o likwidacji niepodjętych depozytów
Ustawa z dnia 18 października 2006 r., Dz.U. 2006 nr 208 poz. 1537, 14 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Art. 1.
Ustawa reguluje zasady i tryb likwidacji niepodjętych depozytów znajdujących się w
dyspozycji jednostek sektora finansów publicznych.
Art. 2.
W rozumieniu ustawy:
1)
depozytami są:
a)
środki pieniężne, Papiery wartościoweDokumenty lub zapisy, z którymi prawo wiąże określone prawa majątkowe, a ich realizacja albo przeniesienie następuje na zasadach właściwych dla danego papieru. Mogą mieć postać dokumentową albo zdematerializowaną.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu i rzeczy złożone do depozytu albo Depozyt sądowyZłożenie przedmiotu świadczenia do sądu w sytuacjach przewidzianych przez ustawę, na przykład gdy wierzyciel odmawia jego przyjęcia. Prawidłowe złożenie może prowadzić do skutków takich jak spełnienie świadczenia.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu,
b)
rzeczy stanowiące dowody rzeczowe oraz rzeczy zatrzymane, co do których zapadło PrawomocnośćCecha orzeczenia, którego nie można zaskarżyć zwykłym środkiem odwoławczym. Prawomocne orzeczenie co do zasady wiąże strony, sąd i inne organy w zakresie objętym rozstrzygnięciem.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu o wydaniu ich uprawnionemu lub złożeniu do depozytu sądowego,
c)
środki pieniężne, papiery wartościowe i rzeczy złożone do depozytu jako kaucje i wadia;
2)
jednostką sektora finansów publicznych jest jednostka wymieniona w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych
(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.);
3)
likwidacją niepodjętego depozytu jest przejście praw do tego depozytu na rzecz Skarbu
Państwa.
Art. 3.
Ustawy nie stosuje się do rzeczy, pieniędzy i Papiery wartościoweDokumenty lub zapisy, z którymi prawo wiąże określone prawa majątkowe, a ich realizacja albo przeniesienie następuje na zasadach właściwych dla danego papieru. Mogą mieć postać dokumentową albo zdematerializowaną.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu złożonych do
depozytu, jeżeli przepisy szczególne regulują postępowanie związane ze złożeniem ich
do depozytu i likwidacją w razie ich niepodjęcia.
Art. 4.
1.
Likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu
przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu.
2.
Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu
lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5.
Art. 5.
1.
Z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb PaństwaPaństwo jako podmiot praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych dotyczących mienia państwowego, które nie należy do innych państwowych osób prawnych. Ma osobowość prawną.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu przechodzą wszelkie korzyści
i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego
depozyt.
2.
Likwidacja niepodjętego depozytu nie uchyla skutków prawnych wynikających ze złożenia
przedmiotu świadczenia do depozytu, określonych w odrębnych przepisach.
Art. 6.
1.
Przechowujący depozyt jest obowiązany wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie,
o którym mowa w art. 4 ust. 2, oraz pouczyć go o skutkach jego niepodjęcia.
2.
Wezwanie do odbioru depozytu powinno nastąpić niezwłocznie po jego złożeniu lub uzyskaniu
wiadomości o wystąpieniu okoliczności, która umożliwia odebranie tego depozytu.
3.
W przypadku gdy nie jest znane Miejsce zamieszkaniaMiejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Nie jest tożsama wyłącznie z adresem zameldowania.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu lub siedziba uprawnionego, przechowujący
depozyt występuje do organu prowadzącego właściwą ewidencję, rejestr lub zbiór danych
o udzielenie informacji umożliwiających ustalenie tego miejsca.
4.
W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie jego miejsca
zamieszkania albo siedziby na podstawie ewidencji, rejestrów lub zbiorów danych, wezwanie
do odbioru może nastąpić po upływie 3 lat od dnia złożenia przedmiotu do depozytu.
5.
