Art. 62f
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 1311. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 28 kwietnia 2016 r.
Art. 62f.
§ 1.
Organ egzekucyjny prowadzący łącznie egzekucje kończy, w formie postanowienia, egzekucję sądową z rzeczy albo prawa majątkowego, przejętą od sądowego organu egzekucyjnego, jeżeli jej dalsze prowadzenie jest niemożliwe, niecelowe lub jeżeli jest oczywiste, że nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów tej egzekucji. W postanowieniu organ egzekucyjny uchyla również czynności egzekucyjne podjęte w ramach tej egzekucji. Postanowienie doręcza się wierzycielowi, zobowiązanemu, dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz sądowemu organowi egzekucyjnemu, od którego przejęto egzekucję.
§ 2.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, zażalenie przysługuje wierzycielowi niebędącemu organem egzekucyjnym oraz zobowiązanemu.
Orzeczenia do art. 62f
Ten przepis powołuje 3 orzeczenia, w tym § 1: 3.
Wszystkie
Sąd Najwyższy
Sądy apelacyjne
Sądy okręgowe
Sądy rejonowe
Sądy administracyjne
Sortuj: najczęściej cytowane
- I SA/Lu 91/24Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrok z 14.06.2024
Egzekucyjne postępowanie
- III FSK 1199/21Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok z 11.01.2022
Egzekucyjne postępowanie
- I SA/Gl 532/21Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrok z 01.07.2021
Egzekucyjne postępowanie
