Postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2 lipca 2026 r., C-446/26

Sygn. akt C-446/26

62026CO0446

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (piąta izba)

z dnia 2 lipca 2026 r. ( *1 )

Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego i wykonania kar pozbawienia wolności – Artykuł 6 ust. 1 – Wydający nakaz organ sądowy – Artykuł 8 ust. 1 lit. c) – Wydanie europejskiego nakazu aresztowania przez prokuraturę na podstawie krajowego nakazu aresztowania wydanego przez sąd – Brak kontroli sądowej w zakresie wydania europejskiego nakazu aresztowania – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna ochrona sądowa

W sprawie C‑446/26 PPU [Blerens] ( i )

mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie, Niderlandy) postanowieniem z dnia 6 maja 2026 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 maja 2026 r., w postępowaniu dotyczącym wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko:

RI,

przy udziale:

Openbaar Ministerie,

TRYBUNAŁ (piąta izba),

w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezeska izby, J. Passer, E. Regan (sprawozdawca), D. Gratsias i B. Smulders, sędziowie,

rzecznik generalny: M. Campos Sánchez-Bordona,

sekretarz: A. Calot Escobar,

zważywszy na wniosek sądu odsyłającego z dnia 6 maja 2026 r., który wpłynął do Trybunału w tym samym dniu, o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym na podstawie art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem,

zważywszy na postanowienie piątej izby z dnia 21 maja 2026 r. o uwzględnieniu tego wniosku,

postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem,

wydaje następujące

Postanowienie

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1), odczytywanego w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).

Wniosek ten został złożony w ramach postępowania karnego dotyczącego wykonania w Niderlandach europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez właściwy organ grecki wobec RI, obywatela greckiego stale przebywającego na terytorium tego państwa członkowskiego, w celu przeprowadzenia postępowania karnego i wykonania kilku kar pozbawienia wolności.

Ramy prawne

Artykuł 1 decyzji ramowej 2002/584, zatytułowany „Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązani[e] do jego wykonania”, przewiduje w ust. 3:

„Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 [TUE]”.

Artykuł 6 tej decyzji ramowej, zatytułowany „Właściwe organy sądowe”, stanowi w ust. 1:

„Wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie”.

Artykuł 8 wspomnianej decyzji ramowej, zatytułowany „Treść i forma europejskiego nakazu aresztowania”, przewiduje w ust. 1:

„Europejski nakaz aresztowania zawiera następujące informacje podawane zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku:

[…]

dowody istnienia podlegającego wykonaniu wyroku, środka zabezpieczającego [nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegające[go] wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny, a wchodząc[ego] w zakres art. 1 i 2;

[…]”.

Artykuł 15 owej decyzji ramowej, zatytułowany „Decyzja o przekazaniu”, stanowi w ust. 2:

„Jeśli wykonujący organ sądowy uważa informacje przekazane przez wydające nakaz państwo członkowskie za niewystarczające do celów podjęcia decyzji o przekazaniu, występuje o bezzwłoczne przekazanie niezbędnych informacji uzupełniających, w szczególności w odniesieniu do art. 3–5 oraz art. 8, oraz może ustalić termin ich otrzymania, z uwzględnieniem konieczności zachowania terminu określonego w art. 17”.

Artykuł 26 decyzji ramowej 2002/584, zatytułowany „Zaliczenie okresu zatrzymania odbytego w wykonującym nakaz państwie członkowskim”, określa w ust. 1:

„Wydające nakaz państwo członkowskie zalicza wszystkie okresy zatrzymania, zaistniałe w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, do całkowitego okresu zatrzymania, które ma się odbyć w wydającym nakaz państwie członkowskim, jako skutek orzeczenia o pozbawieniu wolności lub wydania środka zabezpieczającego”.

Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

W dniu 29 kwietnia 2025 r. prokuratura przy Efeteio Thessalonikis (sądzie apelacyjnym w Salonikach, Grecja) (zwana dalej „prokuraturą grecką”) wydała wobec RI europejski nakaz aresztowania w celu, po pierwsze, przeprowadzenia postępowania karnego w związku z powtarzającym się fizycznym znęcaniem się nad domownikami i z czynami naruszenia nietykalności cielesnej, które w Grecji stanowią przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności w maksymalnym wymiarze, odpowiednio, dziesięciu lat i dwóch lat, a po drugie, wykonania czterech kar pozbawienia wolności w wymiarze, odpowiednio, pięciu lat, dwóch lat, jednego roku i czterech miesięcy.

W zakresie, w jakim europejski nakaz aresztowania ma służyć przeprowadzeniu postępowania karnego, jego podstawą jest krajowy nakaz aresztowania wydany w dniu 29 maja 2018 r. przez sędziego śledczego Protodikeio Katerinis (sądu pierwszej instancji w Katerini, Grecja), uzupełniony postanowieniem tego samego sędziego z dnia 22 października 2018 r. i utrzymany w mocy dekretem nr 26/2019 rady ds. wykroczeń w Katerini.

