Sygn. akt C-86/14
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – León Medialdea
(sprawa C‑86/14)(1)
Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym – Klauzula 3.1 – Pojęcie „pracownika na czas określony” – Klauzula 5.1 – Środki zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony – Sankcje – Zmiana kwalifikacji stosunku pracy na czas określony na umowę o pracę na czas nieokreślony, ale nie na stałe – Prawo do odszkodowania
1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Wniosek niewskazujący w sposób precyzyjny przepisów prawa Unii wymagających wykładni – Możliwość wskazania tych przepisów przez Trybunał (art. 267 TFUE) (por. pkt 31, 32)
2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź – Pytania pozbawione związku z przedmiotem sporu przed sądem krajowym (por. pkt 33–35)
3. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Zakres stosowania – Pracownik związany ze swoim pracodawcą umowami o pracę na czas określony – Włączenie – Przekształcenie stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe – Brak wpływu (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 2, klauzula 3 pkt 1) (por. pkt 39–42)
4. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Środek krajowy polegający na prostej zmianie kwalifikacji stosunku pracy na czas określony w sektorze publicznym na umowę o pracę na czas nieokreślony, ale nie na stałe – Wewnętrzny porządek prawny niezawierający w danym sektorze innego skutecznego środka mające na celu unikanie i sankcjonowanie takiego nadużywania – Niedopuszczalność (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5 pkt 1) (por. pkt 46–51)
5. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Prawo do odszkodowania – Odszkodowanie, które winno stanowić dostatecznie skuteczną sankcję – Spoczywający na sądzie krajowym obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem Unii (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 5 pkt 1) (por. pkt 56–58; pkt 1–3 sentencji)
Sentencja
1)
Klauzulę 2 i klauzulę 3 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że pracownik – taki jak skarżąca w postępowaniu głównym – jest objęty zakresem stosowania tego porozumienia ramowego w zakresie, w jakim pracownik ten był związany ze swoim pracodawcą umowami o pracę zawartymi na czas określony w rozumieniu tych klauzul.
2)
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego uregulowaniu krajowemu, które nie wymaga żadnego skutecznego środka sankcjonującego nadużycia, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 tego porozumienia ramowego, wynikające z wykorzystania kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony w sektorze publicznym, ponieważ nie istnieje w wewnętrznym porządku prawnym żaden skuteczny środek sankcjonujący takie nadużycia.
3)
Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny w świetle ustawodawstwa, układów zbiorowych lub praktyki krajowej, jakiego rodzaju powinno być odszkodowanie przyznane pracownikowi – takiemu jak skarżąca w postępowaniu głównym – aby odszkodowanie to stanowiło dostatecznie skuteczny środek sankcjonujący nadużycia w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony.
4)
Do sądu odsyłającego należy również ewentualnie dokonanie zgodnej z prawem Unii wykładni właściwych przepisów prawa krajowego w możliwym zakresie.
Dz.U. C 142 z 12.5.2014.
