Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2018 r.

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002 r., nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Skarżący sformułował zagadnienie prawne dotyczące problemu początku biegu terminu przedawnienia roszczeń stron umowy o dzieło określonego w art. 646 k.c. w razie oddania pierwotnego dzieła oraz projektu zamiennego wykonanego przez tę samą osobę w ramach pełnionego nadzoru autorskiego.

W uzasadnieniu wniosku nie przeprowadził wywodu prawnego uzasadniającego zaistnienie zagadnienia i wskazującego na brak stanowiska lub rozbieżności w orzecznictwie i w doktrynie. Jedynie z uzasadnienia podstaw kasacyjnych można domyślać się przyczyn przedstawienia zagadnień i twierdzenia o zaistnieniu wskazanej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 398 4 § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń.

Ponadto powiązanie w zagadnieniu oddania projektu zamiennego z pełnieniem nadzoru autorskiego uchyla potrzebę odpowiedzi na pytanie wobec dominującego poglądu prawnego, zgodnie z którym nadzór ten nie jest dziełem w rozumieniu art. 627 k.c. i umowę o jego sprawowanie należy zaliczyć do umów starannego działania. Ponieważ powódka związała roszczenie wyłącznie ze szkodą poniesioną wskutek wadliwego wykonania projektu wskutek wypłaty wynagrodzenia przyjmującemu dzieło i zapłaty wykonawcy za część robót wykonanych przed ich wstrzymaniem z powodu tej wadliwości, działania powoda w ramach nadzoru autorskiego pozostają poza tym zakresem.

Wskazać trzeba też dodatkowo na pogląd, zgodnie którym ter min przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody nie może się rozpocząć zanim szkoda powstała, wobec czego początek biegu przedawnienia nie powinien być w każdym przypadku wiązany z datą odbioru dzieła lecz w razie powstania szkody w terminie późniejszym powinien być ustalony zgodnie z regułami określonymi w art. 120 k.c. a art. 646 k.c. ma zastosowanie w zakresie określenia długości terminu przedawnienia.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach postepowania kasacyjnego na rzecz pozwanej nie orzeczono, bo wniosek o ich zasądzenie został w odpowiedzi na skargę kasacyjnej powiązany wyłącznie z wnioskiem o oddalenie skargi. aw jw