W dniu 30 października 2025 r. prokurator przy rechtbank Amsterdam (sądzie rejonowym w Amsterdamie, Niderlandy) zwrócił się do tego sądu, który jest sądem odsyłającym w niniejszej sprawie, z wnioskiem o wykonanie wspomnianego europejskiego nakazu aresztowania. Na podstawie tego wniosku RI został zatrzymany w celu przekazania go wydającemu nakaz państwu członkowskiemu.

W wyroku wstępnym z dnia 24 marca 2026 r. wspomniany sąd uznał, że należy odmówić przekazania RI w odniesieniu do trzech z czterech wyroków skazujących, na których opiera się europejski nakaz aresztowania, natomiast że nie widzi on na tym etapie żadnego powodu do całkowitej odmowy przekazania go, niezależnie od tego, czy decyzja greckiej prokuratury o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania w zakresie, w jakim dotyczy on przeprowadzenia postępowania karnego, może być przedmiotem środka zaskarżenia spełniającego w pełni przesłanki skutecznej ochrony sądowej.

W tej ostatniej kwestii sąd odsyłający skierował do greckiej prokuratury, jako wydającego nakaz organu sądowego, szereg pytań mających na celu ustalenie w szczególności, po pierwsze, czy w chwili wydania krajowego nakazu aresztowania lub na późniejszym etapie przesłanki konieczne do wydania tego europejskiego nakazu aresztowania w części dotyczącej przeprowadzenia postępowania karnego, a w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, zostały również zbadane przez sąd w wydającym nakaz państwie członkowskim, a po drugie, w przypadku odpowiedzi przeczącej, czy możliwe jest sprawdzenie tego proporcjonalnego charakteru przez taki sąd przed faktycznym przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz.

Pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. grecka prokuratura odpowiedziała na to ostatnie pytanie, że po pierwsze, organem sądowym uprawnionym do wydania europejskiego nakazu aresztowania jest prokurator przy właściwym sądzie apelacyjnym, który rozstrzyga o spełnieniu przesłanek wydania tego nakazu z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, po drugie, sąd grecki, czyli sędzia śledczy, ocenia, czy przesłanki wydania krajowego nakazu aresztowania są spełnione, biorąc pod uwagę zasadę proporcjonalności, oraz po trzecie, zasada proporcjonalności jest zasadą ogólnie przyjętą i zapisaną w konstytucji Republiki Greckiej, która ma zastosowanie na wszystkich etapach postępowania karnego i została uwzględniona w niniejszej sprawie zarówno w chwili wydania krajowego nakazu aresztowania przez sędziego śledczego, jak i w chwili wydania europejskiego nakazu aresztowania.

Sąd odsyłający, podkreśliwszy, że niezależnie od faktu, iż europejski nakaz aresztowania w postępowaniu głównym dotyczy również wykonania kar pozbawienia wolności, niniejsza sprawa jest porównywalna ze sprawą C‑722/25, Wertergen, i powtarzając uzasadnienie zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, który dał początek tej ostatniej sprawie, stwierdza na podstawie informacji przekazanych przez wydający nakaz organ sądowy, że w wydającym nakaz państwie członkowskim decyzja prokuratora o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania do celów przeprowadzenia postępowania karnego nie podlega kontroli sądowej przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz. Ponadto informacje te nie pozwalają temu sądowi na ustalenie tego, czy przy wydawaniu krajowego nakazu aresztowania właściwy sąd wydającego nakaz państwa członkowskiego dokonał już kontroli lub może dokonać kontroli przesłanek koniecznych do wydania europejskiego nakazu aresztowania do celów przeprowadzenia postępowania karnego, w szczególności proporcjonalnego charakteru takiego nakazu, ani tego, czy decyzja o wydaniu krajowego nakazu aresztowania może zostać poddana kontroli sądu przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz. Nie ma w tym względzie znaczenia, że czyny, o które osoba ta jest podejrzana w Grecji, stanowią ze względu na swój charakter i karę, jaką są one zagrożone, poważne przestępstwa i że osoba ta przebywa stale poza terytorium Grecji.

Zdaniem sądu odsyłającego istnieje zatem wątpliwość co do tego, czy przed przekazaniem do wydającego nakaz państwa członkowskiego osoba, której dotyczy nakaz, może skorzystać ze skutecznej ochrony sądowej, czy to na poziomie europejskiego nakazu aresztowania, czy też na poziomie krajowego orzeczenia sądowego, na którym opiera się ten nakaz, a mianowicie wydania krajowego nakazu aresztowania.

W tym względzie sąd ten przypomina, że w pkt 47 i 48 wyroku z dnia 10 marca 2021 r., PI (C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187), Trybunał orzekł, iż osoba, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, powinna mieć możliwość skorzystania ze skutecznej ochrony sądowej, zanim zostanie przekazana do wydającego nakaz państwa członkowskiego, na jednym z dwóch wymaganych poziomów ochrony, a mianowicie bądź to w odniesieniu do europejskiego nakazu aresztowania, bądź to w odniesieniu do orzeczenia sądowego stanowiącego podstawę tego nakazu.

