanie przyznanej w ten sposób pomocy od beneficjentów, których ostateczny wykaz miał zostać sporządzony w późniejszym terminie przez Królestwo Belgii.

Postępowanie przed Sądem i przed Trybunałem, a także zaskarżone postanowienie

Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniach 22 marca i 25 maja 2016 r. Królestwo Belgii i spółka Magnetrol International wniosły skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami T‑131/16 i T‑263/16.

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 lipca 2016 r. spółka St. Jude Medical Coordination Center wniosła skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji, zarejestrowaną pod sygnaturą T‑420/16.

Pismem z dnia 20 lutego 2018 r. sekretarz Sądu poinformował ją, że prezes rozpatrującej sprawę izby Sądu postanowił zawiesić postępowanie w sprawie T‑420/16 do czasu rozstrzygnięcia sporu w sprawach T‑131/16 i T‑263/16.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r. prezes siódmej izby Sądu w składzie powiększonym postanowił połączyć sprawy T‑131/16 i T‑263/16 do celów ustnego etapu postępowania i wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 r., Belgia i Magnetrol International/Komisja (T‑131/16 i T‑263/16, EU:T:2019:91), Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji.

W dniu 24 kwietnia 2019 r. Komisja wniosła odwołanie od tego wyroku. Odwołanie to zostało zarejestrowane pod sygnaturą C‑337/19 P.

Wyrokiem z dnia 16 września 2021 r., Komisja/Belgia i Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741), Trybunał:

–

uchylił wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r., Belgia i Magnetrol International/Komisja (T‑131/16 i T‑263/16, EU:T:2019:91);

oddalił pierwszy i drugi z zarzutów skargi w sprawie T‑131/16 oraz zarzut pierwszy i część pierwszą zarzutu trzeciego skargi w sprawie T‑263/16;

przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów od trzeciego do piątego skargi w sprawie T‑131/16 oraz zarzutu drugiego, części drugiej i trzeciej zarzutu trzeciego oraz zarzutu czwartego skargi w sprawie T‑263/16 i

orzekł, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 października 2021 r. spółka St. Jude Medical Coordination Center wniosła o dopuszczenie do sprawy T‑263/16 RENV w charakterze interwenienta popierającego żądania spółki Magnetrol International.

Zaskarżonym postanowieniem prezes drugiej izby Sądu odrzuciła ten wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

W tym względzie w pkt 2 tego postanowienia przypomniała ona, że zgodnie z art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta należy złożyć w terminie sześciu tygodni od publikacji, o której mowa w art. 79 tego regulaminu.

W pkt 3 owego postanowienia stwierdziła, że skoro komunikat wskazujący datę wniesienia skargi wszczynającej postępowanie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 1 sierpnia 2016 r., wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta został złożony po upływie tego terminu, wydłużonego o termin uwzględniający odległość. W związku z tym w pkt 4 tego postanowienia prezes drugiej izby Sądu odrzuciła ów wniosek.

Żądania stron

W odwołaniu spółka St. Jude Medical Coordination Center wnosi do Trybunału o:

uchylenie zaskarżonego postanowienia;

uwzględnienie jej wniosku o dopuszczenie do sprawy T‑263/16 RENV w charakterze interwenienta popierającego żądania spółki Magnetrol International oraz

nakazanie Sądowi przekazania jej kopii wszystkich pism procesowych doręczonych stronom oraz ponownego otwarcia pisemnego etapu postępowania lub wezwania jej do przedstawienia uwag na piśmie w ramach środka organizacji postępowania.

Komisja wnosi do Trybunału o:

oddalenie odwołania;

tytułem żądania ewentualnego, w przypadku uchylenia przez Trybunał zaskarżonego postanowienia, oddalenie wniosku o dopuszczenie do sprawy T‑263/16 RENV w charakterze interwenienta złożonego przez spółkę St. Jude Medical Coordination Center oraz

obciążenie spółki St. Jude Medical Coordination Center kosztami postępowania.

