Postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2017 r.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.

Wprawdzie skarżący odwołali się do istotnego zagadnienia prawnego, niemniej nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precede ns dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepubl .). Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało.

Skarżący powinien też wykazać, że ma ono istotne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243). Ponadto, prawidłowo wyartykułowane zagadnienie musi być sformułowane ogólnie w tym sensie, że nie może chodzić w nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepubl.). Przedstawione przez skarżących pytanie nie odpowiada tym wymaganiom. Skarżący formułując je, w jego uzasadnieniu nie powołali żadnego orzeczenia, ani nie przy toczyli jakichkolwiek poglądów doktryny.

Swoją argumentację ograniczyli do przedstawienia własnego stanowiska w kontekście stanu faktycznego sprawy. Każdy z posiadaczy pojazdów sam ponosi skutki szkody, chyba że szkodę zawinił jeden z nich. Jeżeli chodzi o skutki wypadku, jakie dotykają w razie zderzenia się pojazdów osoby trzecie to podstawą odpowiedzialności obydwu posiadaczy jest art. 436 § 1 k.c. Okolicznością egzoneracyjną w tym wypadku jest jednak fakt, że szkoda nastąpiła wyłącznie z winy jednego z nich. Z ustaleń wynika, że wyłącznym sprawcą wypadku był brat powodów D. W. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1960 r., 2 Cr 600/59, OSN 1962, nr 2, poz. 59, z 19 kwietnia 1970 r., II CR 137/70, OSPiKA 1971, nr 5, poz. 90, z 19 lipca 2000 r., II CKN 1123/98, Lex Polonica nr 1935505 i z dnia 9 maja 2008 r., III CSK 360/07, Lex Polonica nr 2019492).

Powodowie nie wykazali także, jak wymaga tego art. 446 § 3 k.c. aby ich sytuacji uległa znacznemu pogorszeniu, a także rozmiaru w jakim śmierć ich brata w przyszłości miałaby wpłynąć na ich sytuację życiową. Jak zostało ustalone, powodowie są osobami dorosłymi, samodzielnymi, posiadającymi zdolność zarobkowania.

Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). aj l.n 4