Art. 1
Ustawa z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym, Dz.U. 1996 nr 100 poz. 461. Brzmienie bez zmian od 1 września 1997 r.
Art. 1.
W ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
(Dz. U. Nr 40, poz. 267, z 1984 r. Nr 52, poz. 268 i 270, z 1986 r. Nr 1, poz. 1, z 1989 r. Nr 35, poz. 190 i 192, z 1990 r. Nr 10, poz. 58 i 61, Nr 36, poz. 206, Nr 66, poz. 390 i Nr 87, poz. 506, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 80, poz. 350 i Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 64, poz. 321, z 1994 r. Nr 74, poz. 339 i Nr 108, poz. 516 oraz z 1995 r. Nr 4, poz. 17) wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7 po pkt 2 dodaje się pkt 21 w brzmieniu:
„
21)
rentę szkoleniową,
”
2)
w dziale I rozdział 5 otrzymuje brzmienie:
„
Rozdział 5
Niezdolność do pracy
Art. 23.
1.
Niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo
utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie
rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
2.
Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek
pracy.
3.
Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła
zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Art. 24.
1.
Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania
zdolności do pracy uwzględnia się:
1)
stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności
w drodze leczenia i rehabilitacji,
2)
możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość
przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej
pracy poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
2.
Trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań
odzyskania zdolności do pracy.
3.
Okresową niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej istnieją
rokowania odzyskania zdolności do pracy.
4.
Zachowanie zdolności do pracy w warunkach specjalnych, określonych w przepisach o
zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych, nie stanowi przeszkody
do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy.
5.
W przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność
stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb
życiowych orzeka się niezdolność do samodzielnej egzystencji.
Art. 25.
1.
Oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia:
1)
daty powstania niezdolności do pracy,
2)
trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy,
3)
Związek przyczynowyRelacja między działaniem albo zaniechaniem a powstałą szkodą, konieczna do przypisania odpowiedzialności odszkodowawczej. Odpowiedzialność obejmuje zwykle normalne następstwa danego działania lub zaniechania.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,
4)
niezdolności do samodzielnej egzystencji,
5)
celowości przekwalifikowania zawodowego
dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zwany
dalej „lekarzem orzecznikiem”.
2.
Jeżeli nie ma możliwości ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, natomiast
ustalono okres, w którym niezdolność do pracy powstała, za datę powstania niezdolności
przyjmuje się datę końcową tego okresu. Jeżeli nie ma możliwości ustalenia ani daty,
ani okresu powstania niezdolności do pracy, za datę powstania niezdolności przyjmuje
się datę zgłoszenia wniosku o świadczenie.
3.
Orzeczenie lekarza orzecznika stanowi dla Organ rentowyOrgan właściwy do ustalania prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego oraz ich wypłaty. W zależności od systemu może nim być między innymi Zakład Ubezpieczeń Społecznych albo Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu podstawę do wydania decyzji
w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo uzależnione jest od
stwierdzenia niezdolności do pracy.
4.
Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
organizację, szczegółowe zasady i tryb:
-
-orzekania o niezdolności do pracy
-
-sprawowania nadzoru nad wykonywaniem tego orzecznictwa,
2)
szczególne kwalifikacje zawodowe wymagane od lekarzy orzeczników.
”
;
3)
art. 34 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 34.
1.
Osobie, która spełniła warunki określone w art. 32, przysługuje:
1)
renta stała - jeżeli niezdolność do pracy jest trwała,
2)
renta okresowa - jeżeli niezdolność do pracy jest okresowa.
2.
Renta okresowa przysługuje przez okres wskazany w Decyzja organu rentowegoRozstrzygnięcie organu ubezpieczeń społecznych w indywidualnej sprawie, w szczególności dotyczącej świadczenia, podlegania ubezpieczeniom albo ich wymiaru. Od decyzji co do zasady przysługuje odwołanie do sądu.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
3.
Osobie spełniającej warunki określone w art. 32, w stosunku do której orzeczono celowość
przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym
zawodzie, przysługuje renta szkoleniowa przez 6 miesięcy; okres ten ulega wydłużeniu
na czas niezbędny do przekwalifikowania zawodowego, nie dłużej niż o 30 miesięcy.
4.