W przedmiocie odwołania

Argumentacja

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy pominięcia przez Sąd rozstrzygnięcia i braku uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a drugi – naruszenia jej prawa do udziału w postępowaniu w pierwszej instancji w charakterze interwenienta.

W części drugiej zarzutu pierwszego, który należy zbadać na wstępie, wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie nie zawiera żadnego uzasadnienia w odniesieniu do zarzutów i argumentów przedstawionych w jej wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. W szczególności prezes drugiej izby Sądu nie rozstrzygnęła w przedmiocie argumentów wnoszącej odwołanie opartych na art. 40 i 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz na zasadzie należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości.

Komisja podnosi, że zaskarżone postanowienie jest wystarczająco uzasadnione, ponieważ prezes drugiej izby Sądu wyraźnie wskazała, że wnosząca odwołanie złożyła wniosek o dopuszczenie do sprawy T‑263/16 RENV w charakterze interwenienta po terminie.

Ocena

Należy przypomnieć, po pierwsze, że w ramach odwołania kontrola Trybunału ma na celu w szczególności zbadanie, czy Sąd odpowiedział w sposób wymagany prawem na wszystkie argumenty podniesione przez wnoszącego odwołanie, a po drugie, że zarzut dotyczący braku odpowiedzi Sądu na argumenty wysunięte w pierwszej instancji sprowadza się w istocie do podniesienia naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającego zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu, oraz z art. 117 regulaminu postępowania przed Sądem [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 17 maja 2022 r., Shanghai Panati/EUIPO, C‑103/22 P(I), niepublikowane, EU:C:2022:399, pkt 27 i przytoczone orzecznictwo].

Ten obowiązek uzasadnienia nie wymaga od Sądu ustosunkowania się w sposób wyczerpujący do każdego punktu argumentacji przedstawionej przez strony sporu; przedstawione przez Sąd uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że pozwala zainteresowanym na poznanie powodów, dla których Sąd nie przychylił się do ich argumentów, a Trybunałowi daje do dyspozycji wystarczające elementy dla sprawowania kontroli [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 17 maja 2022 r., Shanghai Panati/EUIPO, C‑103/22 P(I), niepublikowane, EU:C:2022:399, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo].

W niniejszej sprawie prezes drugiej izby Sądu ograniczyła się w zaskarżonym postanowieniu do stwierdzenia, że wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta został złożony po upływie terminu przewidzianego w art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

Postanowienie to nie zawiera zatem żadnego uzasadnienia dotyczącego odrzucenia argumentów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, zgodnie z którymi, po pierwsze, zastosowanie tego terminu powinno zostać pominięte w niniejszej sprawie na podstawie art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 47 karty, a po drugie, złożenie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta po upływie tego terminu było spowodowane nieprzewidywalnymi okolicznościami lub siłą wyższą, lub usprawiedliwionym błędem.

W związku z tym zaskarżone postanowienie jest dotknięte brakiem uzasadnienia i w konsekwencji powinno zostać uchylone.

W przedmiocie złożonego przed Sądem wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta

Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Trybunał może, w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu, skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd lub wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.

W niniejszej sprawie Trybunał powinien wydać orzeczenie ostateczne w przedmiocie wniosku wnoszącej odwołanie o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

Bezsporne jest, że ów wniosek został złożony po upływie terminu sześciu tygodni przewidzianego w art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

Wnosząca odwołanie podnosi jednak, że rzeczony wniosek należy uznać za dopuszczalny z trzech względów, z których pierwszy opiera się na art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 47 karty, drugi – na art. 45 tego statutu i trzeci – na prawie do skutecznego środka prawnego, prawie do obrony oraz na zasadach równości broni i należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości.

W przedmiocie pierwszego względu opartego na art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 47 karty

Spółka St. Jude Medical Coordination Center uważa, że regulamin postępowania przed Sądem nie przewiduje żadnego postanowienia regulującego ewentualną interwencję w sprawie „pilotażowej” przez stronę skarżącą w sprawie, która została zawieszona w oczekiwaniu na wynik tej sprawy „pilotażowej”, gdy rzeczona sprawa „pilotażowa” została skierowana przez Trybunał do ponownego rozpoznania przez Sąd.

