Art. 26
Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 18. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 20 listopada 2017 r.
Art. 26.
1.
Statek żeglugi śródlądowej przeznaczony do przewozu ładunków, statek pasażerski, holownik, pchacz i lodołamacz oraz inny statek nieprzeznaczony do przewozu ładunków o długości większej niż 20 m podlegają obowiązkowi pomiarowemu.
2.
Pomiar statku przeznaczonego do przewozu ładunków polega na ustaleniu jego nośności oraz wymiarów, natomiast pomiar innych statków polega na ustaleniu ich wyporności i wymiarów.
3.
Pomiar statku przeprowadza, na wniosek armatora, organ inspekcyjny, wydając zaświadczenie z pomiaru statku.
4.
Na podstawie zaświadczenia z pomiaru statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje świadectwo pomiarowe na okres nie dłuższy niż 15 lat.
5.
Statek inny niż wymieniony w ust. 1 może być zaopatrzony w świadectwo pomiarowe na wniosek armatora.
6.
Za świadectwo pomiarowe i czynności pomiaru statku pobiera się opłaty. Wysokość opłaty za świadectwo pomiarowe określa załącznik do ustawy.
7.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
wniosku o przeprowadzenie pomiaru statku,
b)
zaświadczenia z pomiaru statku,
c)
świadectw pomiarowych;
2)
sposób i zakres wykonywania czynności pomiaru statku;
3)
wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności pomiaru statku, przy czym wysokość opłaty za daną czynność nie może przekroczyć 1000 zł.
8.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, należy uwzględnić odpowiednio:
1)
konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych oraz ujednolicenia treści stosowanych dokumentów;
2)
rodzaj, wielkość i przeznaczenie statku;
3)
koszty osobowe i rzeczowe związane z wykonaniem czynności pomiaru statku, w zależności od rodzaju czynności, miejsca wykonania czynności albo czasu niezbędnego na ich wykonanie.
Orzeczenia do art. 26
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