Prawdą jest, że wyrok ten dotyczy sytuacji odmiennej od sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym, ponieważ w sprawie, w której zapadł ów wyrok, prokurator wydał zarówno europejski nakaz aresztowania, jak i krajowy nakaz aresztowania.

Sąd odsyłający nie jest jednak przekonany, że różnica ta prowadzi do wniosku, iż w niniejszej sprawie wymóg skutecznej ochrony sądowej przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, nie ma zastosowania na jednym z tych dwóch poziomów. Trybunał ustanowił bowiem ten wymóg w swoim wcześniejszym orzecznictwie dotyczącym dwóch poziomów ochrony, w szczególności w wyroku z dnia 27 maja 2019 r., OG i PI (Prokuratury w Lubece i w Zwickau) (C‑508/18 i C‑82/19 PPU, EU:C:2019:456), do którego odwołuje się w pkt 43–47 wyroku z dnia 10 marca 2021 r., PI (C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187). Tymczasem, podobnie jak w niniejszym wypadku, w sprawie, w której zapadł pierwszy z tych wyroków, europejski nakaz aresztowania wydał prokurator, natomiast krajowy nakaz aresztowania wydał sąd. Jest zatem mało prawdopodobne, aby wymóg skutecznej ochrony sądowej sformułowany w tym ostatnim wyroku nie miał zastosowania w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym.

Sąd ten podkreśla, że we wcześniejszej podobnej sprawie dotyczącej wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez prokuratora przy greckim sądzie apelacyjnym uznał on, iż prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty nie zostało naruszone, ponieważ przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, krajowy nakaz aresztowania został wydany przez sąd, a po przekazaniu tej osoby miała istnieć możliwość zbadania zgodności z prawem – w stosownym wypadku na podstawie orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 13 stycznia 2021 r., MM (C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4, pkt 72, 73) – europejskiego nakazu aresztowania w trybie incydentalnym przez sąd karny właściwy do orzekania w przedmiocie okoliczności faktycznych leżących u podstaw tego nakazu.

Sąd odsyłający zastanawia się jednak, czy takie rozumowanie jest nadal aktualne, a to z dwóch powodów.

Po pierwsze, rozumowanie to zakładałoby, że w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania do celów przeprowadzenia postępowania karnego został wydany przez prokuratora, przesłanka związana z wymogiem skutecznej ochrony sądowej jest już spełniona na poziomie krajowego orzeczenia sądowego, jeżeli krajowy nakaz aresztowania został wydany przez sąd. Tymczasem zdaniem sądu odsyłającego z pkt 50–53 wyroku z dnia 10 marca 2021 r., PI (C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187), wynika, że sama ta okoliczność nie jest wystarczająca, ponieważ jeżeli europejski nakaz aresztowania został wydany przez prokuratora, to sąd, wydając krajowy nakaz aresztowania, a zatem przed przekazaniem, powinien mieć możliwość skontrolowania warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru.

Po drugie, wspomniane rozumowanie zakłada, że kontrola sądowa dotycząca warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, sprawowana przez sąd w wydającym nakaz państwie członkowskim po przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, do tego państwa członkowskiego spełnia, tak jak w przypadku, o którym mowa w wyroku z dnia 13 stycznia 2021 r., MM (C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4), wymóg skutecznej ochrony sądowej. Tymczasem w ocenie sądu odsyłającego z pkt 54–57 wyroku z dnia 10 marca 2021 r., PI (C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187), wynika, że sama możliwość, aby zgodność z prawem decyzji prokuratora o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania została poddana kontroli sądowej po przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, nie spełnia takiego wymogu.

W tych okolicznościach rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej [2002/584] w związku z art. 47 [Karty] należy interpretować w ten sposób, że wymogi nieodłącznie związane ze skuteczną ochroną sądową, z której powinna korzystać osoba, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego – a następnie w celu wykonania kary pozbawienia wolności – nie są spełnione, jeżeli:

–

europejski nakaz aresztowania został wydany przez prokuratora, którego można uznać za »wydający nakaz organ sądowy« w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej, lecz którego decyzja o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania nie podlega kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, podczas gdy

europejski nakaz aresztowania – w zakresie w jakim dotyczy przeprowadzenia postępowania karnego – opiera się na krajowym nakazie aresztowania wydanym przez sąd, który przy wydawaniu krajowego nakazu aresztowania nie zbadał warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, a w szczególności jego proporcjonalności, przy czym jego rozstrzygnięcie nie podlega takiej kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz?”.

W przedmiocie wniosku o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego

Sąd odsyłający wniósł o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w niniejszej sprawie w pilnym trybie prejudycjalnym przewidzianym w art. 23a akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w art. 107 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

Na poparcie tego wniosku sąd odsyłający podniósł, że pytanie prejudycjalne dotyczy dziedziny objętej tytułem V części trzeciej traktatu FUE i że osoba, której dotyczy nakaz, przebywa w areszcie ekstradycyjnym w oczekiwaniu na przekazanie do wydającego nakaz państwa członkowskiego. W przekonaniu sądu odsyłającego decyzja o tym przekazaniu nie może zostać podjęta bez odpowiedzi Trybunału na zadane pytanie, a zatem szybkość w udzieleniu tej odpowiedzi będzie miała bezpośredni i decydujący wpływ na czas trwania tego aresztu.