W tym kontekście należy pozwolić takiej stronie na złożenie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w owej sprawie „pilotażowej”, gdy sprawa ta została skierowana przez Trybunał do ponownego rozpoznania przez Sąd. W przeciwnym razie strona ta stanęłaby w obliczu odmowy sprawowania wymiaru sprawiedliwości z naruszeniem art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który nie przewiduje żadnego terminu, oraz art. 47 karty.

Proponowane rozwiązanie jest również zgodne z art. 71 § 4 regulaminu postępowania przed Sądem, który stanowi, że z chwilą podjęcia zawieszonego postępowania przerwane terminy procesowe zostają zastąpione nowymi terminami, których bieg rozpoczyna się z dniem podjęcia zawieszonego postępowania.

Ponadto należy wskazać na istnienie analogii z art. 129 § 4 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który pozwala na przyjęcie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonego po upływie terminu przewidzianego w tym celu w art. 130 tego regulaminu postępowania, lecz przed podjęciem decyzji o otwarciu ustnego etapu postępowania.

W konsekwencji Sąd powinien był ponownie otworzyć pisemny etap postępowania lub, zgodnie z art. 89 § 3 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem, wezwać wnoszącą odwołanie w drodze środka organizacji postępowania do przedstawienia stanowiska na piśmie.

Na wstępie należy zauważyć, że – wbrew twierdzeniom wnoszącej odwołanie – regulamin postępowania przed Sądem zawiera postanowienia mające zastosowanie do interwencji w sprawie „pilotażowej” przez stronę skarżącą w sprawie, która została zawieszona w oczekiwaniu na wynik tej sprawy „pilotażowej”, gdy rzeczona sprawa „pilotażowa” została skierowana przez Trybunał do ponownego rozpoznania przez Sąd.

Po pierwsze, chociaż art. 142–145 regulaminu postępowania przed Sądem nie regulują kwestii statusu, jaki należy przyznać osobom dopuszczonym przez Trybunał do sprawy w charakterze interwenienta na etapie postępowania odwoławczego, gdy Trybunał uznał odwołanie za zasadne, uchylił orzeczenie Sądu i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd, to jednak określają one zasady dotyczące składania wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przed Sądem oraz rozpatrywania tych wniosków [zob. podobnie postanowienie z dnia 1 sierpnia 2022 r., Atlas Copco Airpower i Atlas Copco/Komisja, C‑31/22 P(I), EU:C:2022:620, pkt 69].

W tym kontekście należy zauważyć, że zasada przewidziana w art. 143 § 1 tego regulaminu postępowania, zgodnie z którą wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta składa się w terminie sześciu tygodni od publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej komunikatu zawierającego informację o dacie złożenia skargi wszczynającej postępowanie w danej sprawie, ma zastosowanie w przypadku skierowania sprawy przez Trybunał do ponownego rozpoznania przez Sąd [zob. podobnie postanowienie z dnia 1 sierpnia 2022 r., Atlas Copco Airpower i Atlas Copco/Komisja, C‑31/22 P(I), EU:C:2022:620, pkt 40].

Po drugie, art. 71 rzeczonego regulaminu postępowania określa czas trwania i skutki zawieszenia postępowania, nie przyznając stronie skarżącej w sprawie zawieszonej żadnych szczególnych uprawnień procesowych w innych sprawach.

Wynika z tego, że taka strona, w przypadku złożenia wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w innej sprawie, podlega zasadom przewidzianym w art. 142–145 owego regulaminu postępowania, w tym zasadzie określonej w art. 143 § 1 tego regulaminu postępowania.

Powołana przez wnoszącą odwołanie okoliczność, że art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie przewiduje terminu na złożenie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, ponieważ z art. 53 akapit drugi tego statutu wynika, że postępowanie przed Sądem uzupełnia w razie potrzeby jego regulamin postępowania.

