Sygn. akt C-559/23
Wydanie tymczasowe
WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
z dnia 16 lipca 2026 r.(*)
Odwołanie – Odpowiedzialność pozaumowna – Dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Poufność – Nieuprawnione ujawnienie w prasie sprawozdania z dochodzenia – Możliwość przypisania przecieków – Artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 – Szkoda majątkowa i krzywda – Ciężar dowodu – Przedawnienie skargi o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Artykuł 46 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości – Poufność opinii prawnych
W sprawie C‑559/23 P
mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 7 września 2023 r.,
International Management Group (IMG), z siedzibą w Brukseli (Belgia), którą reprezentowali J.‑Y. de Cara i L. Levi, adwokaci,
strona wnosząca odwołanie,
w której drugą stroną postępowania jest:
Komisja Europejska, którą reprezentowali J. Baquero Cruz, J.‑F. Brakeland i S. Delaude, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana w pierwszej instancji,
TRYBUNAŁ (piąta izba),
w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezeska izby, J. Passer, E. Regan, D. Gratsias (sprawozdawca) i B. Smulders, sędziowie,
rzecznik generalny: J. Richard de la Tour,
sekretarz: F. Cathagne, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 grudnia 2025 r.,
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 12 marca 2026 r.,
wydaje następujący
Wyrok
W odwołaniu International Management Group (IMG) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2023 r., IMG/Komisja (T‑752/20, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:366), w którym Sąd oddalił jej skargę o naprawienie szkody majątkowej i krzywdy, których miała doznać ze względu na niezgodność z prawem zachowań Komisji Europejskiej i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF‑u) w następstwie sporządzonego przez OLAF sprawozdania dotyczącego IMG.
Ramy prawne
Artykuły 3 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1) dotyczą, odpowiednio, dochodzeń zewnętrznych polegających na kontrolach i inspekcjach przeprowadzanych przez OLAF na miejscu w państwach członkowskich oraz, zgodnie z obowiązującymi umowami o współpracy i wzajemnej pomocy oraz wszelkimi innymi instrumentami prawnymi, w państwach trzecich i przy organizacjach międzynarodowych, a także dochodzeń wewnętrznych prowadzonych w instytucjach, organach, urzędach i agencjach Unii Europejskiej.
Artykuł 9 ust. 4 tego rozporządzenia przewiduje, że po zakończeniu dochodzenia, a przed sformułowaniem wniosków odnoszących się imiennie do osoby objętej dochodzeniem osobie tej umożliwia się zgłoszenie uwag w odniesieniu do dotyczących jej faktów.
Artykuł 10 ust. 1–3 wspomnianego rozporządzenia stanowi:
„1. Informacje przekazane lub uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych, niezależnie od ich formy, są chronione stosownymi przepisami.
2. Informacje przekazane lub uzyskane w toku dochodzeń wewnętrznych, niezależnie od ich formy, są objęte tajemnicą zawodową i podlegają ochronie na podstawie przepisów mających zastosowanie do instytucji Unii.
3. Zainteresowane instytucje, organy, urzędy lub agencje zapewniają przestrzeganie poufności dochodzeń prowadzonych przez [OLAF], a także uzasadnionych praw przysługujących osobom objętym dochodzeniem, oraz, w przypadku gdy wszczęte zostało postępowanie sądowe, wszystkich przepisów krajowych mających zastosowanie w takim postępowaniu”.
Artykuł 11 ust. 1 i 3–6 tego rozporządzenia przewiduje:
„1. Po zakończeniu dochodzenia przez [OLAF], z upoważnienia dyrektora generalnego sporządza się raport [sprawozdanie]. W raporcie [sprawozdaniu] podaje się podstawę prawną dochodzenia, podjęte kroki proceduralne, ustalone fakty z określeniem ich wstępnej kwalifikacji prawnej, szacowane skutki finansowe ustalonych faktów, informacje dotyczące przestrzegania gwarancji proceduralnych zgodnie z art. 9 oraz wnioski z dochodzenia.
Wraz z raportem [ze sprawozdaniem] przekazuje się zalecenia dyrektora generalnego dotyczące ewentualnej konieczności podjęcia działań. W zaleceniach tych wskazuje się w stosownych przypadkach działania dyscyplinarne, administracyjne, finansowe lub sądowe, które powinny zostać podjęte przez instytucje, organy, urzędy lub agencje oraz właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich, a także podaje się w szczególności szacunkowe kwoty, jakie należy odzyskać, oraz wstępną kwalifikację prawną ustalonych faktów.
[…]
3. Raporty [Sprawozdania] i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji.
4. Raporty [Sprawozdania] i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane zainteresowanej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji. Ta instytucja, organ, urząd lub agencja podejmują w związku z dochodzeniami wewnętrznymi takie działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, jakie są uzasadnione wynikami tych dochodzeń, oraz składają z nich raport [sprawozdanie] [OLAF‑owi] w terminie określonym w zaleceniach towarzyszących raportowi [sprawozdaniu], a ponadto także na wniosek [OLAF‑u].
5. W przypadku gdy raport sporządzony [sprawozdanie sporządzone] w następstwie dochodzenia wewnętrznego wykazuje istnienie faktów, które mogłyby stanowić podstawę postępowania karnego, informacje te przekazuje się organom sądowym zainteresowanego państwa członkowskiego.
6. Na wniosek [OLAF‑u] właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich przekazują [OLAF‑owi] w odpowiednim czasie informacje o ewentualnie podjętych działaniach, po przekazaniu przez dyrektora generalnego jego zaleceń zgodnie z ust. 3 i po przekazaniu przez [OLAF] wszelkich informacji zgodnie z ust. 5”.
Okoliczności powstania sporu
Okoliczności powstania sporu, które przedstawiono w pkt 2–18 zaskarżonego wyroku, na potrzeby niniejszej sprawy można streścić w podany niżej sposób.
Wnosząca odwołanie została utworzona w dniu 25 listopada 1994 r., by umożliwić państwom i organizacjom międzynarodowym uczestniczącym w odbudowie Bośni i Hercegowiny korzystanie w tym celu ze specjalnego podmiotu. W ramach swej działalności zawarła ona z Komisją szereg umów, w szczególności w trybie wykonania budżetu Unii zwanym „zarządzaniem pośrednim lub wspólnym”, przewidzianym przez przepisy finansowe Unii. Ta metoda wykonania budżetu przewiduje, że w przypadku gdy Komisja wykonuje budżet Unii w ramach zarządzania wspólnego, kwalifikowanego od 2012 r. jako zarządzanie pośrednie, niektóre zadania wykonawcze są delegowane na organizacje międzynarodowe.
W dniu 31 stycznia 2012 r. dyrektor generalny OLAF‑u wszczął dochodzenie (dochodzenie OF/2011/1002) dotyczące statusu prawnego wnoszącej odwołanie jako „organizacji międzynarodowej” w rozumieniu przepisów finansowych Unii.
W dniu 9 grudnia 2014 r. OLAF sporządził sprawozdanie końcowe (zwane dalej „sprawozdaniem OLAF‑u”), w którym uznał zasadniczo, że wnosząca odwołanie nie jest „organizacją międzynarodową” w rozumieniu przepisów finansowych Unii i że może nawet nie posiadać osobowości prawnej. OLAF zalecił zatem Komisji nałożenie na wnoszącą odwołanie sankcji administracyjnych i finansowych oraz odzyskanie wypłaconych jej kwot.
W dniu 12 grudnia 2014 r. sprawozdanie OLAF‑u zostało oficjalnie przekazane Komisji oraz francuskim i belgijskim organom sądowym.
W dniu 16 grudnia 2014 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą C(2014) 9787 final dotyczącą zmiany decyzji wykonawczej C(2013) 7682 w sprawie rocznego programu działań na rok 2013 na rzecz Mjanmy/Birmy finansowanego z budżetu ogólnego Unii (zwaną dalej „decyzją z dnia 16 grudnia 2014 r.”). Zgodnie z decyzją z dnia 16 grudnia 2014 r. program rozwoju handlu w Mjanmie/Birmie, finansowany przez Unię, miał być realizowany nie przez wnoszącą odwołanie, jak dotychczas zamierzano, lecz przez inny podmiot. Wnosząca odwołanie wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji, zarejestrowaną pod numerem sprawy T‑29/15.