W przypadku braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu lub nieustalenia
uprawnionego, przechowujący depozyt jest obowiązany dokonać wezwania poprzez jego
wywieszenie na tablicy informacyjnej w swojej siedzibie na okres 6 miesięcy. Jeżeli
szacunkowa wartość depozytu przekracza kwotę 5 000 zł, przechowujący depozyt zamieszcza
również ogłoszenie w dzienniku poczytnym w danej miejscowości lub w Biuletynie Informacja publicznaInformacja o sprawach publicznych, w szczególności o działalności władz publicznych i gospodarowaniu majątkiem publicznym. Co do zasady podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
Art. 7.
1.
Depozyt ulegający łatwemu zepsuciu przechowujący depozyt jest obowiązany niezwłocznie
sprzedać z wolnej ręki.
2.
Depozyt, którego przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi
w stosunku do jego wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne
obniżenie jego wartości, sąd, na wniosek przechowującego depozyt, postanowi sprzedać
według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) o egzekucji z ruchomości.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, rozpoznaje sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce
złożenia depozytu, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o Postępowanie nieprocesoweTryb postępowania cywilnego stosowany w sprawach, w których sąd działa z udziałem uczestników, a nie stron sporu. Dotyczy między innymi spraw spadkowych, rodzinnych i rejestrowych.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
4.
Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
5.
Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce depozytu, po potrąceniu kosztów sprzedaży.
Art. 8.
1.
Koszty przechowywania i sprzedaży depozytu oraz utrzymania go w należytym stanie,
a także koszty zawiadomień i poszukiwań ponosi uprawniony.
2.
Depozyt może być wydany po uiszczeniu przez uprawnionego kosztów, o których mowa w
ust. 1.
3.
W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie jego Miejsce zamieszkaniaMiejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Nie jest tożsama wyłącznie z adresem zameldowania.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu albo siedziby, koszty określone w ust. 1 ponosi Skarb PaństwaPaństwo jako podmiot praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych dotyczących mienia państwowego, które nie należy do innych państwowych osób prawnych. Ma osobowość prawną.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
Art. 9.
1.
Likwidację niepodjętego depozytu stwierdza sąd na wniosek przechowującego depozyt.
2.
Jeżeli przechowującym depozyt jest sąd, likwidację niepodjętego depozytu sąd stwierdza
z urzędu.
Art. 10.
Depozyt, który przeszedł na własność Skarb PaństwaPaństwo jako podmiot praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych dotyczących mienia państwowego, które nie należy do innych państwowych osób prawnych. Ma osobowość prawną.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu, przechowujący depozyt przekazuje
naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego.
Art. 11.
W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5191 w § 4 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
likwidacji niepodjętych depozytów.
”
;
2)
w części pierwszej w księdze drugiej w tytule II dział V otrzymuje brzmienie:
„
Dział V
Sprawy depozytowe
Rozdział 1
Złożenie przedmiotu świadczenia do Depozyt sądowyZłożenie przedmiotu świadczenia do sądu w sytuacjach przewidzianych przez ustawę, na przykład gdy wierzyciel odmawia jego przyjęcia. Prawidłowe złożenie może prowadzić do skutków takich jak spełnienie świadczenia.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu
Art. 692.
W sprawach o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego właściwy jest sąd
miejsca Wykonanie zobowiązaniaSpełnienie przez dłużnika świadczenia zgodnie z treścią zobowiązania, jego celem społeczno-gospodarczym oraz zasadami współżycia społecznego.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu. Jeżeli miejsca tego nie da się ustalić, właściwy jest
sąd Miejsce zamieszkaniaMiejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Nie jest tożsama wyłącznie z adresem zameldowania.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu wierzyciela, a gdy wierzyciel jest nieznany lub gdy nie jest
znane miejsce jego zamieszkania - sąd miejsca zamieszkania dłużnika. Jeżeli zobowiązanie
jest zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, właściwy jest sąd miejsca położenia
nieruchomości.
Art. 693.
We wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego należy:
1)
określić zobowiązanie, przy wykonaniu którego składa się przedmiot;
2)
przytoczyć okoliczności uzasadniające złożenie;
3)
dokładnie oznaczyć przedmiot, który ma być złożony;
4)
wskazać osobę, której przedmiot ma być wydany, oraz warunki, pod którymi wydanie ma
nastąpić.
