Art. 1
Ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2021 poz. 54. Brzmienie bez zmian od 13 marca 2021 r.
Art. 1.
W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o Droga publicznaDroga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem i przepisami ruchu drogowego. Zarządzanie drogą wykonuje właściwy zarządca.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu
(Dz. U. z 2020 r. poz. 470, 471, 1087 i 2338) wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 4 pkt 26 otrzymuje brzmienie:
„
26)
transeuropejska sieć drogowa - sieć drogową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
określoną w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia
2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci
transportowej i uchylającego decyzję nr 661/2010/UE
(Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013, str. 1, z późn. zm.);
”
;
2)
art. 41 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 41.
1.
Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej
osi napędowej do 11,5 t, z uwzględnieniem art. 41a ust. 1 oraz z wyjątkiem określonym
w art. 41b ust. 1.
2.
Dopuszcza się wprowadzenie albo ustanowienie zakazu ruchu pojazdów o dopuszczalnym
nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10 t albo powyżej 8 t:
1)
po określonej drodze publicznej lub jej odcinku,
2)
w strefie obejmującej co najmniej dwie drogi publiczne lub ich odcinki
- zwanego dalej „zakazem”.
3.
Zakaz, o którym mowa w ust. 2:
1)
pkt 1 - wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego;
2)
pkt 2 - ustanawia właściwa rada gminy (miasta) w drodze uchwały.
4.
Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne na drogach publicznych lub
ich odcinkach, których parametry techniczne lub stan techniczny konstrukcji nawierzchni
jezdni nie są dostosowane do ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi
napędowej powyżej 10 t albo powyżej 8 t, spełniających co najmniej jedną z następujących
przesłanek:
1)
droga lub jej odcinek przebiega przez obszar, na którym znajduje się:
a)
forma ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
(Dz. U. z 2020 r. poz. 55, 471 i 1378), lub graniczy z takim obszarem,
b)
wyjście:
-
-ze żłobka lub klubu dziecięcego, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2020 r. poz. 326, 568 i 1747), lub
-
-z przedszkola w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378 oraz z 2021 r. poz. 4), lub
-
-ze szkoły w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, do której uczęszczają dzieci w wieku do lat 15, lub
-
-z placówki opiekuńczo-wychowawczej, o której mowa w art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 821), do której uczęszczają dzieci w wieku do lat 15,
c)
zabytek nieruchomy objęty formą ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 pkt 1 lub 1a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad
zabytkami
(Dz. U. z 2020 r. poz. 282, 782 i 1378), lub graniczy z takim obszarem;
2)
droga lub jej odcinek przebiega przez teren intensywnej zabudowy mieszkaniowej określonej
w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - w
studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;
3)
droga lub jej odcinek przebiega przez uzdrowisko albo obszar ochrony uzdrowiskowej
w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach
i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1662 oraz z 2020 r. poz. 36) lub graniczy z takim uzdrowiskiem albo obszarem ochrony uzdrowiskowej;
4)
droga lub jej odcinek przebiega przez obszar górniczy w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1064, 1339 i 2320) lub graniczy z takim obszarem;
5)
droga lub jej odcinek przebiega przez teren zagrożony ruchami masowymi ziemi, o którym
mowa w art. 110a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378, 1565, 2127 i 2338), lub teren, na którym występują te ruchy;
6)
droga lub jej odcinek przebiega przy obiekcie budowlanym, dla którego wstrząsy lub
drgania wynikające z ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej
powyżej 8 t mogą powodować uszkodzenie tego obiektu;
7)
droga lub jej odcinek graniczy:
a)
z obszarem, na którym znajduje się szpital w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 295, 567, 1493, 2112, 2345 i 2401),
b)
ze strefą ochronną Pomnika Zagłady, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów
zagłady
(Dz. U. z 2015 r. poz. 2120).
5.
Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne także na drogach publicznych
lub ich odcinkach, które:
1)
nie posiadają chodnika, bezkolizyjnego przejścia dla pieszych lub przejścia dla pieszych
wyposażonego w sygnalizację świetlną oraz
2)
przebiegają przez obszar, na którym znajduje się wyjście z obiektu wymienionego w
ust. 4 pkt 1 lit. b.
6.
Zakaz może być wprowadzony albo ustanowiony wyłącznie na drodze publicznej lub jej
odcinku, które spełniają wymagania określone w ust. 4 albo 5.
7.
Nie można wprowadzić ani ustanowić zakazu na:
1)
drogach publicznych lub ich odcinkach, które zostały wybudowane lub przebudowane z
udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, przez okres 5 lat od dnia
oddania drogi lub jej odcinka do użytkowania;
2)
drogach publicznych lub ich odcinkach w transeuropejskiej sieci drogowej;
3)
drogach krajowych lub ich odcinkach, z wyjątkiem dróg krajowych zarządzanych przez
prezydentów miast na prawach powiatu.
8.
Zakazu nie stosuje się do:
1)
autobusów;
2)
pojazdów biorących udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji
skutków klęsk żywiołowych;
3)
pojazdów zarządców dróg publicznych oraz podmiotów wykonujących obowiązki zarządcy
drogi na jego rzecz z zakresu utrzymania dróg;
4)
pojazdów Policji, Inspekcji Transport drogowyZarobkowy przewóz osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi po drogach publicznych oraz inne czynności przewidziane w przepisach szczególnych. Działalność ta może wymagać uzyskania zezwolenia, licencji albo spełnienia warunków ustawowych.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu, Służby Ochrony Państwa, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby
Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową
oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonujących zadania tych służb lub podmiotów;
5)
pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i państw sojuszniczych;
6)
pojazdów Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz podmiotów wykonujących
na jego rzecz zadania wynikające z ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 310, 284, 695, 782, 875 i 1378).
9.
Zarządca drogi, z zachowaniem zasad niedyskryminacji, może zwolnić z obowiązku przestrzegania
zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, innych użytkowników drogi lub inne rodzaje pojazdów
niż wymienione w ust. 8. Informację o zwolnieniu z obowiązku przestrzegania zakazu
umieszcza się na znaku drogowym, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.
10.
Strefa, o której mowa w ust. 2 pkt 2, może obejmować wyłącznie drogi publiczne lub
ich odcinki spełniające wymagania, o których mowa w ust. 4 albo 5.
11.
Ustanowienie strefy, o której mowa w ust. 2 pkt 2, wymaga uzyskania zgody organów
zarządzających drogami i ruchem na drogach publicznych lub ich odcinkach, które mają
znajdować się w tej strefie.
12.
Organy, o których mowa w ust. 11, uzgadniają projekt uchwały, o której mowa w ust.
3 pkt 2, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu uchwały. Niezajęcie przez organ
stanowiska w tym terminie uznaje się za uzgodnienie projektu uchwały.
13.
Uchwała, o której mowa w ust. 3 pkt 2, jest aktem Prawo miejscowePrzepisy wydawane przez upoważnione organy samorządu terytorialnego albo administracji rządowej, obowiązujące na obszarze działania tych organów. Mogą wiązać powszechnie tylko na obszarze właściwości organu, który je ustanowił.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu i określa:
1)
drogi publiczne lub ich odcinki objęte strefą, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oraz
granice tej strefy;
2)
dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów poruszających się po drogach
publicznych lub ich odcinkach objętych strefą, o której mowa w ust. 2 pkt 2.
14.
Rada gminy (miasta) może określić w uchwale, o której mowa w ust. 3 pkt 2, wyjątki
od stosowania zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w odniesieniu do użytkowników
drogi lub rodzajów pojazdów innych niż wymienione w ust. 8, z zachowaniem zasad niedyskryminacji
i przejrzystości.
15.