W dniu 18 lutego 2015 r. wnosząca odwołanie wysłała do OLAF‑u pismo informujące o możliwości przecieku do prasy informacji dotyczących treści sprawozdania, w szczególności jego wniosków, oraz o rozpowszechnieniu tych informacji w artykule opublikowanym przez niemieckie czasopismo Der Spiegel w dniu 13 lutego 2015 r.
W dniu 13 marca 2015 r. dyrektor generalny OLAF‑u wysłał pismo do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, wskazując, że został poinformowany o tym, iż sprawozdanie OLAF‑u miało zostać rozpowszechnione w Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu. W piśmie tym dyrektor generalny OLAF‑u przypomniał, że sprawozdanie to nie zostało oficjalnie ujawnione Parlamentowi, i zwrócił się do przewodniczącego tej instytucji o podjęcie niezbędnych działań w celu położenia kresu rozpowszechnianiu tego dokumentu.
W piśmie z dnia 20 marca 2015 r. OLAF odpowiedział wnoszącej odwołanie, że jej sprawozdanie zostało przekazane wyłącznie właściwym organom krajowym i Sekretariatowi Generalnemu Komisji.
W dniu 8 maja 2015 r. Komisja skierowała do wnoszącej odwołanie pismo z informacją o działaniach, jakie zamierzała podjąć w następstwie sprawozdania OLAF‑u. W piśmie tym Komisja wydała w szczególności decyzję (zwaną dalej „decyzją z dnia 8 maja 2015 r.”), zgodnie z którą „dopóki istnieje całkowita pewność co do statusu [wnoszącej odwołanie] jako organizacji międzynarodowej”, jej służby nie zawierają z nią nowych umów o delegowaniu zadań w ramach zarządzania pośredniego w rozumieniu przepisów finansowych Unii.
Wnosząca odwołanie wniosła do Sądu skargę zarejestrowaną pod numerem sprawy T‑381/15, w której domagała się w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8 maja 2015 r. oraz naprawienia szkody i krzywdy.
W dniu 11 grudnia 2015 r. sprawozdanie OLAF‑u zostało opublikowane, bez załączników, na stronie internetowej dziennika New Europe. Wnosząca odwołanie została poinformowana, że sekretarz generalny Komisji i OLAF wszczęli dwa dochodzenia w celu ustalenia źródła tego przecieku.
W dniu 30 stycznia 2017 r. sekretarz generalny Komisji skierował do wnoszącej odwołanie pismo informujące ją, że dochodzenia zostały zakończone i że nie pozwoliły one ustalić źródła przecieku informacji.
Wyrokami z dnia 2 lutego 2017 r., International Management Group/Komisja (T‑29/15, niepublikowanym, EU:T:2017:56), i z dnia 2 lutego 2017 r., IMG/Komisja (T‑381/15, EU:T:2017:57), Sąd oddalił wniesione przez wnoszącą odwołanie skargi, o których mowa w pkt 11 i 16 niniejszego wyroku.
W dniu 5 czerwca 2018 r. wnoszącej odwołanie przekazano sprawozdanie OLAF‑u wraz z załącznikami.
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2019 r., International Management Group/Komisja (C‑183/17 P i C‑184/17 P, EU:C:2019:78), Trybunał uchylił wyroki wymienione w pkt 19 niniejszego wyroku, decyzję z dnia 16 grudnia 2014 r. oraz decyzję z dnia 8 maja 2015 r. Przekazał on sprawę T‑381/15 Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądania odszkodowawczego wnoszącej odwołanie dotyczącego szkód, które miały jej zostać wyrządzone decyzją z dnia 8 maja 2015 r. Sąd, orzekając w przedmiocie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wyrokiem z dnia 9 września 2020 r., IMG/Komisja (T‑381/15 RENV, EU:T:2020:406), oddalił skargę wnoszącej odwołanie o odszkodowanie. Wyrok ten został uchylony wyrokiem z dnia 22 września 2022 r., IMG/Komisja (C‑619/20 P i C‑620/20 P, EU:C:2022:722).
Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 grudnia 2020 r. wnosząca odwołanie wystąpiła ze skargą o naprawienie szkody majątkowej i krzywdy, których miała doznać z powodu przecieku do prasy treści sprawozdania OLAF‑u, obarczonego zdaniem wnoszącej odwołanie licznymi naruszeniami prawa. Wnosząca odwołanie powołała się na szkodę majątkową polegającą na zmniejszeniu zakresu działalności powierzonej jej przez jej zwyczajowych partnerów i darczyńców oraz na krzywdę polegającą na doznaniu przez nią poczucia niesprawiedliwości i frustracji z jednej strony, a także na bardzo poważnym naruszeniu jej czci, wizerunku i reputacji z drugiej strony.
Z pkt 22 zaskarżonego wyroku wynika, że Komisja zakwestionowała dopuszczalność skargi w pierwszej instancji ze względu na to, że skarga ta uległa przedawnieniu. Jednakże – jak wynika z pkt 24 tego wyroku – Sąd postanowił zbadać zasadność żądań odszkodowawczych wnoszącej odwołanie bez uprzedniego orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności opartego na przedawnieniu skargi.
W pkt 25 i 26 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał orzecznictwo, zgodnie z którym powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii w rozumieniu art. 340 akapit drugi TFUE jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek, a mianowicie, po pierwsze, bezprawności zachowania zarzucanego instytucji Unii, po drugie, rzeczywistego charakteru szkody, i po trzecie, istnienia związku przyczynowego między zachowaniem tej instytucji a podniesioną szkodą, przy czym skargę należy oddalić w całości, jeżeli jedna z tych przesłanek nie jest spełniona, bez konieczności badania pozostałych przesłanek.
W pkt 27–31 tego wyroku Sąd wyjaśnił, że wnosząca odwołanie powołała się na cztery naruszenia prawa, które były przyczyną poniesionej przez nią szkody. Pierwszym z nich jest naruszenie przez OLAF art. 1 i 5 rozporządzenia nr 883/2013, art. 2 decyzji Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiającej Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. 1999, L 136, s. 20) oraz obowiązku staranności. Drugim z nich jest w pierwszej kolejności naruszenie przez OLAF art. 53 i 53d rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1), art. 58 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1), a także obowiązku dochowania należytej staranności, a w drugiej kolejności błąd popełniony przez OLAF przy wyborze podstaw prawnych przyjętych w celu przyjęcia zaleceń zawartych w jego sprawozdaniu. Trzecim z nich jest naruszenie przez OLAF zasady dobrej administracji przewidzianej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), a w szczególności zasady bezstronności, zasad dotyczących postępowania dowodowego, również przewidzianych w art. 8.5 wytycznych dla pracowników OLAF‑u w sprawie dochodzeń, prawa do bycia wysłuchanym, uregulowanego w art. 9 rozporządzenia nr 883/2013, a także obowiązku staranności i zasady domniemania niewinności. Wreszcie, czwarte naruszenie prawa polega na naruszeniu przez OLAF i Komisję obowiązku zachowania poufności przewidzianego w art. 10 rozporządzenia nr 883/2013, w art. 8 wyżej wymienionych wytycznych i w art. 339 TFUE ze względu na przeciek informacji pochodzących ze sprawozdania OLAF‑u do prasy, a także na naruszeniu przez Komisję obowiązku staranności i dbałości.
W zakresie, w jakim Komisja twierdziła, że nie istnieje związek przyczynowy między niezgodnością z prawem, na którą powołuje się wnosząca odwołanie, a szkodą, jaką miała ponieść wnosząca odwołanie, Sąd postanowił w pkt 32 zaskarżonego wyroku zbadać najpierw trzecią przesłankę, od której uzależnione jest powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii, a mianowicie przesłankę dotyczącą istnienia związku przyczynowego między zachowaniem danej instytucji a podnoszoną szkodą.
W tym względzie Sąd przypomniał w pkt 35 zaskarżonego wyroku, że zgodnie z art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 3–6 rozporządzenia nr 883/2013 sprawozdania sporządzone przez OLAF w ramach dochodzeń są co do zasady poufne i mają na celu dostarczenie organom krajowym i organom Unii informacji i dowodów mających umożliwić im ocenę celowości przyjęcia środków na poziomie Unii lub wszczęcia postępowania przez krajowe organy wymiaru sprawiedliwości. Sąd wywiódł z tego w pkt 36 tego wyroku, że jedyną szkodą, która mogła wynikać bezpośrednio ze sprawozdania OLAF‑u, była szkoda, która zostałaby wyrządzona w następstwie ujawnienia całości lub części tego sprawozdania, w szczególności z powodu przecieku do prasy.