W tym względzie należy przypomnieć, że odesłanie prejudycjalne w niniejszej sprawie dotyczy w szczególności wykładni art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584, która odnosi się do dziedzin objętych tytułem V części trzeciej traktatu FUE, dotyczącym przestrzeni bezpieczeństwa, wolności i sprawiedliwości. Odesłanie to może zatem podlegać rozpoznaniu w pilnym trybie prejudycjalnym.

Co się tyczy w drugiej kolejności przesłanki dotyczącej pilnego charakteru, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przesłanka ta jest spełniona, gdy osoba, której dotyczy postępowanie główne, jest w dniu złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym pozbawiona wolności, a jej pozostanie w areszcie zależy od orzeczenia Trybunału, przy czym ważne jest uściślenie, że sytuację tej osoby należy oceniać na dzień rozpatrywania wniosku o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 kwietnia 2026 r., Casotta, C‑24/26 PPU, EU:C:2026:333, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo).

W niniejszej sprawie z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że od dnia 27 października 2025 r. RI jest pozbawiony wolności w celu przekazania go właściwym organom greckim i że znajduje się w tej sytuacji w dniu rozpatrywania wniosku o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w pilnym trybie prejudycjalnym, przy czym sąd odsyłający wyjaśnił ponadto w postanowieniu odsyłającym, że wniosek ten skutkuje przedłużeniem o 60 dni aresztu RI w celu przekazania go do wydającego nakaz państwa członkowskiego.

Tymczasem pytanie zadane przez ten sąd ma w istocie na celu umożliwienie mu, jako wykonującemu nakaz organowi sądowemu, ustalenia, czy przepisy prawa Unii, do których odnosi się to pytanie, uzasadniają odmowę wykonania europejskiego nakazu aresztowania w zakresie, w jakim został on wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego, a to ze względu na to, że nakaz ten nie spełnia wymogów związanych ze skuteczną ochroną sądową, z której powinna korzystać osoba, której dotyczy nakaz.

Odpowiedź twierdząca ze strony Trybunału powinna prowadzić zasadniczo do zwolnienia RI, ponieważ należałoby odmówić przekazania go w celu przeprowadzenia postępowania karnego w wydającym nakaz państwie członkowskim, a jego aresztowanie zostało przedłużone wyłącznie na potrzeby wystąpienia o przeprowadzenie niniejszego postępowania prejudycjalnego.

Prawdą jest, że w niniejszej sprawie europejski nakaz aresztowania został również wydany w celu wykonania czterech kar pozbawienia wolności opartych na podlegających wykonaniu wyrokach wydanych w wydającym nakaz państwie członkowskim, zaś sąd odsyłający nie wyraża wątpliwości co do przekazania RI w celu wykonania jednej z tych kar.

Otóż na podstawie art. 26 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 wydające nakaz państwo członkowskie powinno zaliczyć wszystkie okresy aresztowania zaistniałe w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania do całkowitego okresu pozbawienia wolności, które ma się odbyć na jego terytorium jako skutek orzeczenia o pozbawieniu wolności lub wydania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności.

W tym zakresie odmowa przekazania osoby aresztowanej do celów wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego, wobec której wydano także taki nakaz w celu wykonania kary pozbawienia wolności, niekoniecznie prowadzi do jej zwolnienia.

Jest tak w przypadku, gdy okres, na jaki została orzeczona kara pozbawienia wolności, która ma zostać odbyta w wydającym nakaz państwie członkowskim, jest wystarczająco długi, aby mógł pokryć okres przebywania w areszcie w wykonującym nakaz państwie członkowskim.

Tymczasem w niniejszej sprawie z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że w przypadku przekazania RI do wydającego nakaz państwa członkowskiego grozi mu minimalna kara pozbawienia wolności w wymiarze czterech miesięcy.

W rezultacie, jako że okres przebywania przez RI w areszcie w Niderlandach przekracza już wymiar tej kary, należy uznać, że przesłanka związana z pilnością została spełniona, ponieważ utrzymanie aresztu wobec RI w tym państwie członkowskim zależy od orzeczenia Trybunału.

W tych okolicznościach na podstawie art. 108 § 1 regulaminu postępowania należy uwzględnić wniosek sądu odsyłającego o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w niniejszej sprawie w pilnym trybie prejudycjalnym.

W przedmiocie pytania prejudycjalnego

Zgodnie z art. 99 regulaminu postępowania, jeżeli odpowiedź na pytanie prejudycjalne można wywieść w sposób jednoznaczny z orzecznictwa lub jeżeli odpowiedź na pytanie prejudycjalne nie pozostawia żadnych uzasadnionych wątpliwości, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem.

Przepis ten należy zastosować w ramach odesłania prejudycjalnego w niniejszej sprawie.

Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 odczytywany w świetle art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania został wydany przez prokuratora, który stanowi „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej, do celów przeprowadzenia postępowania karnego i wykonania kar pozbawienia wolności, wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową, z której powinna korzystać osoba, której dotyczy nakaz, są spełnione, nawet jeśli, po pierwsze, decyzja tego prokuratora o wydaniu rzeczonego europejskiego nakazu aresztowania nie podlega zaskarżeniu do sądu w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem tej osoby, a po drugie, wspomniany europejski nakaz aresztowania opiera się, w zakresie, w jakim ma on na celu przeprowadzenie postępowania karnego, na krajowym nakazie aresztowania wydanym przez sąd, który nie dokonał kontroli warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, i którego orzeczenie także nie podlega zaskarżeniu przed tym przekazaniem.

Na wstępie należy przypomnieć, że zarówno zasada wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi, jak i zasada wzajemnego uznawania, która sama w sobie opiera się na wzajemnym zaufaniu między nimi, mają w prawie Unii fundamentalne znaczenie, gdyż umożliwiają one utworzenie i utrzymywanie przestrzeni bez granic wewnętrznych. Ściślej rzecz biorąc, zasada wzajemnego zaufania wymaga w szczególności w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, by każde z tych państw uznawało – z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności – iż wszystkie inne państwa członkowskie przestrzegają prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych uznanych w tym prawie (zob. wyrok z dnia 29 lipca 2024 r., Breian, C‑318/24 PPU, EU:C:2024:658, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).

Niemniej wydajność i prawidłowe funkcjonowanie uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych lub podejrzanych o naruszenie przepisów ustawy karnej ustanowionego w decyzji ramowej 2002/584 opierają się na przestrzeganiu określonych wymogów ustanowionych w tej decyzji ramowej, których zakres został doprecyzowany przez orzecznictwo Trybunału (wyrok z dnia 10 marca 2021 r., PI, C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187, pkt 36; a także postanowienie z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria, C‑206/20, EU:C:2021:509, pkt 40).

W pierwszej kolejności zgodnie z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 „wydającym nakaz organem sądowym” jest organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego właściwy dla wydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.

W myśl orzecznictwa pojęcie to może obejmować organy państwa członkowskiego, które chociaż niekoniecznie muszą być sądami lub sędziami, to uczestniczą w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych tego państwa członkowskiego i działają w sposób niezależny przy wykonywaniu swoich obowiązków związanych z wydaniem europejskiego nakazu aresztowania, zaś niezależność ta wymaga, aby istniały przepisy ustawowe i organizacyjne gwarantujące, że wydający nakaz organ sądowy nie jest narażony, w ramach podejmowania decyzji o wydaniu takiego nakazu aresztowania, na jakiekolwiek ryzyko podlegania w szczególności indywidualnym instrukcjom ze strony władzy wykonawczej [wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (Prokuratorzy w Lyonie i Tours), C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU, EU:C:2019:1077, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo].

W niniejszym wypadku udział w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w Republice Greckiej członków prokuratury tego państwa członkowskiego nie jest kwestionowany. Prokuratura ta mieści się zatem w pojęciu „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.

W drugiej kolejności zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 europejski nakaz aresztowania powinien zawierać wskazanie istnienia „podlegającego wykonaniu wyroku, środka zabezpieczającego [nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegające[go] wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny”.

Z orzecznictwa wynika, że poszanowanie tego wymogu jest też o tyle istotne, że w sytuacji gdy europejski nakaz aresztowania został wydany w celu zatrzymania i przekazania osoby, której dotyczy nakaz, innemu państwu członkowskiemu, osoba ta już od pierwszego etapu postępowania może korzystać z gwarancji procesowych i praw podstawowych, których ochronę musi zapewnić wydający nakaz organ sądowy zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, w szczególności chcąc wydać krajowy nakaz aresztowania (wyrok z dnia 1 czerwca 2016 r., Bob-Dogi, C‑241/15, EU:C:2016:385, pkt 55).

Skoro więc art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 zawiera wymóg prawidłowości, którego przestrzeganie stanowi przesłankę ważności europejskiego nakazu aresztowania, naruszenie tego wymogu powinno co do zasady doprowadzić wykonujący organ sądowy od odmowy wykonania tego nakazu (wyrok z dnia 1 czerwca 2016 r., Bob-Dogi, C‑241/15, EU:C:2016:385, pkt 64).

Dzięki wymogowi określonemu w tym art. 8 ust. 1 lit. c) w system europejskiego nakazu aresztowania wmontowana jest zatem dwupoziomowa ochrona praw procesowych i podstawowych osoby, której dotyczy nakaz, gdyż do ochrony sądowej przysługującej tej osobie na etapie wydawania orzeczenia krajowego, takiego jak krajowy nakaz aresztowania, dochodzi ochrona, jaką należy jej zapewnić na drugim etapie, czyli etapie wydawania europejskiego nakazu aresztowania, który to etap w danym wypadku może nastąpić krótko po wydaniu wspomnianego orzeczenia krajowego (wyrok z dnia 10 marca 2021 r., PI, C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria, C‑206/20, EU:C:2021:509, pkt 44).

