Sygn. akt C-563/11
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lutego 2013 r. – Forvards V
(sprawa C‑563/11)
Artykuł 99 regulaminu postępowania – Podatki – Podatek VAT – Szósta dyrektywa – Prawo do odliczenia – Odmowa – Faktura wystawiona przez przedsiębiorstwo uznane za fikcyjne
Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Odmowa z uwagi na fakt, że dostawa towarów nie została rzeczywiście zrealizowana ze względu na przestępstwa i naruszenia – Niedopuszczalność – Granice – Przesłanki – Odbiorca faktury, który wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu oszustwa podatkowego – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym [dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 2 lit. a)] (por. pkt 29, 34, 35, 38–44; sentencja)
Przedmiot
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Augstākās tiesas Senāts – Wykładnia art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Odliczenie podatku VAT naliczonego – Podatnik spełniający warunki wymagane przez prawo krajowe dla odliczenia podatku zapłaconego przy zakupie produktów i wobec którego nie została stwierdzona żadna nieuczciwa praktyka – Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT w przypadku, w którym wykazano, że druga strona transakcji nie jest w stanie dostarczyć towarów znajdujących się na fakturze formalnie zgodnej z prawem
Sentencja
Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odmowie przyznania odbiorcy faktury prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tego powodu, że biorąc pod uwagę oszustwa czy nieprawidłowości popełnione przez wystawcę danej faktury, transakcja związana z tą ostatnią jest uznana za rzeczywiście niedokonaną, chyba że ustalono, biorąc pod uwagę czynniki obiektywne i nie wymagając od odbiorcy danej faktury dokonania czynności sprawdzających, które nie należą do jego obowiązków, że odbiorca faktury wiedział lub powinien był wiedzieć, że dana operacja była związana z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