Z pkt 37 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd uznał, iż pierwsza z niezgodności z prawem podnoszonych przez wnoszącą odwołanie, przypomnianych w pkt 25 niniejszego wyroku, dotyczyła braku kompetencji OLAF‑u do wszczęcia dochodzenia, który mógł wyrządzić wnoszącej odwołanie podnoszone szkody wyłącznie poprzez przeciek do prasy informacji dotyczących tego dochodzenia i sprawozdania OLAF‑u. W związku z tym zdaniem Sądu ta pierwsza niezgodność z prawem nie miała wystarczająco bezpośredniego związku ze szkodami, na które powołuje się wnosząca odwołanie.
To samo dotyczy, zgodnie z rozważaniami Sądu przedstawionymi w pkt 38 i 39 zaskarżonego wyroku, podnoszonych przez wnoszącą odwołanie naruszeń prawa drugiego i trzeciego, które również nie mają związku z przeciekiem do prasy sprawozdania OLAF‑u.
Natomiast w odniesieniu do czwartego naruszenia prawa Sąd stwierdził w pkt 40 i 41 tego wyroku, że dotyczy ono naruszenia przez OLAF i Komisję obowiązku zachowania poufności, a także naruszenia przez Komisję obowiązków staranności i dbałości w następstwie przecieku sprawozdania OLAF‑u do prasy. Tymczasem Sąd uznał, że fakt, iż w wyniku tego przecieku dotychczasowi partnerzy i darczyńcy wnoszącej odwołanie uzyskali wiedzę o poufnych informacjach zawartych w tym sprawozdaniu, mógł wzbudzić u nich wątpliwości co do uczciwości, a także zdolności i osobowości prawnej wnoszącej odwołanie, a tym samym spowodować po jej stronie szkody, których naprawienia się ona domaga. W konsekwencji Sąd uznał, że istnienie wystarczająco bezpośredniego związku przyczynowego między czwartym naruszeniem prawa a tymi szkodami zostało wykazane. W związku z tym, jak wynika z pkt 42 zaskarżonego wyroku, Sąd postanowił zbadać zgodność z prawem zachowania zarzucanego Komisji i OLAF‑owi jedynie w zakresie czwartego z utrzymywanych przez wnoszącą odwołanie zarzutów niezgodności z prawem.
W tym względzie Sąd zbadał odrębnie, po pierwsze, naruszenie obowiązku zachowania poufności przez Komisję i OLAF, a po drugie, naruszenie przez Komisję obowiązku staranności i dbałości.
W pierwszej kolejności, co się tyczy naruszenia obowiązku zachowania poufności, Sąd wskazał w pkt 47 zaskarżonego wyroku, że przed zbadaniem, czy naruszenia zarzucane przez wnoszącą odwołanie spełniają pierwszą przesłankę powstania odpowiedzialności Unii, dotyczącą ich bezprawnego charakteru, należy ustalić, czy przeciek sprawozdania OLAF‑u do prasy można przypisać OLAF‑owi, czy też Komisji.
W tym względzie w pkt 48 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał orzecznictwo, zgodnie z którym to do strony wnoszącej odwołanie należy wykazanie w ramach skargi o odszkodowanie, że przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii zostały spełnione. Jednak w pkt 49 tego wyroku dodał on, że zgodnie z orzecznictwem istnieje wyjątek od tej zasady, w przypadku gdy zdarzenie powodujące szkodę mogło wynikać z kilku różnych przyczyn i gdy instytucja Unii nie dostarczyła żadnego dowodu umożliwiającego ustalenie, która z tych przyczyn mogła spowodować to zdarzenie, podczas gdy znajduje się ona w najkorzystniejszej pozycji, aby dostarczyć dowody w tym względzie, tak więc to ją obciąża utrzymujący się brak pewności.
W następstwie badania okoliczności faktycznych sprawy, przeprowadzonego w pkt 51–60 zaskarżonego wyroku, Sąd stwierdził w pkt 61 i 62 tego wyroku, że w dniu pierwszego przecieku do prasy sprawozdania OLAF‑u ten ostatni i Komisja nie byli już jedynymi instytucjami będącymi w posiadaniu tego sprawozdania, a w konsekwencji nie można uznać, że Komisja była w najbardziej odpowiednim położeniu – w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 49 wspomnianego wyroku i przypomnianego w poprzednim punkcie – by przedstawić dowody pozwalające na ustalenie, z jakiej przyczyny można było jej przypisać przeciek i szkodę.
W pkt 66 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, po pierwsze, że w następstwie skargi wniesionej przez wnoszącą odwołanie Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich wydał w dniu 14 grudnia 2017 r. decyzję 220/2015/ANA (zwaną dalej „decyzją Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich”), w której podkreślił, że OLAF przeprowadził poważne i szczegółowe dochodzenie oraz że nie istnieje żaden dowód na to, iż był on przyczyną przecieku, a po drugie, że Komisja przeprowadziła również dochodzenie wewnętrzne w celu ustalenia źródła przecieku, które nie pozwoliło na ustalenie takiej wewnętrznej przyczyny w instytucji.
Sąd uznał zatem w pkt 67–69 zaskarżonego wyroku, że brak pewności co do źródła przecieku nie może, wobec braku dowodów w tym względzie, prowadzić do obciążenia odpowiedzialnością Komisji i OLAF‑u oraz że skoro nie można obciążyć Unii zarzucanym naruszeniem obowiązku zachowania poufności, to nie ma potrzeby badania, czy stanowi ono wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Sąd uznał zatem, że pierwsza przesłanka powstania odpowiedzialności Unii nie została spełniona w odniesieniu do zarzucanego naruszenia obowiązku zachowania poufności.
W drugiej kolejności w pkt 71–101 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał argumentację wnoszącej odwołanie dotyczącą naruszenia przez Komisję obowiązku staranności i dbałości. W wyniku tego badania Sąd uznał w pkt 102 owego wyroku, że czwarta niezgodność z prawem, na którą powołuje się wnosząca odwołanie, nie miała miejsca w odniesieniu do podnoszonego naruszenia przez Komisję obowiązku staranności i dbałości, co skłoniło Sąd do uznania w pkt 103 i 104 tego wyroku, że pierwsza przesłanka powstania odpowiedzialności Unii nie została spełniona i że w związku z tym skargę należy oddalić.
W trzeciej kolejności w pkt 107–123 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał wniosek Komisji o wyłączenie z akt sprawy opinii jej służby prawnej z dnia 16 stycznia 2015 r., załączonej do skargi (zwanej dalej „opinią służby prawnej”). W tym względzie, przypomniawszy w pkt 117–121 tego wyroku wnioski płynące z orzecznictwa Trybunału, w szczególności z wyroku z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada (C‑156/21, EU:C:2022:97, pkt 54–56), Sąd zauważył w pkt 122 wspomnianego wyroku, po pierwsze, że bezsporne jest, iż opinia ta nie została wydana w ramach procedury ustawodawczej, a po drugie, że wnosząca odwołanie nie podniosła, iż przedstawienie wspomnianej opinii jest uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym. Sąd stwierdził zatem w pkt 123 tego wyroku, że należy uwzględnić wniosek Komisji.
Żądania stron
Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:
– uchylenie zaskarżonego wyroku;
– w konsekwencji, uwzględnienie jej żądań przedstawionych w pierwszej instancji;
– zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną przez wnoszącą odwołanie, oszacowaną, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia, na 10 000 EUR miesięcznie za okres trwający od połowy grudnia 2015 r. do dnia wydania wyroku w przedmiocie zadośćuczynienia za krzywdę oraz na 2,1 mln EUR za szkodę majątkową, powiększoną o odsetki za zwłokę, i
– obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w obu instancjach.