Art. 6931.
W postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd nie bada
prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, ograniczając się do oceny, czy według
przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione.
Art. 6932.
§ 1.
Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego może być dokonane dopiero po
uzyskaniu zezwolenia sądu.
§ 2.
Jeżeli jednak przedmiotem świadczenia są pieniądze polskie, złożenie do depozytu może
być dokonane również przed uzyskaniem zezwolenia sądu. W takim wypadku dłużnik powinien
równocześnie ze złożeniem pieniędzy zgłosić wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu.
W razie uwzględnienia tego wniosku złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili,
w której rzeczywiście nastąpiło.
Art. 6933.
§ 1.
Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, o zezwoleniu na złożenie
przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd ogłosi publicznie w budynku sądowym
oraz w lokalu organu gminy. Ponadto sąd zarządza umieszczenie ogłoszenia w dzienniku
o zasięgu ogólnopolskim lub podaje je w inny sposób do wiadomości publicznej; może
je również ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.
§ 2.
Ogłoszenie powinno zawierać dane określone w art. 693 pkt 1, 3 i 4 oraz wezwanie wierzyciela
do odbioru depozytu.
§ 3.
Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, sąd ustanawia kuratora.
Przepis art. 510 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 6934.
§ 1.
Sąd może zażądać, aby depozyt został złożony w odpowiednim opakowaniu.
§ 2.
Przed przyjęciem kosztowności do depozytu sądowego poddaje się je opisowi i oszacowaniu
przez biegłego w obecności dłużnika lub wyznaczonej przez niego osoby.
Art. 6935.
§ 1.
Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do świadczeń powtarzających się, a zachodzą warunki
do złożenia do depozytu sądowego świadczeń już wymagalnych, sąd może zezwolić dłużnikowi
na składanie w przyszłości do depozytu dalszych świadczeń w chwili, gdy staną się
wymagalne. O złożeniu każdego świadczenia sąd zawiadamia wierzyciela.
§ 2.
Na wniosek wierzyciela sąd uchyli postanowienie o zezwoleniu dłużnikowi na składanie
do depozytu świadczeń na zasadach określonych w § 1, jeżeli wierzyciel wyrazi gotowość
przyjmowania i pokwitowania odbioru dalszych świadczeń wymagalnych.
Art. 6936.
§ 1.
Pieniądze, kosztowności, książeczki oszczędnościowe, papiery wartościowe i inne dokumenty
oraz przedmioty, które mają być przyjęte do depozytu sądowego na podstawie przepisów
szczególnych, przechowuje się w sądzie lub w banku. Inne przedmioty przechowuje się
w miejscu wyznaczonym przez sąd.
§ 2.
Jeżeli przedmiotem świadczenia jest książeczka oszczędnościowa, a przechowanie nie
następuje u jej wystawcy, o przyjęciu książeczki oszczędnościowej do depozytu sąd
zawiadomi tego wystawcę.
Art. 6937.
§ 1.
W celu sprawowania dozoru nad przedmiotami przechowywanymi w wyznaczonym miejscu sąd
ustanowi dozorcę. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłucha wniosku dłużnika co do
osoby dozorcy. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
§ 2.
Do dozorcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dozorcy w toku egzekucji sądowej.
Art. 6938.
Dokumenty i inne depozyty rzeczowe przechowuje się w stanie niezmienionym.
Art. 6939.
§ 1.
Jeżeli przedmiotem świadczenia, które ma być złożone do depozytu sądowego, jest rzecz
ruchoma ulegająca łatwemu zepsuciu, jak również rzecz ruchoma, której przechowywanie
byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej wartości lub
nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jej wartości, sąd na
wniosek dłużnika zarządzi postanowieniem sprzedaż rzeczy według przepisów o egzekucji
z ruchomości.
§ 2.
Uzyskaną ze sprzedaży kwotę komornik składa do depozytu sądowego.
Art. 69310.
Po przyjęciu depozytu sąd wyda dłużnikowi pokwitowanie.