Ochrona ta wymaga, jeśli chodzi o środek, który, tak jak europejski nakaz aresztowania, może naruszać prawo do wolności zainteresowanej osoby, aby przynajmniej na jednym z dwóch poziomów wspomnianej ochrony została wydana decyzja spełniająca wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową (wyrok z dnia 13 stycznia 2021 r., MM, C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).

Wynika z tego, że w przypadku gdy prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego przyznaje uprawnienie do wydania europejskiego nakazu aresztowania organowi, który chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego, to jednak sam nie jest sędzią ani sądem, orzeczenie krajowe, takie jak krajowy nakaz aresztowania, na którym opiera się europejski nakaz aresztowania, powinno ze swej strony spełniać te wymogi (wyrok z dnia 10 marca 2021 r., PI, C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria, C‑206/20, EU:C:2021:509, pkt 46).

Spełnienie tych wymogów pozwala w ten sposób na zagwarantowanie wykonującemu nakaz organowi sądowemu, że decyzja o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania do celów przeprowadzenia postępowania karnego jest oparta na postępowaniu krajowym podlegającym kontroli sądowej oraz że osoba, wobec której wydano ten krajowy nakaz aresztowania, korzystała ze wszystkich gwarancji właściwych dla wydania tego rodzaju decyzji, w szczególności gwarancji wynikających z praw podstawowych i podstawowych zasad prawa, o których mowa w art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584 (wyrok z dnia 10 marca 2021 r., PI, C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria, C‑206/20, EU:C:2021:509, pkt 47).

Ponadto drugi poziom ochrony praw zainteresowanej osoby oznacza, że „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej kontroluje spełnienie przesłanek wymaganych do wydania europejskiego nakazu aresztowania i bada w sposób obiektywny, z uwzględnieniem wszystkich dowodów obciążających i odciążających, nie będąc przy tym narażony na ryzyko podlegania instrukcjom zewnętrznym, w szczególności ze strony władzy wykonawczej, czy wydanie tego nakazu ma charakter proporcjonalny [wyroki: z dnia 27 maja 2019 r., OG i PI (Prokuratury w Lubece i Zwickau), C‑508/18 i C‑82/19 PPU, EU:C:2019:456, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 13 stycznia 2021 r., MM, C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo].

To bowiem na „wydającym nakaz organie sądowym”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 wspomnianej decyzji ramowej, czyli podmiocie, który ostatecznie wydaje decyzję o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania, spoczywa obowiązek zapewnienia ochrony na tym drugim poziomie, i to nawet wówczas, gdy ten europejski nakaz aresztowania opiera się na orzeczeniu krajowym wydanym przez sędziego lub sąd [wyrok z dnia 27 maja 2019 r., OG i PI (Prokuratury w Lubece i w Zwickau), C‑508/18 i C‑82/19 PPU, EU:C:2019:456, pkt 72].

Ponadto jeżeli prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego przyznaje uprawnienie do wydania europejskiego nakazu aresztowania organowi, który chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego, to jednak sam nie jest sądem, to decyzja o wydaniu takiego europejskiego nakazu aresztowania i w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji powinny podlegać w tym państwie członkowskim zaskarżeniu przed sądem, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej (wyrok z dnia 10 marca 2021 r., PI, C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria, C‑206/20, EU:C:2021:509, pkt 48).

Taki środek zaskarżenia decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podjętej w celu przeprowadzenia postępowania karnego przez organ, który chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości i korzysta z wymaganej niezależności od władzy wykonawczej, to jednak sam nie stanowi sądu, ma na celu zapewnienie, aby kontrola sądowa tej decyzji i przesłanek wymaganych do wydania tego nakazu, a w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, spełniała wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej (wyrok z dnia 13 stycznia 2021 r., MM, C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo).

To zatem do państw członkowskich należy czuwanie nad tym, by ich porządki prawne skutecznie zapewniały poziom ochrony sądowej wymagany przez decyzję ramową 2002/584, zgodnie z jej wykładnią dokonaną w orzecznictwie Trybunału, za pomocą środków zaskarżenia, które państwa te stosują i które mogą różnić się w zależności od systemu (wyrok z dnia 13 stycznia 2021 r., MM, C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo).

W tym kontekście ustanowienie prawa do odrębnego środka zaskarżenia decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podjętej przez organ sądowy inny niż sąd stanowi w tym względzie tylko jedną z możliwości (wyrok z dnia 13 stycznia 2021 r., MM, C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo).

A zatem istnienie w krajowym porządku prawnym przepisów proceduralnych, na podstawie których warunki wydania europejskiego nakazu aresztowania, a w szczególności jego proporcjonalny charakter, mogą podlegać kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim przed jego wydaniem lub równocześnie z jego wydaniem, ale także później, odpowiada wymogom związanym ze skuteczną ochroną sądową (wyrok z dnia 13 stycznia 2021 r., MM, C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo).