Komisja wnosi do Trybunału o odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego lub, tytułem ewentualnym, oddalenie go jako bezzasadnego oraz o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
W przedmiocie dopuszczalności
Argumentacja stron
Ze swojej strony Komisja podnosi, że skarga wnoszącej odwołanie o odszkodowanie była już przedawniona w momencie jej wniesienia, w związku z czym odwołanie jest niedopuszczalne. Przypomina ona, że w skardze do Sądu wnosząca odwołanie podniosła, iż jej szkoda urzeczywistniła się „na najwcześniejszym etapie przecieku sprawozdania OLAF‑u”, czyli w dniu 11 grudnia 2015 r., kiedy sprawozdanie to zostało opublikowane na stronie internetowej dziennika New Europe. Zdaniem Komisji wynika z tego, że termin przedawnienia upłynął w dniu 11 grudnia 2020 r., podczas gdy skarga wnoszącej odwołanie została wniesiona dopiero dziesięć dni później, w dniu 21 grudnia 2020 r.
Ponadto Komisja uważa, że szkoda podnoszona przez wnoszącą odwołanie zmaterializowała się nie najwcześniej, lecz najpóźniej w chwili przecieku sprawozdania OLAF‑u. Niezgodności z prawem, na które powołuje się wnosząca odwołanie, dotyczyły bowiem kwestii jej statusu prawnego. Tymczasem wnosząca odwołanie została poinformowana na długo przed dniem 11 grudnia 2015 r. o wątpliwościach OLAF‑u i Komisji w tym względzie.
Wnosząca odwołanie kwestionuje argumenty Komisji i podnosi, że jej skarga nie uległa przedawnieniu.
Ocena Trybunału
Zgodnie z art. 56 akapity pierwszy i drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie może zostać wniesione do Trybunału od orzeczeń Sądu kończących postępowanie w sprawie przez „każdą stronę, której żądania nie zostały uwzględnione w całości lub w części”.
Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że przedawnienie stanowi przeszkodę procesową, która – w odróżnieniu od terminów procesowych – nie jest bezwzględna, lecz powoduje wygaśnięcie roszczenia odszkodowawczego wyłącznie na wniosek strony pozwanej, zaś przestrzeganie terminu przedawnienia nie może być przez sąd Unii badane z urzędu, lecz musi zostać podniesione przez zainteresowaną stronę (wyrok z dnia 5 września 2019 r., Unia Europejska/Guardian Europe i Guardian Europe/Unia Europejska, C‑447/17 P i C‑479/17 P, EU:C:2019:672, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie prawdą jest, że z pkt 22 zaskarżonego wyroku wynika, iż Komisja podniosła przed Sądem zarzut niedopuszczalności oparty na przedawnieniu skargi o odszkodowanie wniesionej przez wnoszącą odwołanie.
Jednakże Sąd przypomniał w pkt 23 tego wyroku, że zgodnie z orzecznictwem (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 lutego 2002 r., Rada/Boehringer, C‑23/00 P, EU:C:2002:118, pkt 52; z dnia 24 marca 2022 r., GVN/Komisja, C‑666/20 P, EU:C:2022:225, pkt 24) do niego należy ocena, czy prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości uzasadnia w okolicznościach niniejszej sprawy oddalenie co do istoty skargi wnoszącej odwołanie bez orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję.
Uznawszy, że tak było, Sąd postanowił w pkt 24 zaskarżonego wyroku zbadać zasadność żądań odszkodowawczych wnoszącej odwołanie bez uprzedniego orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności opartego na przedawnieniu skargi. Po przeprowadzeniu tego badania Sąd orzekł w pkt 104 tego wyroku, że skargę wnoszącej odwołanie należy oddalić, co uczynił w pkt 2 sentencji tego wyroku.
W tych okolicznościach wnosząca odwołanie, która przegrała sprawę przed Sądem, miała prawo, na podstawie art. 56 akapity pierwszy i drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wnieść do Trybunału odwołanie od wyroku Sądu.
W konsekwencji odwołanie jest dopuszczalne.
Co do istoty
Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi pięć zarzutów, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 340 TFUE, obowiązku uzasadnienia oraz zasady omnia petita; drugi – naruszenia prawa, błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, naruszenia art. 340 TFUE oraz pojęć bezprawności zachowania i możliwości przypisania, a także przeinaczenia akt sprawy; trzeci – naruszenia obowiązku staranności oraz obowiązku uzasadnienia; czwarty – naruszenia obowiązku staranności, art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2013, art. 340 TFUE i pojęcia bezprawności zachowania, a piąty – naruszenia zasad kontradyktoryjności i równości broni w odniesieniu do wniosku Komisji o usunięcie z akt sprawy opinii służby prawnej.
W przedmiocie zarzutu piątego
– Argumentacja stron
W ramach zrzutu piątego, który należy zbadać w pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie kwestionuje uzasadnienie przedstawione w pkt 116–123 zaskarżonego wyroku, które skłoniło Sąd do uwzględnienia wniosku Komisji o wyłączenie opinii jej służby prawnej z akt sprawy. Podkreśla ona, że wyrok z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada (C‑156/21, EU:C:2022:97), przytoczony przez Sąd, dotyczy opinii o zupełnie innym charakterze, a mianowicie, jak wynika z pkt 35 tego wyroku, opinii prawnej wydanej w ramach procedury ustawodawczej dotyczącej szczególnej kwestii politycznej w sprawie o wyjątkowym znaczeniu.
Natomiast opinia służby prawnej była już dostępna publicznie, ponieważ doszło do przecieku do prasy i to właśnie z tego powodu nie został złożony żaden wniosek o udzielenie dostępu do tego dokumentu. Wnosząca odwołanie nie obeszła zatem procedury przewidzianej w przepisach dotyczących dostępu do dokumentów. Jej zdaniem opinia ta, ze względu na swój charakter i warunki jej ujawnienia, nie stanowiła naruszenia ani poufności, ani nadrzędnego interesu publicznego. Chodzi tu o dokument rozstrzygający, dotyczący wyłącznie rozpatrywanej sprawy.
Wnosząca odwołanie zarzuca również Sądowi, że w pkt 118 i 119 zaskarżonego wyroku oparł się on na orzecznictwie pozbawionym znaczenia dla sprawy oraz pominął jej prawo do odniesienia się do dokumentu, którego sama nie ujawniła. W tym kontekście podnosi ona, że Sąd naruszył zasady kontradyktoryjności i równości broni. Byłoby bowiem sprzeczne z tymi zasadami, gdyby wnosząca odwołanie nie mogła przedyskutować wszystkich dowodów z tego powodu, że ich rozpowszechnianie umknęło czujności Komisji.
Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.
– Ocena Trybunału
Jak słusznie przypomniał Sąd w pkt 117 zaskarżonego wyroku, co do zasady przyznanie, że wnosząca odwołanie może dołączyć do akt sprawy opinię prawną instytucji, na której ujawnienie instytucja ta nie wyraziła zgody, narusza wymogi rzetelnego procesu i sprowadza się do obejścia procedury w sprawie wniosku o udzielenie dostępu do takiego dokumentu ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 1, s. 205) (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada, C‑156/21, EU:C:2022:97, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo).
Co prawda Trybunał przyznał, że należy mieć na uwadze zasadę przejrzystości zapisaną w art. 1 akapit drugi i w art. 10 ust. 3 TUE, a także w art. 15 ust. 1 i w art. 298 ust. 1 TFUE, która pozwala w szczególności na zapewnienie większej legitymizacji, skuteczności i odpowiedzialności administracji względem obywateli w systemie demokratycznym. Dzięki umożliwieniu, by rozbieżności między różnymi punktami widzenia były poddane otwartej debacie, przejrzystość przyczynia się między innymi do wzrostu zaufania tych obywateli (wyrok z dnia16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada, C‑156/21, EU:C:2022:97, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo).
