Art. 39
Ustawa z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej, tekst jednolity Dz.U. 2023 poz. 509. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 17 marca 2023 r.
Art. 39.
1.
Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu
kościelnych Osoba prawnaJednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje osobowość prawną, np. Skarb Państwa, spółka akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością albo fundacja. Działa przez swoje organy.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli:
1)
były własnością diecezji, parafii i filiałów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik
do dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa
do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. poz. 613, z 1945 r. poz. 271 oraz z 1947 r. poz. 272) oraz diakonatów;
2)
były własnością parafii (gmin, zborów) Kościołów Ewangelicko-Unijnych, Kościoła Staroluterskiego,
Ewangelickiego Kościoła wyznań augsburskiego i helweckiego oraz Braci Morawskich (Hernhutów);
3)
podlegały przepisom dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji
(Dz. U. poz. 172 oraz z 1957 r. poz. 3), a zostały poręczone, pozostawione, wydzierżawione, wynajęte lub przekazane kościelnym
osobom prawnym;
4)
znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne oraz obiekty funkcjonalnie związane
z obiektami sakralnymi; dotyczy to również obiektów położonych na obszarze miasta
stołecznego Warszawy.
2.
Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.
1, następuje w drodze decyzji wojewody.
3.
Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków
i opłat z tym związanych, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie
są wolne od opłat.
4.
Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w
ust. 1, ulega zawieszeniu do czasu wydania decyzji, o której mowa w ust. 2.
Orzeczenia do art. 39
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
