Art. 20
Ustawa z dnia 21 kwietnia 1936 r. o stosunku Państwa do Karaimskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. 1936 nr 30 poz. 241. Brzmienie bez zmian od 24 kwietnia 1936 r.
Art. 20.
(1)
Do czasu jednolitego unormowania sprawy prowadzenia ksiąg stanu cywilnego (metrykalnych),
księgi te dla członków Karaimskiego Związku Religijnego w miejscowościach, gdzie są
urządzone karaimskie gminy wyznaniowe, prowadzą w poruczonym zakresie działania Hazzanowie,
których w tym zakresie upoważnia indywidualnie, na wniosek Hachana, terytorjalnie
właściwy wojewoda. W upoważnieniu tem wojewoda określa okrąg, w którym Hazzan jest
właściwym urzędnikiem stanu cywilnego. Poza obrębem tak określonych okręgów oraz w
wypadku nieudzielenia Hazzanowi upoważnienia do prowadzenia ksiąg stanu cywilnego
lub cofnięcia upoważnienia, księgi te dla członków Karaimskiego Związku Religijnego
prowadzą urzędy, wyznaczone przez wojewodę.
(2)
W zakresie prowadzenia ksiąg stanu cywilnego podlegają Hazzanowie przepisom prawnym
powszechnie obowiązującym oraz nadzorowi władz administracji ogólnej.
(3)
W razie ujawnionych uchybień w prowadzeniu ksiąg stanu cywilnego, terytorjalnie właściwemu
wojewodzie służy prawo udzielania Hazzanom upomnień oraz pozbawiania ich, po uprzedniem
zasięgnięciu opinji Hachana, funkcyj urzędników stanu cywilnego, co nie wyklucza odpowiedzialności
karnej, w myśl ogólnie obowiązujących przepisów,
(4)
Językiem urzędowym ksiąg stanu cywilnego jest język polski. Wszelkie zapisy w tych
księgach winny być dokonywane w języku polskim. Również w tym języku winny być sporządzane
odpisy, wyciągi, zaświadczenia, wykazy i t. p. pisma, wystawiane na podstawie ksiąg
stanu cywilnego.
(5)
Hazzanowie, prowadzący księgi stanu cywilnego, używają pieczęci, przewidzianej w art.
25 ust. (3), uwidoczniającej ponadto charakter pełnionych przez nich funkcyj, jako
urzędników stanu cywilnego.
Orzeczenia do art. 20
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.