Trybunał orzekł jednak, że jedynie w wyjątkowych przypadkach zasada przejrzystości może uzasadniać ujawnienie w ramach postępowania sądowego dokumentu instytucji, który nie został upubliczniony i zawiera opinię prawną. Zatem zachowanie w aktach sprawy dokumentu zawierającego opinię prawną instytucji nie jest uzasadnione żadnym nadrzędnym interesem publicznym, jeżeli, po pierwsze, ta opinia prawna nie dotyczy procesu legislacyjnego, który wymaga zwiększonej przejrzystości, a po drugie, interes w owym zachowaniu zasadza się jedynie na tym, by dane państwo członkowskie było w stanie powołać się na wspomnianą opinię prawną w ramach sporu. W takich okolicznościach przedstawieniu takiej opinii prawnej przyświeca bowiem własny interes skarżącego w poparciu jego argumentacji, a nie jakikolwiek nadrzędny interes publiczny, taki jak upublicznienie procesu, który doprowadził do wydania zaskarżonego aktu (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada, C‑156/21, EU:C:2022:97, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie w pkt 122 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że bezsporne jest, iż opinia służby prawnej nie została wydana w ramach procedury ustawodawczej. To stwierdzenie Sądu nie zostało zakwestionowane przez wnoszącą odwołanie w ramach jej odwołania.
Ponadto Sąd stwierdził w tym pkt 122, że wnosząca odwołanie nie podniosła, iż przedstawienie opinii prawnej było uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym. Tymczasem wnosząca odwołanie nie podnosi przed Trybunałem, że powołała się na taki interes, który Sąd pominął.
W tych okolicznościach Sąd, stosując właściwie wnioski płynące z orzecznictwa przypomnianego w pkt 56–58 niniejszego wyroku i nie naruszając prawa, postanowił wyłączyć opinię prawną z akt sprawy.
Argumenty przedstawione przez wnoszącą odwołanie w ramach zarzutu piątego nie mogą podważyć tej oceny.
Po pierwsze, orzecznictwo przypomniane w pkt 56–58 niniejszego wyroku odnosi się nie tylko do opinii prawnej dotyczącej procedury ustawodawczej, lecz do każdej opinii prawnej instytucji. Bez znaczenia jest zatem podniesiona przez wnoszącą odwołanie okoliczność, że opinia prawna nie dotyczyła procedury ustawodawczej.
Po drugie, przywołana przez wnoszącą odwołanie okoliczność, że opinia prawna została zamieszczona w prasie przed jej przedstawieniem przed Sądem, podobnie jak okoliczność, że wnosząca odwołanie sama nie jest odpowiedzialna za ten przeciek, nie ma znaczenia dla oceny kwestii, czy opinię prawną można pozostawić w aktach sprawy, czy też nie. Istotne jest jedynie to, czy ujawnienie takiego dokumentu zostało zatwierdzone przez daną instytucję lub nakazane przez sąd Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada, C‑156/21, EU:C:2022:97, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo), co – jak stwierdził Sąd – nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Po trzecie, nie można również uwzględnić argumentacji wnoszącej odwołanie opartej na zasadach kontradyktoryjności i równości broni.
Zasada kontradyktoryjności zasadniczo nadaje każdej ze stron postępowania nie tylko prawo do zaznajomienia się z materiałem dowodowym i uwagami przedstawionymi sądowi przez jej przeciwnika procesowego i ustosunkowania do nich, i nie tylko sprzeciwia się temu, aby sąd wspólnotowy opierał swoje orzeczenie na okolicznościach faktycznych i dokumentach, z którymi strony, lub jedna z nich, nie mogły się zapoznać i odnośnie do których nie mogły one ustosunkować się. Oznacza ona również, co do zasady, prawo stron do zapoznania się z podniesionymi z urzędu przez sąd zarzutami, na których zamierza on oprzeć swoje rozstrzygnięcie, i do ustosunkowania do nich. W rzeczywistości bowiem, w celu spełnienia wymogów związanych z prawem do rzetelnego procesu sądowego, konieczne jest, aby strony zapoznały się i mogły przeprowadzić kontradyktoryjną debatę co do okoliczności zarówno faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania (wyrok z dnia 2 grudnia 2009 r., Komisja/Irlandia i in., C‑89/08 P, EU:C:2009:742, pkt 55, 56).
Tymczasem kwestia, czy strona ma prawo przedstawić przed sądem Unii opinię prawną sporządzoną na wniosek instytucji Unii i ujawnioną bez zgody tej instytucji, znajduje się na etapie poprzedzającym ocenę poszanowania zasady kontradyktoryjności. Jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w poprzednim punkcie, ta ostatnia zasada nie dotyczy przedstawienia, jako takiego, dowodów przed sądem, lecz dotyczy prawa każdej ze stron do zapoznania się z pismami i uwagami przedstawionymi sądowi przez jej przeciwnika oraz, w razie potrzeby, z zarzutami prawnymi podniesionymi z urzędu przez sąd, a także do przedstawienia uwag w ich sprawie.
Jeśli chodzi o zasadę równości broni, która jest konsekwencją samego pojęcia rzetelnego procesu, zagwarantowanego w szczególności w art. 47 Karty, wiąże się ona z obowiązkiem przyznania każdej ze stron rozsądnej możliwości przedstawienia swojej sprawy, w tym również swoich dowodów, w warunkach niestawiających jej w wyraźnie mniej korzystnej sytuacji w stosunku do strony przeciwnej (wyrok z dnia 12 lipca 2022 r., Nord Stream 2/Parlament i Rada, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, pkt 128 i przytoczone tam orzecznictwo).
Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału można również wywnioskować, że zasadą obowiązującą w prawie Unii jest zasada swobodnej oceny dowodów, z której wynika, że dopuszczalność przedstawionego we właściwym czasie dowodu może być kwestionowana przed sądami Unii wyłącznie w przypadku, gdy został on pozyskany w sposób niezgodny z prawem (wyroki: z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 104; z dnia 12 lipca 2022 r., Nord Stream 2/Parlament i Rada, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, pkt 129).
A zatem w przypadku dowodów przedstawionych w sposób niezgodny z prawem przez jedną ze stron, takich jak dokumenty wewnętrzne, o których mowa w rozporządzeniu nr 1049/2001 i na których przedstawienie nie wyraziła zgody zainteresowana instytucja ani nie zarządził go sąd Unii, należy ocenić poszczególne interesy stron w postępowaniu związane z ich prawem do rzetelnego procesu z uwzględnieniem interesów chronionych przez przepisy, do których naruszenia lub obejścia doszło przy uzyskaniu takich dowodów (wyrok z dnia 12 lipca 2022 r., Nord Stream 2/Parlament i Rada, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, pkt 130).
Tymczasem w pkt 116–121 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał właśnie wyważenia interesów stron toczącego się przed nim postępowania, postępując w ten sposób zgodnie z wnioskami płynącymi z orzecznictwa Trybunału. W tym kontekście Sąd uwzględnił w szczególności, jak wynika z pkt 121 zaskarżonego wyroku, okoliczność, że przedstawienie opinii prawnej przez wnoszącą odwołanie wydaje się podyktowane jej własnym interesem w uzasadnieniu jej argumentacji, a nie jakimkolwiek nadrzędnym interesem publicznym.
W świetle całości powyższych rozważań należy zatem oddalić zarzut piąty.
W przedmiocie zarzutu drugiego
W drodze zarzutu drugiego, który należy zbadać w drugiej kolejności, wnosząca odwołanie podnosi, że rozumowanie przedstawione w pkt 47–69 zaskarżonego wyroku jest obarczone naruszeniem prawa oraz przeinaczeniem akt sprawy.
W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że ograniczenie zasady ciężaru dowodu spoczywającego na stronie skarżącej, o którym Sąd wspomina w pkt 49 zaskarżonego wyroku, wymaga od instytucji pozwanej wiarygodnego wyjaśnienia lub hipotezy dotyczącej okoliczności, w których mogło dojść do przecieku informacji. Sama tylko sugestia tej instytucji, że naruszenie prawa leżące u podstaw przecieku mogło być czynem osoby spoza Unii, nie była wystarczająca. W konsekwencji Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa oraz nie uwzględnić wniosków wynikających z wyroku z dnia 8 października 1986 r., Leussink/Komisja (169/83 i 136/84, EU:C:1986:371), uznając – wyłącznie na podstawie takiej sugestii Komisji – że ta nie znajdowała się w najkorzystniejszej pozycji, aby przedstawić dowody dotyczące przecieku, oraz że w związku z tym zawisła przed nim sprawa różniła się od sprawy, w której wydano wyrok z dnia 8 lipca 2008 r., Franchet i Byk/Komisja (T‑48/05, EU:T:2008:257).
W drugiej kolejności wnosząca odwołanie zasadniczo twierdzi, że Sąd zaniechał uwzględnienia pewnych poszlak świadczących o tym, że przeciek pochodził od osoby należącej do personelu instytucji Unii.
