Art. 7
Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów, Dz.U. 2006 nr 208 poz. 1537. Brzmienie bez zmian od 22 lutego 2007 r.
Art. 7.
1.
Depozyt ulegający łatwemu zepsuciu przechowujący depozyt jest obowiązany niezwłocznie
sprzedać z wolnej ręki.
2.
Depozyt, którego przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi
w stosunku do jego wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne
obniżenie jego wartości, sąd, na wniosek przechowującego depozyt, postanowi sprzedać
według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) o egzekucji z ruchomości.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, rozpoznaje sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce
złożenia depozytu, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o Postępowanie nieprocesoweTryb postępowania cywilnego stosowany w sprawach, w których sąd działa z udziałem uczestników, a nie stron sporu. Dotyczy między innymi spraw spadkowych, rodzinnych i rejestrowych.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
4.
Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
5.
Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce depozytu, po potrąceniu kosztów sprzedaży.
Orzeczenia do art. 7
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