Granicę strefy, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oznacza się znakiem drogowym wskazującym
dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów, które mogą poruszać się po
drogach publicznych lub ich odcinkach objętych strefą.
”
;
3)
po art. 41 dodaje się art. 41a-41e w brzmieniu:
„
Art. 41a.
1.
Na drogowych przejściach granicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1776), znajdujących się na granicy zewnętrznej w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9
marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice
(kodeks graniczny Schengen)
(Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2016, str. 1, z późn. zm.), mogą być wprowadzane zakazy ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi
napędowej poniżej 11,5 t po drodze publicznej albo jej odcinku znajdujących się w
zasięgu terytorialnym przejścia granicznego określonym zgodnie z przepisami wydanymi
na podstawie art. 16 ust. 3a tej ustawy.
2.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem
znaku drogowego.
Art. 41b.
1.
Po drogach publicznych o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub
klinkierowa, w tym kostkowa lub płytowa, dopuszcza się wyłącznie ruch pojazdów o dopuszczalnym
nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w art. 41 ust. 8.
3.
Zarządca drogi, z zachowaniem zasad niedyskryminacji, na drogach, o których mowa w
ust. 1, może podnieść dla niektórych użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów wartość
dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t albo 10 t w przypadkach
uzasadnionych koniecznością:
1)
zapewnienia niezbędnego dojazdu do nieruchomości;
2)
prowadzenia robót budowlanych na tej drodze.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zarządca drogi podnosi wartość dopuszczalnego
nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t albo 10 t za pośrednictwem znaku drogowego.
Art. 41c.
1.
Do kontroli przestrzegania przez korzystających z dróg publicznych zakazów, o których
mowa w art. 41 ust. 2 oraz art. 41a ust. 1, a także dopuszczalnego nacisku pojedynczej
osi napędowej, o którym mowa wart. 41b ust. 1 i 3, są uprawnieni:
1)
inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;
2)
funkcjonariusze Policji;
3)
funkcjonariusze Straży Granicznej;
4)
funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej;
5)
osoby działające w imieniu zarządcy drogi, z wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg
Krajowych i Autostrad;
6)
strażnicy gminni (miejscy).
2.
Kontrola, o której mowa w ust. 1, jest przeprowadzana na zasadach i warunkach określonych
w przepisach działu V rozdziału 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w sposób określony w tych przepisach.
3.
Z kontroli, o której mowa w ust. 1, sporządza się protokół.
4.
Protokół podpisują kontrolujący i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez
kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę.
5.
Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu.
6.
Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.
Art. 41d.
1.
Za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1, albo za
przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o którym mowa w art.
41b ust. 1 albo 3 , wymierza się, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości:
1)
3000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość nie
więcej niż o 10%,
2)
6000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o więcej
niż 10% i nie więcej niż 20%,
3)
10 000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o
więcej niż 20%
- w przypadku gdy kontrolujący nie stwierdzi jednoczesnego wykonywania przejazdu po
drodze publicznej pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o którym mowa
w art. 64d ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w tym zezwoleniu,
w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.
3.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości:
1)
12 000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość nie
więcej niż o 20%,
2)
20 000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o
więcej niż 20%
- w przypadku gdy kontrolujący stwierdzi jednoczesne wykonywanie przejazdu po drodze
publicznej pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o którym mowa w art. 64d ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w tym zezwoleniu,
w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.
4.
Przekroczenia dopuszczalnej wartości nacisku pojedynczej osi napędowej, o których
mowa w ust. 2 i 3, ustala się jako różnicę między naciskiem pojedynczej osi napędowej
danego pojazdu poruszającego się po drodze lub jej odcinku, stwierdzonym przez kontrolującego,
a dopuszczalną wartością nacisku pojedynczej osi napędowej obowiązującą na danej drodze
lub jej odcinku na podstawie zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a
ust. 1, albo zgodnie z art. 41b ust. 1 albo 3.