W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że to w wyniku zniekształcenia treści pisma Komisji z dnia 30 stycznia 2017 r., o którym mowa w pkt 18 niniejszego wyroku, oraz decyzji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Sąd uznał, że brak było dowodów na to, iż źródłem przecieku był OLAF. Wnosząca odwołanie dodaje w tym względzie, że nic w aktach sprawy nie wskazuje na to, by organy krajowe, którym przekazano sprawozdanie OLAF‑u, zostały zapytane o źródło przecieku w ramach dochodzeń prowadzonych przez OLAF lub Komisję. Ponadto Sąd nie zbadał, czy dochodzenia te zostały przeprowadzone z należytą starannością, i nie ustosunkował się do argumentu wnoszącej odwołanie, która twierdziła, że tak nie było.
W czwartej i ostatniej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że nawet przy założeniu, iż kilka przyczyn, wewnętrznych i zewnętrznych względem instytucji Unii, może tłumaczyć przeciek, do Sądu należało dokonanie oceny, w świetle teorii „równoważności warunków” lub teorii „adekwatnej przyczyny”, roli odgrywanej przez każdą z tych przyczyn, czego Sąd nie uczynił w niniejszej sprawie.
Komisja uważa zarzut drugi za bezzasadny. Jeśli chodzi o argumentację wnoszącej odwołanie dotyczącą złagodzenia ciężaru dowodu, Komisja podnosi, że chodzi tu o wyjątek od zasady, który w konsekwencji należy interpretować zawężająco. Podkreśla ona, że w odróżnieniu od niniejszej sprawy w sprawach zakończonych wyrokiem z dnia 8 października 1986 r., Leussink/Komisja (169/83 i 136/84, EU:C:1986:371), oraz w wyrokach przytoczonych w pkt 48 i 49 zaskarżonego wyroku konkretne okoliczności pozwalały przypisać stronie pozwanej zawinione zachowanie. Zdaniem Komisji wynika z tego, że w niniejszej sprawie Sąd nie poprzestał na zwykłym powołaniu się na możliwość, że bezprawnego działania dopuściła się osoba spoza instytucji Unii.
Ponadto Komisja podnosi, że Sąd w pkt 66 zaskarżonego wyroku wiernie streścił decyzję Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i nie przeinaczył jej.
Na wstępie należy zauważyć, że sprawozdania z dochodzenia OLAF‑u mogą zawierać wysoce szkodliwe twierdzenia dotyczące wymienionych w nich osób.
Prawdą jest, że art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013 przewiduje, że po zakończeniu dochodzenia, a przed sformułowaniem wniosków odnoszących się imiennie do osoby objętej dochodzeniem OLAF ma obowiązek umożliwienia tej osobie zgłoszenia uwag w odniesieniu do dotyczących jej faktów. Przepis ten stanowi realizację ustanowionego w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty prawa każdej osoby do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację (zob. podobnie wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 167, 168).
Jednakże osoby objęte dochodzeniem OLAF‑u nie mają prawa dostępu do akt OLAF‑u przed przyjęciem jego sprawozdania końcowego (zob. podobnie wyrok z dnia 30 listopada 2023 r., Sistem ecologica/Komisja, C‑787/22 P, EU:C:2023:940, pkt 155).
Ponadto Trybunał orzekł, że sprawozdania OLAF‑u nie wywołują wiążących skutków prawnych (wyrok z dnia 30 listopada 2023 r., Sistem ecologica/Komisja, C‑787/22 P, EU:C:2023:940, pkt 66). W związku z tym osoby wymienione w takim sprawozdaniu końcowym nie mają również prawa wnieść przeciwko temu sprawozdaniu skargi o stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 263 TFUE, w celu zakwestionowania dotyczących ich ewentualnych niekorzystnych twierdzeń zawartych we wspomnianym sprawozdaniu.
W związku z tym przestrzeganie wynikającego z art. 339 TFUE oraz z art. 10 ust. 1–3 rozporządzenia nr 883/2013 obowiązku poszanowania poufności sprawozdań OLAF‑u ma szczególne znaczenie dla osób objętych dochodzeniami, których dotyczą te sprawozdania.
Ujawnienie dotyczących ich twierdzeń zawartych w takich sprawozdaniach może bowiem poważnie naruszyć ich dobre imię, podczas gdy dopóki nie zostaną podjęte w stosunku do nich konkretne środki w celu zastosowania się do zaleceń zawartych w tych sprawozdaniach, osoby, których dotyczą te zarzuty, nie są w stanie zakwestionować ich przed sądem.
Wynika z tego, że Komisja, na którą wskazuje OLAF, nie może ograniczyć się do zapewnienia, by jej własne służby przekazywały sprawozdania OLAF‑u wyłącznie tym, którzy mają prawo je otrzymać, i nie ujawniały ich opinii publicznej. Powinien on również upewnić się, że adresaci takich sprawozdań, niezależnie od tego, czy są to inne instytucje Unii, czy też właściwe organy państw członkowskich, są świadomi swojego obowiązku nieujawniania tych dokumentów.
Ponadto Komisja musi również podjąć działania, takie jak na przykład specjalne oznaczenie fizycznych lub elektronicznych kopii sprawozdania OLAF‑u przekazanego poza Komisję, aby w przypadku przecieku takiego sprawozdania umożliwić identyfikację źródła tego przecieku.
W świetle rozważań przedstawionych w pkt 80–87 niniejszego wyroku nie można przyjąć, że w przypadku przecieku sprawozdania OLAF‑u, które zawiera szkodliwe dla danej osoby zarzuty, osoba ta, aby móc żądać od Komisji naprawienia szkody wyrządzonej jej w wyniku publikacji sprawozdania, ma obowiązek przedstawienia dowodu, że przeciek rzeczywiście pochodzi od Komisji, częścią której jest OLAF, przy czym w braku tej okoliczności skarga o odszkodowanie wniesiona przez tę osobę powinna zostać oddalona jako bezzasadna.
Wprawdzie, co się tyczy zasad dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego w związku z powstaniem odpowiedzialności pozaumownej Unii na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE, co do zasady to do strony powołującej się na tę odpowiedzialność należy wykazanie za pomocą jednoznacznych dowodów, że przesłanki jej powstania zostały spełnione. Strona ta jest zatem w szczególności zobowiązana do przedstawienia takich dowodów na istnienie i zakres szkody, na którą się powołuje. W tym celu wspomniana strona może powołać się na wszelkiego rodzaju dowody, ponieważ zasadą w prawie Unii jest zasada swobodnego doboru środków dowodowych (wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., Hamoudi/Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo).
Niemniej jednak Trybunał orzekł już, że stosowanie przez Sąd zasad dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego nie może naruszać skuteczności ochrony sądowej praw przyznanych jednostkom przez prawo Unii. Takie stosowanie tych zasad nie może w szczególności prowadzić do nałożenia na stronę obciążeń dowodowych, które byłyby nadmierne lub którym wręcz nie można by było sprostać (probatio diabolica), ani do podważenia zasady równości broni, z której wynika obowiązek zaoferowania każdej ze stron rozsądnej możliwości przedstawienia swojej sprawy na warunkach, które nie stawiają jej w wyraźnie mniej korzystnej sytuacji w stosunku do strony przeciwnej. Tak więc przy stosowaniu tych przepisów Sąd powinien zapewnić pełne poszanowanie prawa do skutecznego środka prawnego, zagwarantowanego w art. 47 Karty, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności zawisłej przed nim sprawy. Jeżeli w świetle tych okoliczności okaże się, że stosowanie tych zasad nakłada na stronę sporu nadmierne trudności w zakresie dostarczenia dowodu lub wręcz uniemożliwia jej jego dostarczenie, to konieczne jest dostosowanie tych zasad (wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., Hamoudi/Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, pkt 77, 78).
Tymczasem powszechnie wiadomo, że przecieki dokumentów poufnych, takie jak sprawozdanie OLAF‑u, mają miejsce w większości przypadków bez możliwości poznania przez ogół społeczeństwa, w tym przez osoby wymienione w takich dokumentach, źródła przecieku.
W związku z tym, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 89 i 90 niniejszego wyroku, jeżeli takie osoby uważają, że poniosły szkodę w wyniku nieuprawnionego ujawnienia sprawozdania OLAF‑u, konieczne jest dostosowanie zasad dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego.
