Art. 39
Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 505. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 26 czerwca 2015 r.
Art. 39.
1.
Prawo do świadczeń ustaje:
1)
gdy przestanie istnieć którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania prawa do świadczeń;
2)
(uchylony) 3) jeżeli osoba pobierająca świadczenie uzależnione od inwalidztwa lub niezdolności do pracy, pomimo skierowania na badania lekarskie, nie poddała się tym badaniom bez uzasadnionej przyczyny;
4)
w razie śmierci osoby uprawnionej;
5)
w razie skazania funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury lub renty, prawomocnym wyrokiem sądu, o którym mowa w art. 10 ust. 2.
2.
Prawo do Renta rodzinnaŚwiadczenie z ubezpieczeń społecznych dla uprawnionych członków rodziny osoby zmarłej, która miała ustalone prawo do świadczenia albo spełniała warunki jego uzyskania. Krąg uprawnionych określa ustawa.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu po zaginionym funkcjonariuszu ustaje z upływem terminu, w którym może nastąpić uznanie funkcjonariusza za zmarłego. Po uznaniu funkcjonariusza za zmarłego sprawa renty rodzinnej podlega ponownemu rozpoznaniu.
Orzeczenia do art. 39
Ten przepis powołuje 2 orzeczenia, w tym ust. 1: 2.
Wszystkie
Sąd Najwyższy
Sądy apelacyjne
Sądy okręgowe
Sądy rejonowe
Sądy administracyjne
Sortuj: najczęściej cytowane
- XIII U 286/17Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrok z 16.08.2017
- II UKN 608/98Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 23.04.1999