Z tego orzecznictwa wynika, że w przypadku gdy prokurator stanowiący „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 wydaje europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego oparty na krajowym nakazie aresztowania wydanym przez sąd, poszanowanie wszystkich wymogów związanych ze skuteczną ochroną sądową zawartych art. 47 Karty wymaga, aby warunki wydania europejskiego nakazu aresztowania, a w szczególności jego proporcjonalny charakter, mogły być przedmiotem kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim.

W tym względzie Trybunał wskazał już, że prawo do skutecznej ochrony sądowej w rozumieniu tego art. 47 nie wymaga, aby ta kontrola sądowa mogła być przeprowadzona przed przekazaniem zainteresowanej osoby właściwym organom wydającego nakaz państwa członkowskiego [zob. wyroki: z dnia 28 stycznia 2021 r., Spetsializirana prokuratura (Pouczenie o prawach), C‑649/19, EU:C:2021:75, pkt 79, 80 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 30 czerwca 2022 r., Spetsializirana prokuratura (Informacje o krajowym orzeczeniu o aresztowaniu), C‑105/21, EU:C:2022:511, pkt 44].

Prawdą jest, że – jak zauważa sąd odsyłający – w wyroku z dnia 10 marca 2021 r., PI (C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187, pkt 47, 48), i w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria (C‑206/20, EU:C:2021:509, pkt 49), Trybunał orzekł, iż osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego, powinna móc skorzystać ze skutecznej ochrony sądowej przed jej przekazaniem do wydającego nakaz państwa członkowskiego, przynajmniej na jednym z dwóch poziomów ochrony wymaganych przez wspomniane orzecznictwo, co oznacza w rezultacie, że przed wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania kontrola sądowa może zostać przeprowadzona albo w odniesieniu do europejskiego nakazu aresztowania, albo w odniesieniu do orzeczenia sądowego, na którym opiera się ten nakaz.

A zatem Trybunał orzekł, że art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 odczytywany w świetle z art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że wymogi skutecznej ochrony sądowej, z której powinna korzystać osoba, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, nie są spełnione wówczas, gdy zarówno europejski nakaz aresztowania, jak i orzeczenie sądowe stanowiące podstawę jego wydania zostały wydane przez prokuratora, którego można uznać za „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej, lecz nie mogą podlegać kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, przez wykonujące nakaz państwo członkowskie (wyrok z dnia 10 marca 2021 r., PI, C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187, pkt 60; a także postanowienie z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria, C‑206/20, EU:C:2021:509, pkt 54).

Jednakże, jak wynika z poprzedniego punktu, ten ostatni wymóg miał zastosowanie w sprawach, w których zapadły przywoływane wyrok i postanowienie, ze względu na brak interwencji sędziego na jednym z dwóch poziomów ochrony przed tym przekazaniem, ponieważ zarówno krajowy nakaz aresztowania, jak i europejski nakaz aresztowania zostały wydane w tych sprawach przez prokuratora, który stanowił „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.

Jak bowiem wyraźnie wskazał Trybunał w pkt 51–54 wyroku z dnia 10 marca 2021 r., PI (C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187), z wyroków z dnia 12 grudnia 2019 r., Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (Prokuratorzy w Lyonie i Tours) (C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU, EU:C:2019:1077, pkt 67–71), i z dnia 12 grudnia 2019 r., Openbaar Ministerie (Prokuratura w Szwecji) (C‑625/19 PPU, EU:C:2019:1078, pkt 46–53), wynika, że kontrola sądowa proporcjonalnego charakteru decyzji prokuratury o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania może mieć miejsce nie tylko przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, ale również po jej przekazaniu, jeżeli istnieje szereg krajowych przepisów proceduralnych gwarantujących udział sądu już przy wydaniu krajowego nakazu aresztowania przeciwko tej osobie, a zatem przed jej przekazaniem, tym bardziej gdy sąd ten dokonuje ponadto oceny przesłanek wymaganych do wydania europejskiego nakazu aresztowania, a w szczególności jego proporcjonalnego charakteru.

Tym samym wymóg, zgodnie z którym kontrola sądowa dotycząca warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, powinna móc być dokonana przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, wynikający z pkt 47, 48 i 60 wyroku z dnia 10 marca 2021 r., PI (C‑648/20 PPU, EU:C:2021:187), a także z pkt 49 i 54 postanowienia z dnia 22 czerwca 2021 r., Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bulgaria (C‑206/20, EU:C:2021:509), jest uzasadniony jedynie, w drodze wyjątku, w szczególnych okolicznościach, takich jak rozpatrywane w sprawach zakończonych tym wyrokiem i tym postanowieniem, w których ani krajowy nakaz aresztowania, ani europejski nakaz aresztowania nie zostały wydane przez sąd. Natomiast w przypadku gdy którykolwiek z tych nakazów aresztowania został wydany przez sąd, ta kontrola sądowa może, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 59 i 61 niniejszego postanowienia, zostać w stosownym wypadku przeprowadzona po tym przekazaniu.