Ścisłe stosowanie terminu przewidzianego w tym art. 143 § 1 odpowiada również wymogowi pewności prawa oraz konieczności zapobieżenia jakiejkolwiek dyskryminacji lub jakiemukolwiek arbitralnemu traktowaniu w ramach wymiaru sprawiedliwości [zob. podobnie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Müller i in./QH, C‑187/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:543, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo].

W związku z tym, ponieważ wnosząca odwołanie utrzymuje w istocie, iż odrzucenie jej wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta narusza art. 47 karty, należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej ochrony sądowej nie są w żaden sposób naruszane przez ścisłe stosowanie uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 17 maja 2022 r., Shanghai Panati/EUIPO, C‑103/22 P(I), niepublikowane, EU:C:2022:399, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo].

Ponadto ustanowiona w art. 71 § 4 regulaminu postępowania przed Sądem zasada, zgodnie z którą z chwilą podjęcia zawieszonego postępowania przerwane terminy procesowe zostają zastąpione nowymi terminami, których bieg rozpoczyna się z dniem podjęcia zawieszonego postępowania, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ zasada ta ma zastosowanie do terminów procesowych odnoszących się do spraw zawieszonych, a nie do terminów procesowych odnoszących się do spraw „pilotażowych”.

Należy również odrzucić argument wnoszącej odwołanie dotyczący konieczności zastosowania w drodze analogii art. 129 § 4 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który przewiduje możliwość przyjęcia wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonego po upływie sześciotygodniowego terminu przewidzianego w art. 130 § 1 tego regulaminu, lecz przed podjęciem decyzji o otwarciu ustnego etapu postępowania przewidzianej w art. 60 § 4 rzeczonego regulaminu.

Możliwość taka została bowiem przewidziana w art. 115 § 1 w związku z art. 116 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. w brzmieniu nadanym w dniu 19 czerwca 2013 r. Jednakże art. 143 nowego regulaminu postępowania przed Sądem, który jest sformułowany w sposób jasny i bezwarunkowy, nie przewiduje już konkretnie takiej możliwości, wobec czego nie można jej stosować w drodze analogii [zob. podobnie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Müller i in./QH, C‑187/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:543, pkt 27].

W świetle tych rozważań nie należy ponownie otwierać pisemnego etapu postępowania lub zarządzać środka organizacji postępowania na podstawie art. 89 § 3 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem, ponieważ postanowienie to pozwala w każdym razie na to, by do przedstawienia stanowisk wezwano strony postępowania, a nie podmioty trzecie.

W konsekwencji pierwszy wzgląd podniesiony przez wnoszącą odwołanie nie pozwala uznać, że jej wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta powinien zostać uwzględniony.

W przedmiocie drugiego względu opartego na art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Spółka St. Jude Medical Coordination Center podnosi, iż w przypadku gdyby Trybunał uznał, że art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, jej wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta należy jednak uznać za dopuszczalny na podstawie art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Po pierwsze, złożenie tego wniosku w terminie przewidzianym w regulaminie postępowania przed Sądem było dla niej praktycznie niemożliwe, ponieważ nie mogła się spodziewać, że sprawa T‑420/16 zostanie zawieszona, a decyzja o zawieszeniu została jej doręczona po upływie tego terminu.

Po drugie, w przypadku uznania, że spółka St. Jude Medical Coordination Center popełniła błąd, nie składając wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przed upływem tego terminu, byłby to błąd usprawiedliwiony ze względu na okoliczności towarzyszące zawieszeniu sprawy T‑420/16 i na brak przepisów proceduralnych regulujących szczególną sytuację, w której się znalazła.

W pierwszej kolejności z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że od stosowania uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych można odstąpić jedynie w zupełnie wyjątkowych okolicznościach, mianowicie w razie wystąpienia nieprzewidywalnych okoliczności lub przypadku siły wyższej, zgodnie z art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [zob. podobnie wyrok z dnia 14 grudnia 2016 r., SV Capital/EUNB, C‑577/15 P, EU:C:2016:947, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Müller i in./QH, C‑187/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:543, pkt 21].