Rozdział 2
Zwrot depozytu sądowego składającemu i wydanie depozytu sądowego uprawnionemu
Art. 69311.
§ 1.
Na żądanie dłużnika sąd zwróci mu depozyt, jeżeli wierzyciel nie zażądał wydania depozytu.
§ 2.
Jeżeli wniosek dłużnika o zwrot depozytu i wniosek wierzyciela o wydanie zostały zgłoszone
równocześnie, sąd postanowi wydać depozyt wierzycielowi.
Art. 69312.
W razie złożenia depozytu na skutek orzeczenia sądu lub innego organu, depozyt nie
może być zwrócony dłużnikowi bez zezwolenia sądu lub innego organu, który wydał to
orzeczenie, chyba że z orzeczenia wynika co innego.
Art. 69313.
Jeżeli złożenie przedmiotu do depozytu nastąpiło w celu nadania klauzuli wykonalności
tytułowi egzekucyjnemu, depozyt nie może być zwrócony dłużnikowi bez zgody wierzyciela,
chyba że wniosek o nadanie klauzuli wykonalności został cofnięty.
Art. 69314.
Na żądanie wierzyciela sąd postanowi wydać mu depozyt, jeżeli zachodzą warunki określone
we wniosku o złożenie do depozytu.
Art. 69315.
Jeżeli zobowiązanie było zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, a na skutek złożenia
przedmiotu świadczenia do depozytu nastąpiło wykreślenie tego wpisu, dłużnik może
żądać wydania mu depozytu tylko za zgodą wierzyciela, chyba że przepis szczególny
stanowi inaczej.
Art. 69316.
Na żądanie dłużnika, zgłoszone przed wydaniem przez sąd postanowienia o wydaniu depozytu,
sąd przyzna mu od wierzyciela zwrot kosztów postępowania.
Art. 69317.
Jeżeli złożenie do depozytu sądowego nastąpiło na żądanie właściwego organu, depozyt
wydaje się osobie uprawnionej dopiero po wykazaniu przez nią, że warunki, pod którymi
wydanie depozytu mogło nastąpić, zostały spełnione.
Rozdział 3
Postępowanie w sprawach o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu
Art. 69318.
§ 1.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach o stwierdzenie likwidacji niepodjętych
depozytów, o ile przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej.
§ 2.
W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca złożenia depozytu.
Art. 69319.
§ 1.
We wniosku o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu należy:
1)
wskazać okoliczności, w których nastąpiło złożenie depozytu;
2)
dokładnie określić depozyt podlegający likwidacji;
3)
wskazać osobę, która jest uprawniona do odbioru depozytu.
§ 2.
W przypadku gdy nie jest znana osoba uprawniona do odbioru depozytu lub nie jest znane
jej miejsce zamieszkania lub siedziba, wnioskodawca jest obowiązany przedstawić dowody
potwierdzające dokonanie czynności mających na celu wyjaśnienie tych okoliczności.
Art. 69320.
W sprawie o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu sąd może wszcząć postępowanie
z urzędu.
Art. 69321.
Uczestników, którzy nie są znani lub których miejsce zamieszkania lub siedziba nie
jest znane, sąd wzywa do udziału w postępowaniu przez obwieszczenie publiczne w budynku
sądowym.
Art. 69322.
Do wykonania orzeczenia o stwierdzeniu likwidacji niepodjętego depozytu jest obowiązany
naczelnik właściwego urzędu skarbowego w trybie i na zasadach określonych w przepisach
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
”
.
Art. 12.
Do likwidacji niepodjętych depozytów istniejących w dniu wejścia w życie ustawy stosuje
się przepisy tej ustawy, przy czym na poczet terminu przewidzianego w art. 6 ust.
4 zalicza się okres, przez jaki depozyt znajdował się w dyspozycji przechowującego
depozyt.
Art. 13.
Traci moc dekret z dnia 18 września 1954 r. o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych
rzeczy
(Dz. U. Nr 41, poz. 184, z 1965 r. Nr 16, poz. 94 oraz z 2004 r. Nr 51, poz. 514).
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
