Postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2017 r.

Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r., Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę kasacyjną (…) Szpitala Specjalistycznego im. (…) w N. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 maja 2016 r., III AUa (…) w stosunku do zainteresowanych, co do których wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie poniżej 10,000 zł. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył pełnomocnik (…) Szpitala Specjalistycznego im. (…) w N. , zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił wadliwe uznanie, że spór w sprawie koncentruje się na prawie majątkowym, skoro faktycznie rzecz dotyczy zagadnienia podlegania ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Skarga kasacyjna, jako wyjątkowy środek prawny, może być wniesiona do Sądu Najwyższego z zachowaniem reguł wymienionych w art. 398 1 – 398 21 k.p.c. Stosownie do art. 398 2 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.

Oznacza to, że poza wyżej wymienionymi wyjątkami, wartość przedmiotu zaskarżenia będzie decydowała o dopuszczalności skargi kasacyjnej w każdej innej sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych. W ocenie strony skarżącej Sąd Apelacyjny błędnie zakwalifikował przedmiotowe postępowanie, jako sprawę o prawo majątkowe, do której istnieje dolna granica wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości dziesięciu tysięcy złotych. Wynika to – zdaniem skarżącego – z faktu, że dotyczyła objęcia zainteresowanych obowiązkiem ubezpieczenia społecznego z tytułu zawartych przez nich umów zlecenia. Na poparcie swego stanowiska skarżący nie przytoczył poglądów judykatury, czy też stanowiska doktryny. A priori zakłada poprawność sformułowanego stanowiska, co jednak nie wytrzymuje próby w zestawieniu z dotychczasową ugruntowaną praktyką.

Po pierwsze, osoba wykonująca pracę na rzecz swego pracodawcy na podstawie umów cywilnych podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik i na tym kwestia jej ubezpieczenia się wyczerpuje. W związku tym sprawa o opłacenie przez pracodawcę składki w wysokości wynikającej z przychodu uzyskanego przez pracownika na podstawie umowy o pracę i umowy zlecenia (lub innej umowy o świadczenie usług), wykonywanej na rzecz tego pracodawcy, dotyczy składki, gdyż przedmiotem postępowania w takiej sprawie jest jedynie ustalenie właściwej kwoty jej podstawy wymiaru. Jest to zatem sprawa o prawa majątkowe, w której o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia nie niższa niż dziesięć tysięcy złotych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2016 r., II UZ 49/16, LEX nr 2202501).

Po wtóre, przedmiot postępowania odwoławczego stanowiła decyzja „ wymiarowa ” , a nie decyzja o ustaleniu podlegania pracowniczym ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu. Agregacja dwóch powyższych przesłanek niweczy stanowisko żalącego w dostateczny sposób. Jednocześnie brak pogłębionej analizy zakresu zaskarżenia, specyfiki postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych niweczy szerszy dyskurs prawny ze zwięzłym stanowiskiem autora zażalenia. Summa summarum sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną, nie należy do spraw wymienionych w art. 398 2 § 1 zdanie drugie k.p.c.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w zgodzie z art. 394 1 § 3 w związku z art. 398 14 k.p.c.