Art. 242
Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 620. Brzmienie bez zmian od 9 października 2016 r.
Art. 242.
1.
Wierzycielom oraz właścicielom, którzy zostali zaspokojeni w wyniku przymusowej restrukturyzacji w stopniu niższym niż zostaliby zaspokojeni w postępowaniu, o którym mowa w art. 241 ust. 1, w wyniku:
1)
zastosowania umorzenia lub konwersji zobowiązań,
2)
niedokonania przeniesienia ich zobowiązań z podmiotu w restrukturyzacji w następstwie użycia instrumentów przejęcia przedsiębiorstwa lub instytucji pomostowej - przysługuje roszczenie uzupełniające do Funduszu.
2.
Odpowiedzialność majątkowa Funduszu wobec wierzycieli i właścicieli, o których mowa w ust. 1, w tym deponentów, w zakresie przenoszącym wysokość środków gwarantowanych ogranicza się do wysokości różnicy między poziomem zaspokojenia właścicieli i wierzycieli oszacowanym zgodnie z art. 241 a faktycznym zaspokojeniem właścicieli i wierzycieli w wyniku przymusowej restrukturyzacji.
3.
Rozliczenie z wierzycielami i właścicielami z tytułu odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, następuje po zakończeniu przymusowej restrukturyzacji.
4.
Uznane roszczenia uzupełniające Fundusz zaspokaja z funduszy przymusowej restrukturyzacji.
5.
Przepis ust. 2 stosuje się także do odpowiedzialności Funduszu za własne Czyn niedozwolonyBezprawne i zawinione działanie albo zaniechanie wyrządzające drugiej osobie szkodę. Sprawca co do zasady ma obowiązek ją naprawić.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu, jak i za czyny niedozwolone podmiotów, za które Fundusz ponosi odpowiedzialność.
6.
Roszczenia uzupełniające przedawniają się po upływie 5 lat od dnia zakończenia przymusowej restrukturyzacji.
Orzeczenia do art. 242
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