W szczególności w świetle obowiązków wynikających dla Komisji z poufnego charakteru takiego sprawozdania, które zostały wyjaśnione w pkt 86 i 87 niniejszego wyroku, należy uznać, że Komisja jest w najlepszej sytuacji, aby przedstawić dowody pozwalające na zidentyfikowanie źródła przecieku sprawozdania OLAF‑u lub przynajmniej na wykazanie, że nie można racjonalnie uznać, iż przeciek pochodzi z jej własnych służb, w tym z OLAF‑u. Jeżeli Komisja nie przedstawi takich dowodów, należy obciążyć ją niepewnością co do źródła przecieku, w związku z czym należy uznać, że można jej przypisać przeciek i pociągnąć ją do odpowiedzialności (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 października 1986 r., Leussink/Komisja, 169/83 i 136/84, EU:C:1986:371, pkt 17).
W niniejszej sprawie prawdą jest, że w pkt 49 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał zasadniczo orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 8 października 1986 r., Leussink/Komisja (169/83 i 136/84, EU:C:1986:371).
Jednakże stwierdziwszy w pkt 61 tego wyroku, że w dniu pierwszego przecieku sprawozdania OLAF‑u do prasy Komisja i OLAF nie były już jedynymi instytucjami będącymi w posiadaniu tego sprawozdania, Sąd orzekł w pkt 62 wspomnianego wyroku, że nie można uznać, iż Komisja była – w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w poprzednim punkcie – najwłaściwsza do przedstawienia dowodów pozwalających na ustalenie, jakiej przyczynie można przypisać przeciek i wynikającą z niego szkodę, i że w związku z tym złagodzenie zasady ciężaru dowodu przewidzianej w tym orzecznictwie nie miało zastosowania w niniejszej sprawie.
W ten sposób Sąd dopuścił się naruszenia prawa.
Z rozważań przedstawionych w pkt 88–93 niniejszego wyroku wynika bowiem, że to właśnie w przypadku nieuprawnionego ujawnienia sprawozdania OLAF‑u, którym w chwili tego ujawnienia nie dysponowały wyłącznie Komisja i OLAF, konieczne jest dostosowanie zasad dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego. Jeśli w tym momencie tylko Komisja i OLAF dysponowały tym sprawozdaniem, to oczywiste jest, że nieupoważnione ujawnienie tego sprawozdania można przypisać jedynie im, bez konieczności dostosowania zasad dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego w celu jego wykazania.
Z tych samych względów Sąd naruszył również prawo, orzekając zasadniczo w pkt 65 zaskarżonego wyroku, że wystarczy, aby Komisja powołała się jedynie na możliwość, iż źródło przecieku sprawozdania OLAF‑u mogło być niezwiązane z instytucjami Unii, aby zapobiec domniemaniu, że OLAF był źródłem przecieku.
W tych okolicznościach, i bez konieczności badania pozostałej części argumentacji przedstawionej przez wnoszącą odwołanie na poparcie zarzutu drugiego, należy uwzględnić ten zarzut i uchylić zaskarżony wyrok bez konieczności badania pierwszego, trzeciego i czwartego z zarzutów odwołania.
W przedmiocie skargi wniesionej do Sądu
Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli stan postępowania na to pozwala w całości lub w części, Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie – w zależności od przypadku – w odniesieniu do całości albo do części sporu, odsyłając w razie potrzeby sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd w zakresie niepozwalającym na wydanie orzeczenia ostatecznego.
W niniejszej sprawie stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w odniesieniu do podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności opartego na przedawnieniu skargi o odszkodowanie wniesionej przez wnoszącą odwołanie.
W zarzucie niedopuszczalności podniesionym przed Sądem Komisja podniosła, że skarga o odszkodowanie wniesiona przez wnoszącą odwołanie uległa przedawnieniu zasadniczo z tych samych powodów co te, które zostały streszczone w pkt 41 i 42 niniejszego wyroku.
Zgodnie z art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej roszczenia wynikające z odpowiedzialności pozaumownej Unii ulegają przedawnieniu z upływem pięciu lat od zdarzenia stanowiącego podstawę tej odpowiedzialności. Okres przedawnienia przerywa wniesienie skargi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub uprzednie wniesienie przez poszkodowanego wniosku do właściwej instytucji Unii. W tym ostatnim przypadku wniosek musi być wniesiony w ciągu dwóch miesięcy, zgodnie z art. 263 TFUE; postanowienia art. 265 TFUE akapit drugi stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału termin przedawnienia przewidziany w art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zaczyna biec, w chwili gdy spełnione zostaną przesłanki, od których uzależniony jest obowiązek naprawienia szkody, a w szczególności kiedy zmaterializuje się szkoda wymagająca naprawienia (wyrok z dnia 8 października 2012 r., Evropaïki Dynamiki/Komisja, C‑469/11 P, EU:C:2012:705, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). Artykuł 60 regulaminu postępowania przed Sądem, który przewiduje, że terminy procesowe przedłuża się o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, nie ma zastosowania do terminu przedawnienia, który nie jest terminem procesowym (zob. podobnie wyrok z dnia 8 października 2012 r., Evropaïki Dynamiki/Komisja, C‑469/11 P, EU:C:2012:705, pkt 49, 59).
W niniejszej sprawie w skardze o odszkodowanie wnosząca odwołanie domaga się naprawienia szkody, jaką miała ponieść w wyniku opublikowania na stronie internetowej dziennika New Europe pełnej wersji sprawozdania OLAF‑u. Szkoda ta polega, po pierwsze, na szkodzie majątkowej, jaką wnosząca odwołanie poniosła z powodu zmniejszenia zakresu działalności powierzonej jej przez jej zwyczajowych partnerów i darczyńców, a po drugie, na krzywdzie z powodu poczucia niesprawiedliwości i frustracji, jakich miała doznać wnosząca odwołanie, a także ze względu na naruszenie jej czci, wizerunku i reputacji.
Bezsporne jest, że pełna wersja sprawozdania OLAF‑u została opublikowana, bez załączników, na stronie internetowej dziennika New Europe w dniu 11 grudnia 2015 r. i że od tej daty każdy zainteresowany, w tym partnerzy i darczyńcy wnoszącej odwołanie skarżącego, mógł mieć do niego dostęp. Każde zapoznanie się ze sprawozdaniem przez inną osobę mogło prowadzić do powstania odrębnej krzywdy po stronie wnoszącej odwołanie ze względu na naruszenie jej dobrego imienia w oczach osoby, która zapoznała się ze sprawozdaniem, a jeśli chodzi o tę krzywdę, to należało uznać, że wystąpiła, w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 104 niniejszego wyroku, w chwili tego zapoznania się ze sprawozdaniem.
Jeśli chodzi o szkodę majątkową podnoszoną przez wnoszącą odwołanie, można uznać, że szkoda ta urzeczywistniła się w odniesieniu do każdego partnera lub darczyńcy wnoszącej odwołanie dopiero w chwili, gdy darczyńca podjął decyzję o zaprzestaniu wspierania działalności wnoszącej odwołanie.
Skarga o odszkodowanie została wniesiona przez wnoszącą odwołanie w dniu 21 grudnia 2020 r., czyli ponad pięć lat po dniu 11 grudnia 2015 r., dacie publikacji na stronie internetowej dziennika New Europe sprawozdania OLAF‑u dotyczącego wnoszącej odwołanie. W związku z tym skargę tę należy uznać za przedawnioną w zakresie, w jakim dotyczy ona każdej szkody majątkowej lub krzywdy doznanej przez wnoszącą odwołanie, która skonkretyzowała się przed dniem 21 grudnia 2015 r., a w zakresie, w jakim dotyczy ona takich szkód, skargę należy odrzucić jako niedopuszczalną.
Jednakże z akt sprawy nie wynika, że sprawozdanie OLAF‑u przestało być dostępne na stronie internetowej dziennika New Europe od dnia 21 grudnia 2015 r. W związku z tym nie można wykluczyć, że zainteresowani zapoznali się z tym sprawozdaniem po raz pierwszy po tej dacie, a tym samym sformułowali negatywną opinię o wnoszącej odwołanie, co wyrządziło jej krzywdę, która skonkretyzowała się po dniu 20 grudnia 2015 r.
