Art. 3
Ustawa z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw, Dz.U. 1986 nr 26 poz. 126. Brzmienie bez zmian od 23 lipca 1986 r.
Art. 3.
1.
Jeżeli sprawca, któremu do dnia 17 lipca 1986 r. nie przedstawiono zarzutów o przestępstwo
przeciwko państwu lub porządkowi publicznemu, dobrowolnie zgłosi się do dnia 31 grudnia
1986 r. do organu powołanego do ścigania przestępstw i oświadczy do protokołu, że
zaniecha przestępczej działalności oraz ujawni rodzaj popełnionego czynu, czas i miejsce
jego popełnienia - postępowania karnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza.
2.
Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 122-124, 127 i 128 Kodeksu karnego przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli ujawni on nadto wszystkie istotne okoliczności
popełnionego czynu oraz wyda narzędzia i inne przedmioty, o których mowa w art. 2
ust. 3.
3.
W razie pobytu sprawcy za granicą, czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny
być dokonane w polskim PrzedstawicielstwoDziałanie przedstawiciela w imieniu innej osoby, którego skutki prawne powstają bezpośrednio dla reprezentowanego. Umocowanie może wynikać z ustawy albo z oświadczenia reprezentowanego.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu dyplomatycznym lub urzędzie konsularnym.
W tym wypadku postanowienie o zastosowaniu ustawy wydaje właściwy prokurator.
Orzeczenia do art. 3
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.