5.
Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, zgodnie z ust. 2
nie bierze się pod uwagę zakresu przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej ponad
11,5 t.
6.
W przypadku gdy naruszenie albo przekroczenie, o którym mowa w ust. 1, stwierdzono
w stosunku do więcej niż jednej pojedynczej osi napędowej pojazdu, wysokość kary pieniężnej,
o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie wartości nacisku pojedynczej osi napędowej
o największym przekroczeniu dopuszczalnej wartości nacisku.
7.
Decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wydaje właściwy ze względu
na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Inspekcji Transportu Drogowego, Policji,
Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego albo zarządca drogi, z wyjątkiem
Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad .
8.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, o której
mowa w ust. 1, wydaje ponadto, z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta),
właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli komendant straży gminnej (miejskiej).
Od decyzji komendanta straży gminnej (miejskiej) przysługuje odwołanie do Samorządowego
Kolegium Odwoławczego.
9.
W przypadku gdy strażnik gminny (miejski) w trakcie kontroli, o której mowa w art.
41c ust. 1, stwierdzi naruszenie albo przekroczenie, o którym mowa w ust. 1, oraz
jednoczesny przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o którym
mowa w art. 64d ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w tym zezwoleniu
, w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, przekazuje protokół,
o którym mowa w art. 41c ust. 3, właściwemu ze względu na miejsce przeprowadzanej
kontroli organowi Inspekcji Transportu Drogowego.
10.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący:
1)
przejazd;
2)
czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie
nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu, w stosunku do wartości nacisku osi określonej
na podstawie zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1, albo zgodnie
z art. 41b ust. 1 albo 3, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten
miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia albo przekroczenia określonego w
ust. 1;
3)
inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu, w szczególności
na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub
dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia
albo przekroczenia określonego w ust. 1.
11.
Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w
ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie
umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów nie przekracza
dopuszczalnej wielkości, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku pojedynczej osi
napędowej do 11,5 t w przypadku przewozu przez ten pojazd ładunków sypkich oraz drewna.
12.
Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, jest uiszczana na wskazany w decyzji administracyjnej
wyodrębniony rachunek bankowy organu, który ją nałożył, w terminie 21 dni od dnia,
w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna. Koszty związane
z uiszczeniem kary pokrywa obowiązany podmiot.
13.
Środki z kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, zgromadzone na rachunku, o którym
mowa w ust. 12, są przekazywane w terminie 7 dni od dnia uiszczenia tej kary do budżetu
jednostki samorządu terytorialnego, w zarządzaniu której znajduje się droga publiczna
lub jej odcinek, na których stwierdzono naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 41
ust. 2 albo art. 41a ust. 1, albo stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku
pojedynczej osi napędowej, o którym mowa w art. 41b ust. 1 albo 3.
14.
W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej,
o której mowa w ust. 1, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo miejsce zamieszkania
w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem
o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności, albo możliwość egzekucji należności
nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, kontrolujący
pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Przepisy
art. 13m ust. 3-10 stosuje się odpowiednio.
15.
W przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1,
albo przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o którym mowa
w art. 41b ust. 3, nie stosuje się przepisu art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń
(Dz. U. z 2019 r. poz. 821, z późn. zm.).
Art. 41e.
Na drogach publicznych nie stosuje się znaków ograniczających dopuszczalny nacisk
pojedynczej osi napędowej innych niż określone w art. 41 ust. 3 pkt 1 i ust. 15 oraz
wart. 41a ust. 2.
”
.
Orzeczenia do art. 1
Ten przepis powołuje 1 orzeczenie.
Wszystkie
Sąd Najwyższy
Sądy apelacyjne
Sądy okręgowe
Sądy rejonowe
Sądy administracyjne
Sortuj: najczęściej cytowane
- VI SA/Wa 374/21Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrok z 05.10.2021
Inne