Pojęcie siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności, które odpowiada wyjątkowym okolicznościom, obejmuje obiektywny element dotyczący nadzwyczajnych i niezależnych od woli zainteresowanej osoby okoliczności oraz element subiektywny, związany z obowiązkiem zabezpieczenia się przez tę osobę przed skutkami nadzwyczajnego zdarzenia poprzez podjęcie stosownych środków, bez ponoszenia nadmiernych poświęceń [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Müller i in./QH, C‑187/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:543, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo].

W niniejszej sprawie należy przypomnieć, że art. 69 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem przewiduje, iż postępowanie może zostać zawieszone w szczególnych przypadkach, gdy wymaga tego prawidłowy przebieg postępowania.

Ponieważ wyznaczenie sprawy „pilotażowej” jest właśnie wyrazem dążenia do zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania, należy stwierdzić, że decyzja o zawieszeniu postępowania w sprawie T‑420/16 stanowi zastosowanie tego art. 69 lit. d).

W konsekwencji chociaż owa decyzja jest niezależna od woli wnoszącej odwołanie, nie można jej uznać za nadzwyczajną okoliczność [zob. analogicznie postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Müller i in./QH, C‑187/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:543, pkt 41].

W związku z tym okazuje się – bez potrzeby ustalania, czy wnosząca odwołanie mogła zabezpieczyć się przed skutkami owej decyzji – że nie wykazała ona wystąpienia siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności.

W drugiej kolejności, o ile można odstąpić od stosowania uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych również w przypadku usprawiedliwionego błędu popełnionego przez stronę, o tyle pojęcie to, które należy interpretować w sposób ścisły, dotyczy jedynie wyjątkowych okoliczności, w szczególności kiedy zachowanie danej instytucji samo doprowadziło albo w decydującym zakresie przyczyniło się do powstania zrozumiałych wątpliwości w świadomości jednostki działającej w dobrej wierze, zachowującej wszelką staranność wymaganą od osoby przeciętnie zorientowanej [zob. podobnie wyrok z dnia 14 grudnia 2016 r., SV Capital/EUNB, C‑577/15 P, EU:C:2016:947, pkt 59; a także postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Müller i in./QH, C‑187/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:543, pkt 42].

W niniejszej sprawie, chociaż wnosząca odwołanie utrzymuje, że regulamin postępowania przed Sądem nie zawiera postanowień mających bezpośrednie zastosowanie do jej sytuacji, z analizy zarzutu pierwszego wynika, że sytuacja ta jest regulowana przez art. 143 § 1 tego regulaminu postępowania.

Postanowienie to jest sformułowane w sposób jasny i bezwarunkowy, nie pozostawiając miejsca na jakiekolwiek trudności w zakresie wykładni.

Ponadto wnosząca odwołanie nie wykazała w żaden sposób istnienia takiego zachowania Sądu, które mogłoby zrodzić wątpliwości w zakresie oceny terminu przewidzianego w tym postanowieniu.

W tych okolicznościach wnosząca odwołanie nie wykazała, że popełniła usprawiedliwiony błąd.

W konsekwencji drugi wzgląd podniesiony przez wnoszącą odwołanie nie pozwala uznać, że jej wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta powinien zostać uwzględniony.

W przedmiocie trzeciego względu opartego na prawie do skutecznego środka prawnego, prawie do obrony oraz na zasadach równości broni i należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości

Spółka St. Jude Medical Coordination Center twierdzi, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż wyrok wydany w sprawie „pilotażowej” może mieć nieproporcjonalne skutki dla równoległych spraw o stwierdzenie nieważności tego samego aktu. Strony w takich równoległych sprawach mają zatem interes w przystąpieniu do sprawy „pilotażowej” zgodnie z art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Takie rozwiązanie jest również wymagane na mocy zasady równości broni, która jest integralną częścią zasady skutecznej ochrony sądowej.