Przedłużenie prawa do renty, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie wniosku
dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy.
”
;
4)
art. 62 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 62.
Osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w czasie pobierania stypendium sportowego
z tytułu wyczynowego uprawiania sportu oraz pozostałym po nich członkom rodziny przysługują
świadczenia na zasadach i w wysokości określonych w ustawie.
”
;
5)
w art. 65 wyrazy „ze względu na inwalidztwo” zastępuje się wyrazami „ze względu na całkowitą niezdolność do pracy”;
6)
skreśla się art. 66;
7)
w art. 76 po wyrazie „emerytury” dodaje się przecinek i wyrazy „renty szkoleniowej”;
8)
art. 78 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 78.
1.
Prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń
ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub
z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub
jej ponowne powstanie.
2.
Prawo do świadczenia z tytułu okresowej niezdolności do pracy ustaje z upływem okresu,
na jaki to świadczenie przyznano.
3.
Prawo do renty szkoleniowej ustaje:
1)
z upływem 6 miesięcy, jeżeli dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy nie wystąpi z wnioskiem
o przedłużenie tego okresu,
2)
z upływem okresu, na jaki świadczenie przyznano na wniosek dyrektora wojewódzkiego
urzędu pracy,
3)
od dnia otrzymania zawiadomienia dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy o tym, że osoba
zainteresowana w okresie, o którym mowa w pkt 2, nie poddaje się przekwalifikowaniu
zawodowemu.
”
;
9)
w art. 90:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Decyzja powinna być wydana w ciągu 14 dni:
1)
od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji,
2)
od upływu dodatkowego terminu do przedstawienia niezbędnych dowodów.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 11 w brzmieniu:
„
11.
Wypłata świadczeń powinna nastąpić w terminie 14 dni od daty decyzji wydanej zgodnie
z ust. 1.
”
;
10)
po art. 90 dodaje się art. 901 w brzmieniu:
„
Art. 901.
1.
Organ rentowy wydaje decyzję o przyznaniu renty z tytułu okresowej niezdolności do
pracy na okres wskazany w orzeczeniu, o którym mowa w art. 25 ust. 3.
2.
W razie orzeczenia celowości przekwalifikowania zawodowego organ rentowy wydaje decyzję
o przyznaniu renty szkoleniowej na okres 6 miesięcy i kieruje zainteresowanego do
wojewódzkiego urzędu pracy w celu poddania przekwalifikowaniu zawodowemu.
3.
Na wniosek dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy organ rentowy wydaje decyzję o przedłużeniu
prawa do renty szkoleniowej na okres wskazany w tym wniosku, z uwzględnieniem przepisu
art. 34 ust. 3.
4.
Organ rentowy ponownie kieruje zainteresowanego do lekarza orzecznika, jeżeli dyrektor
wojewódzkiego urzędu pracy zawiadomi o braku możliwości przekwalifikowania do innego
zawodu.
”
;
11)
w art. 102:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Wstrzymanie wypłaty świadczeń następuje poczynając od miesiąca:
1)
przypadającego po miesiącu, w którym ustało prawo do świadczenia ustalone wskutek
okresowej niezdolności do pracy,
2)
przypadającego po miesiącu, w którym organ rentowy wydał decyzję o wstrzymaniu wypłaty
w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4,
3)
za który przysługiwało świadczenie nie doręczone w przypadkach, o których mowa w ust.
1 pkt 5.
”
,
b)
w ust. 3 wyrazy „pkt 1” zastępuje się wyrazami „pkt 2”,
c)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Decyzji o wstrzymaniu wypłaty świadczeń nie wydaje się w przypadkach określonych w
art. 78 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2.
”
.
Orzeczenia do art. 1
Ten przepis powołuje 6 orzeczeń.
Wszystkie
Sąd Najwyższy
Sądy apelacyjne
Sądy okręgowe
Sądy rejonowe
Sądy administracyjne
Sortuj: najczęściej cytowane
- III U 1654/13Sąd Okręgowy w Ostrołęce, wyrok z 15.04.2014
renta z tytułu niezdolności do pracy
- II UKN 418/00Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 19.06.2001
- II UKN 134/00Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 08.12.2000
- II UKN 688/99Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 06.09.2000
- II UKN 299/99Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 12.01.2000
- II UKN 326/98Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 25.11.1998