W konsekwencji z orzecznictwa Trybunału wynika, że system krajowy, w którym europejski nakaz aresztowania wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego przez prokuratora stanowiącego „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, którego decyzja nie podlega zaskarżeniu do sądu przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, opiera się na krajowym nakazie aresztowania wydanym przez sąd, który nie przeprowadza kontroli warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, jest zgodny z wymogami wynikającymi z art. 47 Karty, o ile środek zaskarżenia do sądu dotyczący warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania może zostać wniesiony przed tym przekazaniem lub po nim.

W tym ostatnim względzie należy jeszcze przypomnieć, że w braku w wydającym nakaz państwie członkowskim przepisów proceduralnych pozwalających na przeprowadzenie przez sąd kontroli warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, Trybunał orzekł w istocie w pkt 72 wyroku z dnia 13 stycznia 2021 r., MM (C‑414/20 PPU, EU:C:2021:4), że prawo Unii przyznaje sądowi tego państwa członkowskiego uprawnienie do przeprowadzenia incydentalnej kontroli ważności europejskiego nakazu aresztowania.

W niniejszej sprawie z informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym wynika, że zgodnie ze wskazaniami przekazanymi przez grecką prokuraturę w odpowiedzi na wniosek sądu odsyłającego prokurator, jako „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, kontroluje przestrzeganie warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, oraz że sąd, który wydał krajowy nakaz aresztowania, na którym opiera się ten europejski nakaz aresztowania, nie przeprowadza takiej kontroli europejskiego nakazu aresztowania, a jedynie sprawdza, czy krajowy nakaz aresztowania spełnia warunki wydania tego nakazu krajowego, a w szczególności bada jego proporcjonalny charakter.

Zgodnie z oceną dokonaną przez sąd odsyłający ze wskazań tych wynika, że ani ten sąd, ani żaden inny sąd krajowy nie kontroluje przed przekazaniem osoby, której dotyczy nakaz, czy warunki wydania europejskiego nakazu aresztowania są zgodne z zasadą proporcjonalności.

Z postanowienia odsyłającego nie wynika natomiast jasno, czy prawo greckie przewiduje istnienie środka zaskarżenia po przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, umożliwiającego sądowi przeprowadzenie kontroli warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, a w szczególności jego proporcjonalnego charakteru.

Wydaje się zatem, że taki system byłby zgodny z wynikającymi z art. 47 Karty wymogami związanymi ze skuteczną ochroną sądową jedynie pod warunkiem, że taki środek zaskarżenia jest przewidziany w wydającym nakaz państwie członkowskim, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego, w razie potrzeby poprzez zwrócenie do wydającego nakaz organu sądowego, zgodnie z art. 15 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584, o bezzwłoczne dostarczenie mu wszelkich niezbędnych informacji uzupełniających.

Wykonania europejskiego nakazu aresztowania rozpatrywanego w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim został on wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego, należy zatem odmówić jedynie w braku istnienia tego środka zaskarżenia.

Z uwagi na powyższe rozważania odpowiedź na zadane pytanie powinna brzmieć: art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 odczytywany w świetle art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania został wydany przez prokuratora, który stanowi „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej, do celów przeprowadzenia postępowania karnego i wykonania kar pozbawienia wolności, wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową, z której powinna korzystać osoba, której dotyczy nakaz, są spełnione, nawet jeśli, po pierwsze, decyzja tego prokuratora o wydaniu rzeczonego europejskiego nakazu aresztowania nie podlega zaskarżeniu do sądu w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem tej osoby, a po drugie, wspomniany europejski nakaz aresztowania opiera się, w zakresie, w jakim ma on na celu przeprowadzenie postępowania karnego, na krajowym nakazie aresztowania wydanym przez sąd, który nie dokonał kontroli warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, i którego orzeczenie także nie podlega zaskarżeniu przed tym przekazaniem, pod warunkiem że po wspomnianym przekazaniu w wydającym nakaz państwie członkowskim został przewidziany środek zaskarżenia do sądu gwarantujący kontrolę warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru.

W przedmiocie kosztów

Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.

Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) postanawia, co następuje:

Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi odczytywany w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że:

w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania został wydany przez prokuratora, który stanowi „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej, do celów przeprowadzenia postępowania karnego i wykonania kar pozbawienia wolności, wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową, z której powinna korzystać osoba, której dotyczy nakaz, są spełnione, nawet jeśli, po pierwsze, decyzja tego prokuratora o wydaniu rzeczonego europejskiego nakazu aresztowania nie podlega zaskarżeniu do sądu w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem tej osoby, a po drugie, wspomniany europejski nakaz aresztowania opiera się, w zakresie, w jakim ma on na celu przeprowadzenie postępowania karnego, na krajowym nakazie aresztowania wydanym przez sąd, który nie dokonał kontroli warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, i którego orzeczenie także nie podlega zaskarżeniu przed tym przekazaniem, pod warunkiem że po wspomnianym przekazaniu w wydającym nakaz państwie członkowskim został przewidziany środek zaskarżenia do sądu gwarantujący kontrolę warunków wydania europejskiego nakazu aresztowania, w szczególności jego proporcjonalnego charakteru.

Podpisy

( *1 ) Język postępowania: niderlandzki.

( i ) Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.