Ponadto możliwe jest również, że partnerzy lub darczyńcy wnoszącej odwołanie, niezależnie od dnia, w którym zapoznali się ze sprawozdaniem OLAF‑u, podjęli decyzję o zaprzestaniu pomocy w działalności wnoszącej odwołanie po dniu 20 grudnia 2015 r., co stanowi szkodę majątkową poniesioną przez wnoszącą odwołanie po tej dacie.
Tymczasem w odniesieniu do ewentualnych szkód, o których mowa w pkt 109 i 110 niniejszego wyroku, termin przedawnienia nie upłynął w chwili wniesienia przez wnoszącą odwołanie skargi o odszkodowanie. W związku z tym w zakresie, w jakim skarga ta ma na celu naprawienie takich ewentualnych szkód, nie uległa ona przedawnieniu i powinna zostać zbadana co do istoty.
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii w rozumieniu art. 340 akapit drugi TFUE zależy od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, a mianowicie istnienia wystarczająco istotnego naruszenia przepisu prawa mającego na celu przyznanie uprawnień jednostkom, rzeczywistego charakteru szkody oraz istnienia związku przyczynowego między naruszeniem obowiązku spoczywającego na autorze aktu a poniesioną przez poszkodowanego szkodą [wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., WS i in./Frontex (Wspólna operacja powrotowa), C‑679/23 P, EU:C:2025:976, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo].
Odnośnie do pierwszej przesłanki, istnienie wystarczająco istotnego naruszenia zależy od uznania, jakim dysponują instytucja, organ lub jednostka organizacyjna Unii, które miały naruszyć tę normę, oraz od kwestii, czy przekroczyły one w sposób oczywisty i poważny granice tego uznania, przy czym należy wziąć pod uwagę w szczególności stopień jasności i precyzji wspomnianej normy, trudności w wykładni lub stosowaniu, które mogą stąd wyniknąć, jak również złożoność sytuacji podlegającej uregulowaniu (zob. podobnie wyrok z dnia 22 września 2022 r., IMG/Komisja, C‑619/20 P i C‑620/20 P, EU:C:2022:722, pkt 146 i przytoczone tam orzecznictwo).
Ponadto, co się tyczy kwestii, czy naruszona norma prawna ma na celu przyznanie uprawnień jednostkom, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawa jednostek powstają nie tylko przy okazji wyraźnego przyznania ich przez przepisy prawa Unii, lecz także z powodu obowiązków, pozytywnych lub negatywnych, jakie nakładają one w ściśle określony sposób zarówno na jednostki, jak i na państwa członkowskie lub instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii (wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 119 i przytoczone tam orzecznictwo).
Niedochowanie takich obowiązków może stanowić naruszenie uprawnień, które zostały w sposób dorozumiany przyznane jednostkom na mocy mających zastosowanie przepisów prawa Unii. Pełna skuteczność tych przepisów i ochrona uprawnień, których przyznanie jest ich celem, wymagają, aby jednostki miały możliwość uzyskania odszkodowania (wyrok z dnia 5 marca 2024 r., Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, pkt 120 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że chociaż bezsporne jest, iż IMG nie jest odpowiedzialna za przeciek sprawozdania OLAF‑u, a Komisja zgodnie z prawem przekazała to sprawozdanie jedynie francuskim i belgijskim organom wymiaru sprawiedliwości, w związku z czym jedynie Komisja lub te ostatnie mogły być odpowiedzialne za ten przeciek, Komisja nie przedstawiła żadnego dowodu mogącego wykazać, że wypełniła swoje obowiązki wymienione w pkt 86 i 87 niniejszego wyroku, lub przynajmniej wykazać, że nie można racjonalnie uznać, iż przeciek sprawozdania OLAF‑u pochodził od jej własnych służb. Z pkt 93 niniejszego wyroku wynika zatem, że odpowiedzialność za ten przeciek należy przypisać Komisji.
Ponadto z art. 10 i 11 rozporządzenia nr 883/2013 oraz z rozważań przedstawionych w pkt 80–87 niniejszego wyroku wynika, po pierwsze, że Komisja, której część stanowi OLAF, nie może publicznie ujawnić sprawozdania OLAF‑u i nie dysponuje w tym względzie żadnym zakresem uznania. W związku z tym ujawnienie sprawozdania OLAF‑u, jeżeli niezależnie od jego przyczyny można je przypisać Komisji, należy uznać za wystarczająco istotne naruszenie w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 113 tego wyroku normy prawnej zakazującej nieuprawnionego ujawnienia sprawozdań OLAF‑u.
Po drugie, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 114 i 115 niniejszego wyroku należy uznać, że zakaz ten, który ma na celu ochronę jednostek przed negatywnymi konsekwencjami nieuprawnionego ujawnienia sprawozdania OLAF‑u, mogącego zawierać szkodliwe dla nich twierdzenia, przed którymi nie byłyby one w stanie się bronić, stanowi normę prawną mającą na celu przyznanie uprawnień jednostkom.
W świetle rozważań przedstawionych w pkt 116–118 niniejszego wyroku należy uznać, że istnienie wystarczająco istotnego naruszenia przez Komisję normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom zostało w niniejszym przypadku wykazane.
W tych okolicznościach pierwszą przesłankę, dotyczącą niezgodności z prawem zachowania danej instytucji, od której, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 112 niniejszego wyroku, zależy powstanie odpowiedzialności Unii, należy uznać za spełnioną w niniejszej sprawie, bez konieczności orzekania w przedmiocie pozostałych naruszeń prawa, na które powołuje się wnosząca odwołanie, przypomnianych w pkt 25 niniejszego wyroku, a które miały miejsce przed nieuprawnionym ujawnieniem sprawozdania OLAF‑u.
Trzecią z tych przesłanek, dotyczącą istnienia związku przyczynowego między z jednej strony nieuprawnionym ujawnieniem tego sprawozdania a z drugiej strony krzywdą ewentualnie doznaną przez wnoszącą odwołanie z powodu naruszenia jej czci, wizerunku i dobrego imienia w oczach osób, które zapoznały się po raz pierwszy z tym sprawozdaniem po dniu 20 grudnia 2015 r., a także szkodą majątkową poniesioną przez wnoszącą odwołanie z powodu ewentualnych decyzji o zaprzestaniu wsparcia ze strony jej partnerów i darczyńców dla jej działań podejmowanych po tej dacie, należy również uznać za spełnioną.
Jednakże w odniesieniu do drugiej przesłanki, dotyczącej rzeczywistego charakteru podnoszonej szkody, należy zauważyć, że chociaż skarga o odszkodowanie wniesiona przez wnoszącą odwołanie była w całości przedmiotem pisemnej i ustnej kontradyktoryjnej debaty przed Sądem, Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie rzeczywistego charakteru szkody podnoszonej przez wnoszącą odwołanie. Ponadto z analizy akt postępowania sądowego w pierwszej instancji wynika, że Trybunał nie dysponuje na obecnym etapie wszystkimi okolicznościami faktycznymi, które są niezbędne do tego, aby umożliwić mu dokonanie z wystarczającym stopniem pewności złożonej oceny okoliczności faktycznych, z którą wiąże się analiza istnienia, i, w stosownym przypadku, zakresu tej szkody.
W konsekwencji sprawę należy skierować do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania orzeczenia w przedmiocie istnienia i, w stosownym przypadku, zakresu szkody majątkowej oraz krzywdy ewentualnie poniesionych przez wnoszącą odwołanie, która to szkoda oraz krzywda wystąpiły po dniu 20 grudnia 2015 r.
W przedmiocie kosztów
Jako że sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd, rozstrzygnięcie o kosztach niniejszego postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:
1) Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2023 r., IMG/Komisja (T‑752/20, EU:T:2023:366), zostaje uchylony.
2) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona wszelkiej szkody materialnej lub krzywdy poniesionych przez wnoszącą odwołanie, które wystąpiły przed dniem 21 grudnia 2015 r.
3) Sprawa zostaje przekazana do Sądu w celu rozstrzygnięcia skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona szkody materialnej lub krzywdy poniesionych przez wnoszącą odwołanie, które wystąpiły po dniu 21 grudnia 2015 r.
4) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Podpisy
* Język postępowania: francuski.