Rozwiązanie to powinno zostać zastosowane w przypadku spółki St. Jude Medical Coordination Center, tym bardziej, że jest ona w stanie przedstawić kluczowe fakty i argumenty prawne na poparcie żądań spółki Magnetrol International. Otóż jeden z głównych zarzutów w sprawie T‑420/16 nie został podniesiony w sprawach T‑131/16 i T‑263/16. Wnosząca odwołanie zostałaby zatem pozbawiona skutecznej możliwości obrony tych zarzutów, gdyby nie została dopuszczona jako uczestnik postępowania w sprawie T‑263/16 RENV.

Wszystkie argumenty dotyczące trzeciego względu podniesionego przez spółkę St. Jude Medical Coordination Center zmierzają w istocie do wykazania, że miała ona konkretny interes w przystąpieniu do sprawy T‑263/16 RENV w charakterze interwenienta i że nie można było odmówić jej tego interesu bez naruszenia jej prawa do skutecznego środka prawnego, prawa do obrony oraz zasad równości broni i należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości.

Jednakże z pkt 44, 49 i 55 niniejszego postanowienia wynika, że wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przed Sądem należy złożyć w terminie przewidzianym w art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, z wyjątkiem sytuacji, w której zastosowanie zasady przewidzianej w tym postanowieniu nie byłoby możliwe ze względu na nieprzewidywalne okoliczności, siłę wyższą lub popełnienie usprawiedliwionego błędu.

Ponieważ bezsporne jest, że wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta nie został złożony w tym terminie i ponieważ z analizy argumentów spółki St. Jude Medical Coordination Center dotyczących drugiego względu, na którym się ona opiera, wynika, iż nie wykazała ona wystąpienia nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej, ani popełnienia usprawiedliwionego błędu, okoliczność, że wniosek o dopuszczenie sprawy w charakterze interwenienta złożony przez wnoszącą odwołanie w odpowiednim czasie powinien był – z uwagi na jej interes w przystąpieniu do sprawy w charakterze interwenienta – zostać uwzględniony, przy założeniu, że została ona wykazana, nie pozwala stwierdzić dopuszczalności wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonego przed Sądem przez wnoszącą odwołanie.

W konsekwencji trzeci wzgląd podniesiony przez wnoszącą odwołanie nie pozwala uznać, że jej wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta powinien zostać uwzględniony.

Ponieważ żaden z argumentów przedstawionych przez spółkę St. Jude Medical Coordination Center nie uzasadnia przyjęcia jej wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta po upływie terminu sześciu tygodni przewidzianego w art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, wniosek ten należy odrzucić jako niedopuszczalny.

W przedmiocie kosztów

Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach.

Zgodnie z art. 138 § 1 owego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

W odniesieniu do kosztów związanych z postępowaniem odwoławczym, o ile Komisja przegrała sprawę, o tyle spółka St. Jude Medical Coordination Center nie wniosła o obciążenie jej kosztami. W związku z tym każda ze stron pokrywa własne koszty związane z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

W odniesieniu do kosztów związanych z postępowaniem w pierwszej instancji należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez powiadomienia stron w sprawie T‑263/16 RENV o wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, a zatem strony te nie poniosły żadnych kosztów związanych z tym postępowaniem. W konsekwencji wnosząca odwołanie, której wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta został odrzucony, pokrywa własne koszty związane z rzeczonym postępowaniem.

Z powyższych względów wiceprezes Trybunału postanawia, co następuje:

Uchyla się postanowienie prezesa drugiej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2021 r., Magnetrol International/Komisja (T‑263/16 RENV, niepublikowane, EU:T:2021:947).

Złożony przez St. Jude Medical Coordination Center BV wniosek o dopuszczenie do sprawy T‑263/16 RENV w charakterze interwenienta zostaje odrzucony.

St. Jude Medical Coordination Center BV i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z postępowaniem odwoławczym.

St. Jude Medical Coordination Center BV pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji.

Podpisy

( *1 ) Język postępowania: angielski.